poprzez niedokonanie przez Sąd zmiany czynu opisanego w pkt VI wyroku z dnia 25 marca 2015 roku zakwalifikowanego jako przestępstwo z art. 288 § 1 k.k., za który to czyn wymierzono skazanemu 10 miesięcy pozbawienia wolności stanowiłoby obecnie wykroczenie opisane w art. 119 § 1 k.w. i w tym zakresie Sąd z urzędu powinien dokonać zmiany orzeczonej tym wyrokiem kary pozbawienia wolności na karę aresztu, - niewspółmierność kary orzeczonej wobec skazanego bez uwzględnienia okoliczności przemawiających za orzeczeniem łagodniejszego wyroku. W konkluzji obrońca skazanego S. K., na postawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 § 2 k.p.k., wniósł o zmianę wyroku poprzez orzeczenie znacznie łagodniejszej kary oraz uwzględnienie, iż czyn z pkt VI wyroku z art. 288 § 1 k.k. stanowi wykroczenie. W uzasadnieniu środka odwoławczego obrońca podniósł, iż w dniu 21 marca wszedł w życie przepis art.
k.w., który stanowi, iż jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo na karę pozbawienia wolności stanowi wykroczenie, orzeczona kara podlegająca wykonaniu ulega zamianie na karę aresztu. Obrońca wskazał, iż w bieżącym roku minimalne wynagrodzenie wynosi 2100 złotych, w związku z czym, czyn odnośnie którego wartość nie przekracza 525 złotych, byłby zakwalifikowany jako wykroczenie. W przypadku skazanego wartość mienia wynosiła 462,82 złotych i, z uwagi na powyższe, wyrok w tym zakresie powinien podlegać zmianie. Ponadto obrońca podniósł, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności mających wpływ na wymiar kary, w tym m.in.: pozytywnej opinii o skazanym, faktu nagradzania podczas odbywania izolacyjnej kary i na skutek tego, wydał zbyt surowy wyrok. Sąd Okręgowy w Łodzi zważył co następuje: Apelacja skazanego oraz obrońcy jest zasadna i w związku z tym konieczne było uchylenie zaskarżonego wyroku łącznego . Sąd I instancji dopuścił się bowiem obrazy prawa materialnego , a mianowicie art.
, który został wprowadzony art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 396) , który wszedł w życie w dniu 21 marca 2015 roku . Zgodnie z treścią art.
jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo na karę pozbawienia wolności stanowi wykroczenie , orzeczona kara podlegająca wykonaniu ulega zamianie na karę aresztu w wysokości równej górnej granicy ustawowego zagrożenia za taki czyn (…) , zaś § 4 stawowi, że jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym na karę pozbawienia wolności za przestępstwo stanowi wykroczenie i kara ta była podstawą orzeczenia kary łącznej , kara łączna traci moc (…). Przekładając to na niniejszą sprawę należy wskazać , że wyrokiem z dnia 25 marca 2015 roku wydanym w sprawie VI K 295/14 Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi , w punkcie 6 , uznał S. K. za winnego dokonania czynu wyczerpującego dyspozycję art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. ( wartość uszkodzonego mienia- 464,82 złote) i wymierzył S. K. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności . Następnie kara ta została objęta węzłem kary łącznej orzeczonej w wymiarze 14 lat pozbawienia wolności . Biorąc pod uwagę powyższe i fakt , że czyn z art. 288 § 1 k.k. jest tzw. czynem przepołowionym , a za jedyne kryterium rozróżnienia występku z art. 288 § 1 k.k. i wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. przyjęto wartość szkody nie przekraczającej ¼ minimalnego wynagrodzenia za pracę należało stosownie do treści art. 47 § 9 k.w. ustalić minimalne wynagrodzenie za pracę określane na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 roku o minimalnym wynagrodzeniu za pracę ( Dz. U. Nr 200 , poz. 1679, z 2004r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005r. Nr 157 , poz. 1314). Minimalne wynagrodzenie za pracę wynosi – 2.100 złotych , a zatem czyn z art. 288 § 1 k.k. winien ulec konrawencjonalizacji. . W chwili bowiem wydawania zaskarżonego wyroku łącznego czyn z art. 288 § 1 k.k. za który orzeczono skazanemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności stanowił wykroczenie z art. 124 § 1 k.w. , a orzeczona za ten czyn kara jednostkowa 10 miesięcy pozbawienia wolności nadal podlega wykonaniu. Objęta ona bowiem została węzłem kary łącznej , która została wymierzona wyrokiem w sprawie VI K 295/14 , w wymiarze 14 lat pozbawienia wolności i jest wykonywana w okresie czasu od 24 marca 2016r do dnia 21 marca 2013 roku . Przy czym należy podnieść, że zgodnie z orzeczeniem SN orzeczenie kary łącznej nie pozbawia bytu prawnego kar jednostkowych ( uchwała SN z 30.04.2014r. I KZP 3/14 LEX nr 1455133). Zgodnie zaś z treścią art. 575 § 2 k.p.k. jeżeli choćby jeden z wyroków stanowiących podstawę wyroku łącznego ulega uchyleniu lub zmianie , wyrok łączny traci moc, a sąd w miarę potrzeby wydaje nowy wyrok łączny . Powołany przepis nie różnicuje przyczyn uchylenia bądź zmiany wyroku , który jest podstawą wyroku łącznego , a zatem zmiana ta może wynikać również z ustawowego przeniesienia czynu dotychczas przestępnego do kategorii wykroczeń . Tym samym właśnie w treści art. 575 § 2 k.p.k znajduje potwierdzenie fakt , że kontrawencjonalizacja połączona z obowiązkiem zamiany kary orzeczonej za przestępstwo na karę przewidzianą za wykroczenie, jako skutkująca modyfikacją wyroku jednostkowego , powoduje utratę mocy przez wyrok łączny , a tym samym rozwiązanie orzeczonej nim kary łącznej- także kary łącznej orzeczonej wyrokiem rozstrzygającym o karach jednostkowych. Sąd odwoławczy wziął pod uwagę fakt , że zgodnie z treścią art.
stosowanie kontrawencjonalizacji jest dopuszczalne wtedy, gdy nie prowadzi do pogorszenia sytuacji skazanego , tj. gdy nie powoduje dla niego skutki prawne mniej korzystne niż stosowanie ustawy obowiązującej poprzednio . Otóż wyrokiem wydanym w sprawie VI K 295/14 wymierzono skazanemu za poszczególne czyny jednostkowe kary pozbawienia wolności: 12 lat, 1roku i 6 miesięcy , 1 roku , 10 miesięcy , 10 miesięcy i karę łączną 14 lat pozbawienia wolności . Po kontrawencjonalizacji połączeniu podlegać będą następujące kary pozbawienia wolności : 12 lat, 1roku i 6 miesięcy , 1 roku, 10 miesięcy – przy czym na skutek kontrawencjonalizacji przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. przeszłoby do kategorii wykroczenia z możliwością orzeczenia kary 30 dni aresztu . Z tego wynika , że kara łączna orzeczona po kontrawencjonalizacji będzie oscylować w granicach od 12 lat pozbawienia wolności do 15 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności ( plus 30 dni aresztu) , zaś przed kontrawencjonalizacją oscylowała w graniach od 12 lat do 16 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności . To z kolei wskazuje , że zastosowanie kontrawencjonalizacji nie pogorszy sytuacji skazanego . W tym miejscu należy także podnieść , że zmiana wyroku jednostkowego, o którym mowa w art. 575 § 2 k.p.k. w zakresie orzeczonej nim kary , wchodzącej w skład kary łącznej, może być dokonana jedynie przez sąd pierwszej instancji , który wydał prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo na karę pozbawienia wolności w sytuacji , gdy czyn objęty tym wyrokiem stał się wykroczeniem . Kompetencja taka nie przysługuje natomiast sądowi orzekającemu w przedmiocie wydania wyroku łącznego , nawet wówczas , jeżeli wymierzona w ramach tego wyroku kara łączna obejmuje skazanie za czyn , co do którego ma zastosowanie kontrawencjonalizacja (postanowienie SN z 04.12.2014r. , III KO 46/14 , Lex nr 1551432) . Reasumując , w niniejszej sprawie , najpierw konieczna jest kontrawencjonalizacja czynu przypisanego skazanemu w sprawie VI K 295/14 o występek z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k. , a następnie, zgodnie z treścią art. 568a § 2 k.p.k. , konieczne jest wymierzenie nowej kary łącznej w odniesieniu do kar jednostkowych wymierzonych w tym samym wyroku skazującym ( chodzi o kary jednostkowe orzeczone w sprawie VI K 295/14) i właściwy do dokonania tych czynności jest sąd , który wydał wyrok skazujący. Następnie konieczne jest wydanie wyroku łącznego obejmującego karę łączną orzeczoną po objęciu węzłem kary łącznej pozostałych kar jednostkowych orzeczonych w sprawie VI K 295/14 i połączenie jej z karą łączną pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem wydanym w sprawie VI K 113/12. Przy czym ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji , z uwagi na to, że apelacja została wniesiona wyłącznie na korzyść skazanego , będzie mieć na uwadze zakaz reformationis in peius - art. 443 k.p.k. i art. 434 § 1 k.p.k. W oparciu o art. 436 k.p.k. Sąd odwoławczy ograniczył rozpoznanie środka odwoławczego tylko do uchybienia odnośnie naruszenia prawa materialnego- art.
, gdyż rozpoznanie w tym zakresie jest wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie pozostałych uchybień byłoby na obecnym etapie bezprzedmiotowe . S. K. , na etapie postępowania odwoławczego , została udzielona pomoc prawna przez adwokata z urzędu . W związku z tym, w oparciu o § 17 ust. 5 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. poz. 1714) przyznano obrońcy z urzędu kwotę 147,60 złotych tytułem nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej udzielonej skazanemu w postępowaniu przed sądem drugiej instancji .
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.