(1)i M. D.

(1)spotkali się nad W. w G.. Gdy wracali znad W. w stronę miasta, na skrzyżowaniu ulic (...), zaczepili ich oskarżony K. B. oraz inny bliżej nieustalony z imienia i nazwiska mężczyzna. Oskarżony był pod wpływem alkoholu. Następnie oskarżony i mężczyzna, który z nim był zapytali pokrzywdzonego, J. K.

(1)i M. D.

(1), czy mają papierosa. Gdy odpowiedzieli, że nie, między oskarżonym a pokrzywdzonym doszło do wymiany zdań. Pokrzywdzony próbował uspokoić oskarżonego, lecz ten uderzył go pięścią w twarz w okolicę lewego oczodołu, powodując upadek pokrzywdzonego na chodnik. W tym czasie ze sklepu wybiegła K. P.

(1), która usłyszała huk z ulicy. Myślała, że pokrzywdzonym jest jej syn. Po uderzeniu pokrzywdzonego oskarżony oraz towarzyszący mu mężczyzna oddali się z miejsca zdarzenia. Pokrzywdzony na chwilę stracił przytomność. Po jej odzyskaniu J. K.

(1)i M. D.

(1)pojechali z pokrzywdzonym do szpitala. Na skutek uderzenia oskarżonego i spowodowanego tym upadkiem na chodnik, pokrzywdzony doznał obrażeń w postaci stłuczenia głowy z krwiakiem okularowym lewostronnym, krótkotrwałej utraty świadomości i płytkiej rany tłuczonej potylicy nie wymagającej założenia szwów chirurgicznych (punk 1.) oraz złamania kości twarzoczaszki z przemieszczeniem odłamów w obrębie oczodołu lewego i kości nosa w/w strony – dyslokacja oczodołowa – nosowa po stronie lewej (punkt 2.), przy czym obrażenia ciała opisane w pkt

1. spowodowały naruszenie czynności/funkcji centralnego układu nerwowego i tkanek miękkich głowy/twarzy – powłoki ciała na okres poniżej 7 dni w znaczeniu art. 157 § 2 kk, natomiast obrażenia ciała opisane w pkt
2. spowodowały naruszenie czynności/funkcji twarzoczaszki na okres powyżej 7 dni w znaczeniu art. 157 § 1 kk. Oskarżony został poddany badaniu sądowo-psychiatrycznemu. Biegli stwierdzili, że oskarżony jest poczytalny. dowody: wyjaśnienia oskarżonego k. 80v, zeznania: M. D. k. 82v i 24, J. K. k. 82v-83, 30, R. N. k. 1v-2, częściowe zeznania K. P. k. 82v, 39, opinia sądowo- lekarska k. 19, dokumentacja medyczna dot. R. N. k. 6-12, opinia sądowo-psychiatryczna k. 63-65, zapis z monitoringu k.
3. Oskarżony przyznał się do stawianego mu zarzutu oraz wyjaśnił, że spożywał alkohol i nie wie jak doszło do przedmiotowego zdarzenia oraz czemu uderzył pokrzywdzonego. Oskarżony wniósł o dobrowolne poddanie się karze, które nie spotkało się z akceptacją Prokuratora z uwagi na to, że oskarżony był wcześniej karany na karę pozbawienia wolności, co wyklucza zastosowanie kary z warunkowym jej zawieszeniem. dowód: wyjaśnienia oskarżonego k. 80v Sąd dał wiarę przyznaniu się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożonym przez niego wyjaśnieniom, albowiem wyjaśnienia te zbieżne są z ustalonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami pokrzywdzonego i świadków M. D.

(1)oraz J. K.

(1). Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego R. N. oraz świadków M. D.

(1)i J. K.

(1), bowiem są logiczne, szczere, spójne i konsekwentne. Z zeznań pokrzywdzonego oraz powyższych dwóch świadków wprost wynika, że oskarżony uderzył pięścią w twarz R. N., po czym ten upadł na chodnik. Sąd dał wiary zeznaniom świadka K. P.

(1)w części, w której świadek wskazał, że pokrzywdzony był kopany przez oskarżonego, bowiem przeczą temu zeznania w/w świadków, którym Sąd dał wiarę. Świadek nie widziała dobrze całego zajścia, w odróżnieniu od M. D.

(1)i J. K.

(1), zajście te obserwowała z dalszej odległości. W pozostałym zakresie zeznania tego świadka Sąd uznał za wiarygodne, bowiem są szczere, logiczne i korespondują z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Sąd podzielił też opinie sądowo-lekarską oraz sądowo-psychiatryczną, bowiem zostały sporządzone przez osoby dysponującą odpowiednią wiedzą, doświadczeniem życiowym, a nadto nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Sąd uznał pozostałe dowody z dokumentów, dokumentacji medycznej i zapisu z monitoringu za wiarygodne. Sporządzone zostały przez osoby do tego uprawnione, w sposób fachowy, nie były kwestionowane przez strony, co pozwoliło na uznanie ich pełnej wartości dowodowej. W tym stanie rzeczy wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Przepis z art. 157 § 1 kk narusza ten, kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1 kk. Sprawca popełnienia tego czynu podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Czyn ten ma charakter chuligański, bowiem polega na umyślnym zamachu na zdrowie, a sprawca działał publicznie, bez powodu albo oczywiście błahego powodu – art. 115 § 21 kk. Oskarżony naruszył oba te przepisy, bowiem w dniu 31 sierpnia 2016 roku około godziny 20:00 w G. przy skrzyżowaniu ulic (...) uderzył R. N. pięścią w twarz w okolicę lewego oczodołu powodując jego upadek na betonowy chodnik, na skutek czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy z krwiakiem okularowym lewostronnym, krótkotrwałej utraty świadomości i płytkiej rany tłuczonej potylicy nie wymagającej założenia szwów chirurgicznych (punkt 1) oraz złamania kości twarzoczaszki z przemieszczeniem odłamów w obrębie oczodołu lewego i kości nosa w/w strony – dyslokacja oczodołowa – nosowa po stronie lewej (punkt 2), przy czym obrażenia ciała opisane w pkt 1 spowodowały naruszenie czynności/funkcji centralnego układu nerwowego i tkanek miękkich głowy/twarzy – powłoki ciała na okres poniżej 7 dni w znaczeniu art.157 § 2 kk, natomiast obrażenia ciała opisane w pkt 2 spowodowały naruszenie czynności/funkcji twarzoczaszki na okres powyżej 7 dni w znaczeniu art. 157 § 1 kk, przy czym czynu tego dokonał publicznie, bez powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku publicznego. Za to Sąd wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Przy wymiarze tej kary Sąd miał na względzie jako okoliczności obciążające uprzednią karalność oskarżonego oraz działanie w stanie nietrzeźwości. Nie bez znaczenia jest też to, że doznana przez pokrzywdzonego krzywda była dotkliwa i bolesna, a działanie oskarżonego było brutalne i bezwzględne. Oskarżony bez powodu uderzył pokrzywdzonego, co było poprzedzone słowną zaczepką. Stosownie też do treści art.