IV U 513/17

(1)przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o emeryturę na skutek odwołania T. S.

(1)od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 30/01/2017 r. znak (...) I. zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 30/01/2017r. znak: (...) w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy T. S.

(1)prawo do emerytury poczynając od dnia 22 czerwca 2017r. oraz ustala brak odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.- II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. na rzecz wnioskodawcy T. S.

(1)kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt: IV U 513/17 UZASADNIENIE wyroku z dnia 21 lutego 2018r. Decyzją z dnia 30.01.2017r., znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R., po rozpoznaniu wniosku T. S.

(1)z dnia 18.04.2017r., oraz wniosku z dnia 25.01.2017r. odmówił wnioskodawcy przyznania prawa do emerytury, wskazując w uzasadnieniu, że wnioskodawca nie udowodnił 15 lat zatrudnienia w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. Zakład nie uznał za wystarczająco udokumentowany okresu pracy wnioskodawcy w (...) od 09.01.1984r. do 31.08.1985r. oraz okresu zatrudnienia od 28.11.1985r. do 31.05.1989r. w (...) Kombinacie (...). Ponadto wnioskodawca jest członkiem OFE . Od powyższej decyzji odwołanie złożył wnioskodawca T. S.

(1)podnosząc, iż w okresach spornych od 09.01.1984r. do 31.08.1985r. pracował stale i w pełnym wymiarze wykonując prace betoniarsko – zbrojarskie, natomiast w okresie od 18.11.1985r. do 31.05.1989r. wykonywał pracę na stanowisku operatora spychacza , którą należy zaliczyć do prac maszynistów ciężkich maszyn budowlanych i drogowych. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o oddalenie odwołania, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: T. S.

(1)urodził się (...) W dniu 25.01.2017r. złożył wniosek o emeryturę. Wnioskodawca posiada 25 letni staż ubezpieczeniowy. W dniu 22.06.2017r. złożył wniosek o wykreślenie z rejestru członków OFE i wycofanie i wycofanie środków na dochody budżetu państwa T. S.

(1)był zatrudniony w Przedsiębiorstwie Budowlano (...) R. od dnia 09.01.1984r. do 31.08/1985r. na stanowisku betoniarza – zbrojarza. Był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy (dowód świadectwo pracy z dnia 31.08.1985r.) Wykonywał zbrojenia ze stali, które osadzane były w wykopach i zalewane betonem. W okresie zatrudnienia w (...) Kombinacie (...) był zatrudniony w okresie od 28.11.1985r. do 3105.1989r. jako operator spychacza i wiertacz –kopacz. Jako operator spychacza robił wykopy pod rurociągi , zasypywał je następnie ziemią. Wykopy były około 8 metrów głębokości. Spychacz ważył około 14 ton. W okresie od 1985r. do 1988r. wnioskodawca był operatorem spychacza. Przez następne lata był wiertaczem- kopaczem. Wiercił otwory w skałach, gdzie zakładane były ładunki wybuchowe Dowód: dokumentacja w aktach osobowych, zeznania świadków T. M., A. S., J. Z. i W. Ż.. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumentację zgromadzoną w aktach osobowych wnioskodawcy oraz w aktach organu rentowego. Dokumentacja ta została przez Sąd uznana za w pełni wiarygodną, jako sporządzona przez właściwe organy, w przepisanej prawem formie. Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadków słuchanych w sprawie, w zakresie potwierdzenia okoliczności zatrudnienia wnioskodawcy w spornym okresie czasu na stanowisku zbrojarza – betoniarza oraz operatora spychacza, bowiem są to osoby, które pracowały z wnioskodawcą w spornym okresie czasu, zatem mają najlepszą wiedzę o tym jakiego charakteru czynności rzeczywiście wykonywał wnioskodawca na zajmowanych stanowiskach pracy i w jakim wymiarze. Zeznania złożone przez świadków są spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniają tworząc zgodną całość, dlatego też Sąd nie znalazł podstaw aby odmówić im wiarygodności, tym bardziej, iż korespondują one również z dokumentacją zgromadzoną w sprawie. Świadkowie byli osobami, które miały bezpośredni kontakt z ubezpieczonym w trakcie świadczenia przez niego pracy w przedmiotowym okresie, zorientowane zatem były w materii, będącej przedmiotem ich zeznań. Sąd Okręgowy dając wiarę zeznaniom świadków uznał, iż świadkowie znali zakres obowiązków wnioskodawcy jak i też prace jakie wykonywał. Za wiarygodne Sąd uznał również zeznania wnioskodawcy, gdyż ich treść koresponduje z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U.z 2015r., poz. 748), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku określonego w art. 32 ustawy emerytalnej, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy, tj. na dzień 1 stycznia 1999 r. osiągnęli oni okres zatrudnienia w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze wymagany według przepisów dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat (dla mężczyzn), mają 25 lat okresu składkowego i nieskładkowego oraz nie przystąpili do Otwartego Funduszu Emerytalnego. Przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego i pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.Nr 8, poz. 43 ze zm.) , do którego odsyła art. 32 ustawy emerytalnej określają niższy wiek emerytalny, rodzaje prac i stanowisk oraz warunki na podstawie których przysługuje prawo do emerytury. Okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Te okresy pracy stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Warunkiem niezbędnym do uzyskania na podstawie przepisów powołanego rozporządzenia emerytury przez pracownika, który wykonywał pracę w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, jest spełnienie łącznie następujących przesłanek z § 3 i § 4 ust. 1 w/w rozporządzenia, tj. dla mężczyzn osiągnięcie wieku 60 lat, posiadanie okresu zatrudnienia w wysokości 25 lat, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczonymi do okresów zatrudnienia oraz legitymuje się 15 – letnim okresem zatrudnienia w warunkach szczególnych. Stosownie do w/w rozporządzenia okresy pracy w szczególnych warunkach stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionych według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Należy przy tym zauważyć, że o tym czy praca był wykonywana w szczególnych warunkach decyduje nie stanowisko, lecz wykonywane czynności. Ustalenie zatem, jakie prace wnioskodawca faktycznie wykonywał, nie zaś nazwa zajmowanego stanowiska, przesądza o ewentualnym istnieniu przesłanek do przyznania dochodzonego świadczenia (z uzasadnienia wyroku SN z dnia 21.04.2004r., II UK 337/03, OSNP 2004/22/392). Jednocześnie zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 9 kwietnia 2009 r. (sygn. I UK 316/08, LEX 707858) w postępowaniu przed sądem ubezpieczeń społecznych w sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe prowadzenie dowodu z zeznań świadków lub z przesłuchania stron nie podlega żadnym ograniczeniom. W tym miejscu należy również podkreślić ,że praca w warunkach szczególnych to w istocie określona sytuacja faktyczna, a jej kwalifikacja prawna należy wyłącznie do sądu w oparciu o wszystkie zaoferowane przez strony ,czy też dopuszczone z urzędu przez sąd dowody (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2014 r. III UKS 196/13 Lex nr 1540140). Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy w okresie zatrudnienia wnioskodawcy w B. oraz (...) Kombinacie (...) pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych. Z poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych wynika, że wnioskodawca został zatrudniony od 09.01.1984r. do 31.08.1985r. na stanowisku zbrojarza i betoniarza i wykonywał wyłącznie czynności zbrojarza-betoniarza. Następnie od 28.11.1985r. przez co najmniej 2 lata pracował na stanowisku operatora spycharki. Prace powyższe wnioskodawca wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy. W ocenie Sądu powyższe prace można bezsprzecznie uznać za prace betoniarskie oraz prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych i drogowych, które to prace zostały wymienione w załączniku nr 1 do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 18.02.1983r.) stanowiącym wykaz A, w którym w dziale V dotyczącym budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych pod pozycją 4 wskazano prace zbrojarskie i betoniarskie, a pod pozycją 3 prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych. Biorąc pod uwagę, iż okres sporny, nawet po odliczeniu okresu gdzie wnioskodawca pracował jako wiertacz – kopacz posiada 15 lat zatrudnienia w warunkach szczególnych. Z powyższych względów Sąd uznał odwołanie wnioskodawcy za zasadne i po myśli art. 477 14§2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję, przyznając wnioskodawcy prawo do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych, począwszy od dnia złożenia wniosku o wycofanie środków na dochody budżetu państwa – wystąpienia z OFE , tj. od 22.06.2017r. Jednocześnie Sąd nie orzekł o odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Do zasad przyznawania i wypłacania świadczeń emerytalno-rentowych ma bowiem zastosowanie art. 118 ust. 1 ustawy emerytalnej, zgodnie, z którym, organ rentowy wydaje decyzję w sprawie prawa do świadczenia lub ustalenia jego wysokości po raz pierwszy w terminie 30 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania tej decyzji, przy czym w razie ustalenia prawa do świadczenia lub jego wysokości orzeczeniem organu odwoławczego, za dzień wyjaśnienia ostatniej okoliczności uważa się również dzień wpływu prawomocnego orzeczenia organu odwoławczego (ust. 1a). W niniejszej sprawie, jak wynika z poczynionych ustaleń faktycznych, niezbędnym dla wyjaśnienia okoliczności spornych w sprawie było przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków oraz wnioskodawcy i dopiero tak zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na wydanie rozstrzygnięcia, co powoduje, iż nie można uznać, iż organ rentowy ponosi odpowiedzialność za niewyjaśnienie wszystkich okoliczności spornych w sprawie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 kpc.