postanowienie umowne, przewidujące obowiązek zapłaty przez pożyczkobiorcę tak wysokich kosztów obsługi pożyczki w domu, jako że nie zostało uzgodnione indywidualnie z pozwaną – konsumentem, jest dla niej wiążące. Zgodnie z ww. przepisem, postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Z art.
wynika, iż nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy, zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Zdaniem Sądu, z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu, zapis umowy, pozwalający stronie powodowej na pobranie tak wysokich kosztów obsługi pożyczki w domu, wynoszących 580,23 zł. (przy kwocie udzielonej pożyczki 1.000,00 zł.), godzi w dobre obyczaje oraz narusza w sposób rażący interes konsumenta. Opłatę tę należy uznać za rażąco wygórowaną i nie mieszczącą się w granicach swobody kontraktowania, określonej w art.
k.c., zważywszy że dłużnik zmuszony był przystać na tak ustalone warunki ze względu na swoją słabszą pozycję negocjacyjną. Zastrzeżona ona została jedynie w celu maksymalizacji zysków wierzyciela, co prowadzi do obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych i nie powinno korzystać z ochrony prawnej. Opłata ta przysporzyłaby nadmiernych i nieusprawiedliwionych zysków wierzycielowi. Podnieść bowiem należy, że naliczona opłata za obsługę pożyczki w domu nie była w zasadzie powiązana z ilością wizyt w domu pozwanej, brak jest jakichkolwiek informacji, ile razy powód lub jego przedstawiciel świadczyli usługi bezpośrednio u pozwanej. Wynagrodzenie to, stanowiące ponad 58 % kwoty pożyczki wypłaconej pozwanej, ocenić należy jako wygórowane i nieekwiwalentne. Postanowienie umowne, dotyczące tej opłaty, jako nieuzgodnione indywidualnie z pozwaną, z mocy art.
nie wiąże stron. Nie prowadzi to jednocześnie do nieważności pozostałych postanowień umowy, zgodnie bowiem z art.
strony są związane umową w pozostałym zakresie. Sąd uznał zatem, że w niniejszej sprawie, w zakresie naliczenia przez powoda opłaty za obsługę pożyczki w domu, doszło do ukształtowania praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interesy pozwanej. Tak ustalona przez powoda opłata jawi się jako próba nałożenia na konsumenta dodatkowych, niczym nieuzasadnionych obciążeń. W konsekwencji powyższego, zobowiązanie pozwanej obejmuje kwotę pożyczki w wysokości 1.000,00 zł., opłatę przygotowawczą 50,00 zł. i odsetki w kwocie 76,17 zł., łącznie 1.126,17 zł. Z treści przedstawionych dowodów wynika, iż pozwana uiściła kwotę 1.303,40 zł., zatem spłaciła pożyczkę w kwocie wyższej o 177,23 zł. niż powinna. Przedmiotowym pozwem powód dochodził także kwoty 361,31 zł. tytułem skapitalizowanych odsetek, naliczonych do dnia 30 października 2017 r. Na odsetki te składają się odsetki maksymalne naliczone od przeterminowanych wpłat oraz od kwot i terminów wymagalności poszczególnych rat pożyczki. Zatem odsetki te naliczone zostały również od opłaty za obsługę w domu, co do której powództwo podlegało oddaleniu. W związku z tym Sąd uznał za zasadne uwzględnienie roszczenia w zakresie odsetek jedynie od tej części rat, która obejmowała spłatę kapitału i odsetek. Sąd obliczył należną z tego tytułu kwotę procentowo. Przyjmując, że powodowi należy się w sumie kwota 1.126,17 zł. (kwota pożyczki do wypłaty 1.000,00 zł. + opłata przygotowawcza 50,00 zł. + odsetki 76,17 zł.), stanowi to 66 % całkowitej kwoty do zapłaty, przewidzianej przez powoda, czyli kwoty 1.706,40 zł. Zatem należność z tytułu dochodzonych skapitalizowanych odsetek wynosi 238,46 zł. (66 % x 361,31 zł. = 238,46 zł.). Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych przepisów oraz na mocy art. 353 k.c. i art. 354 § 1 k.c. Sąd orzekł, jak w punkcie 1 wyroku, zasądzając kwotę 61,23 zł., uwzględniając faktycznie wypłaconą pozwanej kwotę pożyczki, obowiązek uiszczenia przez nią opłaty przygotowawczej, określonych umową odsetek i odsetek skapitalizowanych oraz wysokość dokonanych spłat {(1.000,00 + 50,00 + 76,17 = 1.126,17 zł.) + 238,46 zł. – 1.303,40 zł.}. O odsetkach ustawowych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu, czyli od dnia 03 listopada 2017 r. do dnia zapłaty, orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c. W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu jako niezasadne (pkt 2 wyroku). W pkt 3 wyroku orzeczono o kosztach procesu na podstawie art. 100 k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Na koszty procesu składały się: opłata od pozwu w kwocie 30,00 zł., opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 270,00 zł. - zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015, poz. 1804 ze zm.), łącznie 317,00 zł. Powód wygrał w 8%, zatem należał mu się zwrot kwoty 25,36 zł. (317,00 zł. x 8% = 25,36 zł.). Na podstawie art. 333 § 1 pkt 3 k.p.c. Sąd nadał wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 4 wyroku).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.