(1)Sąd uznał za winnego czynu zarzucanego w punkcie II aktu oskarżenia, z tym odmiennym ustaleniem, iż czynu tego dopuścił się nie wcześniej niż 23 czerwca 2010 roku – gdyż dopiero wówczas opuścił zakład karny,, w zakresie zarzutu opisanego w drugim i trzecim tirecie ustala początkowy okres od kwietnia 2011 roku- co wynika z zeznań K. B.

(1), która miała pracować na jednej z domówek wespół z K. C.

(1), a uwzględniając opuszczenie ZK przez oskarżonego w czerwcu 2010 orku K. C. nie mogła dla niego „pracować’ wiosną 2010 roku, przy czym przestępstwa tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresach od 6 marca 2006r. do 6 marca 2007r. oraz od 17.08.2009r. do 23.06.2010r. części kary łącznej 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku sygn. II K 441/08 z dnia 16.12.2008r. za przestępstwa jednostkowe z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk za co skazany został w punkcie XXVII wyroku Sądu Rejonowego w (...) z dnia 20 listopada 2006 roku w sprawie o sygn. akt II K 603/06, z art. 13§ 1 kk w zw. z art. 286 § l kk w zw. z art. 64 § l kk za co skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2004 roku w sprawie o sygn. akt III K 795/01, czyn ten zakwalifikowano z art. 204§3 k.k. w zb. z art. 204§2 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 11§3 k.k. na mocy art. 204§3 k.k. Sąd skazał go na karę roku i 6 (słownie: sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33§1,2 i 3 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 100 (słownie: sto) stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na 20 (słownie: dwadzieścia) złotych; Z powyższych powodów przy zastosowaniu art. 4§1 k.k. oskarżonego M. Z.

(1)Sąd uznał za winnego czynu zarzucanego w punkcie III aktu oskarżenia, z tym odmiennym ustaleniem, iż czynu tego dopuścił się nie wcześniej niż 23 czerwca 2010 roku, w zakresie zarzutu opisanego w tirecie drugim ustalił początkowy okres od kwietnia 2011 roku, czyn ten zakwalifikował z art. 204§3 k.k. w zb. z art. 204§2 k.k. w. zw. art. 11§2 k.k. i za to przy zastosowaniu art.11§3 k.k. na mocy art. 204§3 k.k. skazał go na karę roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33§1,2 i 3 k.k. wymierza oskarżonemu karę grzywny w wysokości 80 (słownie: osiemdziesiąt) stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na 20 (słownie: dwadzieścia) złotych; Zgodnie z art. 204 § 2 k.k., podlega karze, kto czerpie korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez inną osobę.

(1)– w tym przez pewien okres gdy ta była osobą małoletnią, K. C.

(1), zaś nadto A. W.

(1)samodzielnie z uprawiania prostytucji przez K. B.

(1)i A. K.

(1), pobierając od ww. kobiet ½ zapłaty uzyskanej od każdego klienta za świadczone przez nie usługi seksualne. Zachowania polegające na ułatwianiu ww. kobietom uprawianie prostytucji tj. organizowanie i udostępnianie ww. kobietom dla świadczenia tych usług lokali mieszkalnych tzw. „domówek”, ich ochrona, stanowi w tej sytuacji czyn współukarany uprzedni do czynu przypisanego. Z depozycji procesowych złożonych przez A. C. w postępowaniu przygotowawczym, a to te depozycje świadka uznano za wiarygodne, wynika, iż obaj oskarżeni mieli świadomość, iż ta zajmując się prostytucją, z czego czerpali ww. korzyści, przez pewien okres była niepełnoletnią, co skutkowało ich odpowiedzialnością również z §3 art. 204 k.k. Osobą małoletnią w rozumieniu art. 204§3 k.k. jest osoba nie mająca ukończonych 18 lat, chodzi tutaj o małoletniego w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. W zakresie znamion czynu stypizowanego w §3 można ten czyn popełnić umyślnie w obu postaciach zamiaru tj. zamiarze bezpośrednim jak i ewentualnym - w wystraczające jest więc li tylko godzenie się sprawcy na to, że ma do czynienia z osobą małoletnią. Przeprowadzone postępowanie dowodowe potwierdziło, iż inkryminowanym czasie, w przedmiotowych lokalach mieszkalnych świadczone były usługi seksualne. Na podstawie zeznań kobiet je świadczących, niejako pośrednio również ujawnionych treściach w postaci zdjęć o charakterze erotycznym na zabezpieczonych w postepowaniu przygotowawczym nośnikach elektronicznych, wyjaśnieniach oskarżonych w zakresie w jakim przyznali się do zarzutów, ustalono iż obaj oskarżeni byli osobiście zaangażowani w organizację opisanego procederu i czerpali z niego niemałe zyski. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, iż w czasie popełnienia przez oskarżonych przypisanych czynów, zachodziła jakakolwiek okoliczność wyłączająca jego kryminalną bezprawność. Nie zachodziły również żadne okoliczności wyłączające ich winę. Oskarżeni działali na przestrzeni niespełna dwóch lat; bezpośrednio odbierali część pieniędzy zarobionych z uprawiania prostytucji przez inne osoby. Zdawali sobie sprawę z faktu, iż wspomniane środki pieniężne pochodziły z tego właśnie tytułu. Pozostawali oni bowiem w kontakcie z tymi kobietami. W związku z tym, stopień zawinienia uznać należało za znaczny. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu, Sąd miał na uwadze dyrektywy wymienione w art. 115 § 2 k.k. Przedmiotem ochrony art. 204 k.k. jest dobro ponadindywidualne jakim jest moralność i obyczajowość (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 15 grudnia 2001 r., II AKa 391/01, KZS 2002/4/41). Obaj oskarżeni działali z zamiarem bezpośrednim. Zachowania podejmowali w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przez co negatywnie należało ocenić motywację sprawcy. Oskarżeni działali w sposób zaplanowany, długotrwały, na przestrzeni kilkudziesięciu miesięcy, przez okres łącznie co najmniej 3 miesięcy czerpali korzyści majątkowej z prostytucji uprawianej przez małoletnią. Uwzględnić również należało, iż oskarżony A. W. czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez 4 osoby zaś M. Z. przez dwie osoby. W związku z tym, stopień społecznej szkodliwości wspomnianego czynu uznać należało za znaczny, stopień ten był bardziej znaczny w stosunku do A. W. – który czerpał korzyści z uprawiania prostytucji przez większą ilość kobiet niż M. Z. i osiągnął z tego tytułu większa korzyść majątkową niż M. Z.. Na podstawie danych zawartych w odpisach wyroków, karcie karnej i informacji o odbyciu kary pozbawienia wolności, należało przyjąć, iż oskarżony A. W. dopuścił się przestępstwa w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k., tj. powrotu do przestępstwa. Z odpisu wyroku łącznego Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2008 wydanego w sprawie o sygn. akt II K 441/08 wynika, iż A. W.

(1)przestępstwa przypisanego w punkcie II wyroku dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresach od 6 marca 2006r. do 6 marca 2007r. oraz od 17.08.2009r. do 23.06.2010r. części kary łącznej 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej tym wyrokiem łącznym za przestępstwa jednostkowe z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk za co skazany został w punkcie XXVII wyroku Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 20 listopada 2006 roku w sprawie o sygn. akt II K 603/06, z art. 13§ 1 kk w zw. z art. 286 § l kk w zw. z art. 64 § l kk za co skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2004 roku w sprawie o sygn. akt III K 795/01. Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy nie pozostawia wątpliwości, iż spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 64 § 1 k.k., do których należy: skazanie za popełnienie przestępstwa umyślnego na karę pozbawienia wolności, odbycie kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz popełnienie przed upływem 5 lat od zakończenia poprzedniej kary nowego umyślnego przestępstwa podobnego do tego, za które oskarżony został już skazany. Zgodnie z art. 115§3 k.k. przestępstwa podobne to przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne. Przypisanego przestępstwa jak i przestępstw ww. opisanych w wyroku łącznym i jednostkowych oskarżony dopuścił się w celu osiągniecia korzyści majątkowej, stad należy uzna iż są one podobne. Ustalając wymiar kar, w ramach przewidzianego przez ustawodawcę zagrożenia – przy uwzględnieniu art. 64 §1 k.k. co do oskarżonego A. W. - Sąd kierował się dyrektywami z art. 53 § 1 i § 2 k.k. Jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował okoliczności rzutujące na znaczną społeczną szkodliwość czynu (omówione powyżej). Dotyczy to takich elementów, jak postać zamiaru, motywacja i sposób zachowania się każdego sprawcy, w tym działanie w zamiarze bezpośrednim; działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej; działanie w sposób przemyślany, zorganizowany i zaplanowany, przez pewien okres wobec osoby małoletniej. Negatywnie należało ocenić fakt, iż oskarżeni czerpali korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez kilka osób, w tym przez małoletnią. Przeciwko A. W. przemawia uprzednia karalność sądowa. Na korzyść uwzględniono fakt, iż obaj oskarżeni częściowo przyznali się do popełnienia zarzucanych czynów, a obecnie prowadzą ustabilizowany tryb życia, pracują zawodowo, podęli starania, wyrwania się ze środowiska przestępczego. Wobec M. Z. jako okoliczność łagodzącą potraktowano aktualną niekaralność sądową. Działanie przez każdego z oskarżonych w celu uzyskania korzyści majątkowej stanowi podstawę orzeczenia kary grzywny w świetle art. 33 § 2 k.k. Sąd przyjął, iż skorzystanie z dyspozycji tej normy jest konieczne w wypadku każdego z oskarżonych, gdyż dokonywanie przestępstwa w celu uzyskania środków pieniężnych przyszło każdemu z nich z dużą łatwością, a zatem konieczne jest uświadomienie każdemu z nich nieopłacalności takiego procederu. Liczba stawek dziennych grzywny odpowiada odpowiednio wadze okoliczności obciążających, w tym uwzględnia ilość osób z prostytucji których każdy z nich osiągnął korzyść majątkową jak i wysokość tej korzyści osiągniętej przez każdego z oskarżonych natomiast wysokość stawki dziennej Sąd ustalił uwzględniając aktualną sytuację majątkową i zarobkową każdego z oskarżonych oraz ich warunki osobiste. Mając na uwadze osiągane dochody przez każdego z oskarżonych, wysokość jednej stawki została ukształtowana na poziomie po 20 zł. Ustalając liczbę stawek dziennych kary grzywny Sąd kierował się tymi samymi dyrektywami i okolicznościami, co omówione przy wymiarze kary pozbawienia wolności. W związku z tym, Sąd uznał, że kara roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, oraz kara grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na 20 złotych wymierzone A. W., kara roku pozbawienia wolności, oraz kara grzywny w wysokości 80 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na 20 złotych wymierzone M. Z. są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez każdego z nich , nie przekraczają stopnia winy, a także czynią zadość celom w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Wymierzając A. W. surowsze kary niż M. Z. Sad miał na uwadze działanie A. W. w warunkach recydywy, czerpanie przez tego oskarżonego korzyści majątkowej z uprawiania prostytucji przez większą ilość kobiet niż M. Z. oraz osiągniecie z tego tytułu większej korzyści majątkowej niż M. Z.. Wymierzona kary. Mimo że w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, niewątpliwie będą akcentowały ich wychowawczą rolę, co ma na celu uświadomienie oskarżonym naganności ich postępowania i wzbudzenie w nich refleksji o konieczności przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Sąd uznał również, że istnieją przesłanki do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec każdego z oskarżonych kary pozbawienia wolności, o czym orzeczono w punktach III i V wyroku. Podstawą rozstrzygnięcia był art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz 70 § 1 pkt 1 k.k. Odnosząc się do zastosowanej instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, należy wskazać, iż w ocenie Sądu, tak orzeczenie kary – przy uwzględnieniu orzeczonych kary grzywny oraz przepadku na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa – jest wystarczające dla osiągnięcia wobec obu sprawców celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Przesłanką decydującą o tym, czy kara ma być orzeczona w postaci bezwzględnej czy też z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jest ocena, w jakiej postaci kara ta osiągnie cele wobec sprawcy przestępstwa, a więc rozstrzygnięcie to musi znajdować uzasadnienie w pozytywnej lub negatywnej prognozie kryminologicznej. Sąd przyjął, że wobec każdego z oskarżonych zachodzą przesłanki do postawienia pozytywnej prognozy kryminologicznej. W ocenie Sądu, fakt skazania na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a także na podlegającą wykonaniu grzywnę oraz przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa, pozwoli każdemu z oskarżonych na pozytywną refleksję dotyczącą przypisanego przestępstwa i zapobiegnie ponownemu naruszeniu porządku prawnego. Orzeczona grzywna oraz przepadek, które stanowią realną dolegliwość, winny zapobiec wystąpieniu u oskarżonych poczucia bezkarności. Ustalając okres próby Sąd kierował się pozytywnym stopniem prognozy kryminologicznej. Jedynie wobec A. W. konieczne było ustalenie dłuższego niż 2 letni okresu próby, który pozwoli na weryfikację postawionej wobec tego oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej, a przede wszystkim na weryfikację stosunku sprawcy do obowiązującego porządku prawnego. Wynika to z faktu jego uprzedniej karalności, działania w warunkach recydywy W związku z tym, w oparciu o treść art. 70 § 1 pkt 1 k.k., wykonanie orzeczonej wobec tego oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 3 (słownie: trzy) lata. Wobec M. Z. za wystarczający uznano minimalny 2 letni okres próby, wynikający m.in. iż w chwili wyrokowania traktować jego należało za osobę niekaraną. W punkcie VI i VII wyroku, przy zastosowaniu art. 4§1 k.k. na podstawie art. 45 § 1 i 6 k.k. orzeczono wobec oskarżonych przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez każdego z nich z popełnienia przestępstwa w kwocie: 71.450,00 złotych wobec A. W. i 39.050,00 złotych wobec M. Z.. Kwota ta wobec A. W. jest wyższa albowiem osiągnął on korzyść majątkową również z prostytucji uprawianej przez K. B. i A. K. – łącznie 32.400 złotych. Co do korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonych z prostytucji uprawianej przez A. C. i K. C. była to łączna kwota 78.100,00 złotych. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 45 § 1 k.k., jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa, chociażby pośrednio, korzyść majątkową niepodlegającą przepadkowi przedmiotów wymienionych w art. 44 § 1 lub 6 k.k., Sąd orzeka przepadek takiej korzyści albo jej równowartości. Przepadku nie orzeka się w całości lub w części, jeżeli korzyść lub jej równowartość podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi. Przez korzyść majątkową w rozumieniu art. 45 k.k. rozumieć należy przysporzenie aktywów lub zmniejszenie pasywów, jakie sprawca osiągnął w wyniku popełnienia przestępstwa (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2013 r., III KK 273/12, LEX nr 1293802). Wysokość orzekanego przepadku korzyści majątkowej pochodzącej pośrednio z popełnienia przestępstwa powinna być ograniczona do wartości korzyści majątkowej, którą sprawca osiągnął bezpośrednio w wyniku przestępstwa (zob. B. Zygmont, Konfiskata mienia a przepadek korzyści majątkowych, Prok. i Pr. 2001, nr 11, s. 30). Jednym z podstawowych założeń współczesnej polityki karnej, stanowiącym bez wątpienia jej signum temporis, jest akcentowanie konieczności pozbawienia sprawców przestępstw korzyści, jakie odnieśli z ich popełnienia. Wynika to z przekonania, że istotne znaczenie w zapobieganiu przestępczości ma uświadomienie społeczeństwu jej nieopłacalności. W uzasadnieniu rządowego projektu k.k. (Nowe kodeksy karne z 1997 r. z uzasadnieniami, Warszawa 1997, s. 145) wskazano, że „kodeks przyjmuje założenie, że należy w miarę możliwości pozbawić sprawcę korzyści pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z przestępstwa. Spełnienie tego założenia oddziałuje prewencyjnie znacznie skuteczniej niż nawet surowe kary (zob. Andrzej Zoll [red.] Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-116 k.k., Zakamycze, 2004). W przedmiotowej sprawie nie zachodziła również przesłanka negatywna określona w treści art. 45 § 1 k.k. in fine, albowiem przyjmuje się, iż de lege lata, nie da się stwierdzić, że godność osoby uprawiającej prostytucję zostaje bezpośrednio naruszona czynami z art. 204 § 1 i 2 k.k., jak tego wymaga przepis art. 49 § 1 k.p.k., a zatem, przyjmować, że osoba prostytuująca się jest pokrzywdzoną w rozumieniu tego przepisu i (tym samym) art. 45 § 1 in fine k.k. Użyte określenie „inny podmiot” należy zaś rozumieć jako podmiot który wstąpił w miejsce - przejął prawa pokrzywdzonego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2015 r., IV KK 321/14, LEX nr 1628955). Kwoty wymienione w punktach VI i VII wyroku została ustalone w oparciu o zeznania A. C., K. C., K. B. i A. K. i wskazać należy iż są to minimalne wartości, obliczane z uwzględnieniem art. 5 i 7 k.p.k , najkorzystniejsze dla oskarżonych tak co do ilości klientów, wysokości pobieranych stawek, wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego. Świadkowie- kobiety uprawiające prostytucję wskazywały na różnorodność stawek w zależności od wykonywanej usługi, co nakazywało Sądowi przyjmować wartości najkorzystniejsze dla oskarżonych. Oczywistym jest, że kobiety te nie pamiętały jaką usługę wobec konkretnego mężczyzny wykonały i za jaką stawkę, wskazywała na to m.in. K. B.. Co wchodzi w skład ww. kwot opisano przy ustaleniach faktycznych. Niemniej jednak z zeznań każdej z nich wynika iż przekazywały one odpowiednio oskarżonym ½ osiąganych dochodów. Analizując indywidulanie zeznania dziwić mogą ilości klientów „obsługiwanych” przez każda z nich, jednakże każda z nich wskazuje, iż dziennie było to kilkoro, 5 i czasami więcej, mężczyzn, stąd podawane przez nich ilości mężczyzn korzystających z oferowanych usług seksualnych nie można uznać za zawyżone. Wynika to również z doświadczenia zawodowego, czerpanego przez skład sądu z prowadzenia również innych podobnych spraw karnych. G. jest atrakcyjnym miastem dla tego tupu usług, widoczna jest duża podaż tego typu usług jak i niestety duży na nie popyt. Wystarczy zerknąć na ogłoszenia na portalach roksa, odloty i trójmiasto – na ich ogłaszać się miały również kobiety uprawiające prostytucje w realiach rozpoznawanej sprawy. Podaż i popyt wynikają niewątpliwie tak z portowego charakteru G., dużej liczby osób innej narodowości odwiedzających G. jak i samej wielkości aglomeracji T., osób narodowości polskiej odwiedzających to miasto. Podkreślić należy, iż w realiach tej sprawy jak i szeregu innych, prostytucja uprawiana była dobrowolnie i de lege ferenda można postawić pytanie o konieczności penalizowania tego typu zachowań, możliwości zorganizowania tego procederu w sposób jak w innych krajach m.in. Holandii co znacznie utrudniłoby czerpanie znacznych korzyści majątkowych przez osoby organizujące obecnie ten proceder i przyniosło SP dodatkowe wpływy , obecnie często stające się łupem grup przestępczych. Co do korzyści majątkowych osiąganych przez oskarżonych wspólnie i w porozumieniu z uprawiania prostytucji przez A. C. i K. C. Sąd osiągniętą korzyść podzielił na każdego z oskarżonych po połowie. Przepadek korzyści majątkowej albo jej równowartości orzeka się wobec współsprawców przestępstwa w częściach, w jakich według dokonanych ustaleń faktycznych osiągnięta wspólnie korzyść majątkowa im przypadła. W razie trudności z dokładnym ustaleniem wartości udziałów w korzyści majątkowej osiągniętej przez poszczególnych współsprawców, a z taka sytuacja zaistniała na gruncie rozpoznawanej sprawy, orzeka się przepadek tej korzyści lub jej równowartości w częściach równych. W skład korzyści majątkowej w rozumieniu art. 45 § 1 k.k., podlegającej przepadkowi, wchodzą również wszelkie wydatki poczynione przez sprawcę na uzyskanie przedmiotu pochodzącego z przestępstwa. Orzeczenie przepadku korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa nie wymaga poczynienia uprzednich ustaleń co do tego, czy sprawca w chwili orzekania dysponuje konkretnymi wartościami mogącymi stanowić przedmiot przepadku tej korzyści. Stosowanie przepisu art. 45 § 1 k.k. ma w prostej drodze prowadzić do tego, aby skutecznie pozbawiać sprawców korzyści majątkowych odniesionych z przestępstwa. Przyjęcie odmiennej wykładni tego przepisu, uzależniającej orzeczenie przepadku równowartości korzyści majątkowych osiągniętych z przestępstwa od ustalenia tego, czy sprawca jeszcze taką korzyścią dysponuje, nie znajduje żadnego potwierdzenia w treści stosunkowo prosto sformułowanego przepisu art. 45 § 1 k.k. Nie ma także żadnego racjonalnego uzasadnienia, aby tak interpretować ten przepis, gdyż mogłoby to prowadzić do nieuprawnionego premiowania osób, które dla uniknięcia przepadku ukrywałyby korzyści majątkowe pochodzące z przestępstwa. Istotnym jest również to, iż w przypadku orzekania zwrotu równowartości przepadku uzyskanych korzyści nie chodzi bynajmniej o zysk łączący się z uprzednim pomniejszeniem przysporzenia majątku o koszty jego uzyskania, lecz także o wszelkie wydatki poczynione na uzyskanie przedmiotu pochodzącego z przestępstwa. W punkcie VIII. części dyspozytywnej wyroku, przy zastosowaniu art. 4§1 k.k. na mocy art. 63 § 1 k.k. zaliczono oskarżonym na poczet orzeczonych kar grzywny rzeczywiste pozbawienie wolności w dniu 24 czerwca 2014 roku tj. jeden dzień, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny. W punkcie IX. części dyspozytywnej wyroku, mając na uwadze sytuację majątkową i rodzinną każdego z oskarżonych oraz fakt, iż każdy z nich osiąga stały dochód, jest zdolny do wykonywania racy zarobkowej, na podstawie art. 626§1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k., art. 633 k.p.k. i art.2 ust. 1 pkt 3 i 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Z 1983r. nr 49, poz. 223 z późń. zm.) zasądzono od każdego z oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwotę po 5524,80 złotych tytułem ½ wydatków postępowania oraz opłatę w wysokości odpowiednio 700 i 500 złotych. Sąd uznał, iż zasadne będzie zasądzenie od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu, w tym wymierzenie im opłaty, albowiem swoim zachowaniem przyczynili się oni do ich powstania. W punkcie X wyroku rozstrzygnięto o kosztach procesu w zakresie jakim umorzono postepowanie. Na zakończenie Sąd zmuszony jest wskazać na jedną, jakże istotną okoliczność. Otóż w postępowaniu reprezentował oskarżonych profesjonalny obrońca z wyboru. Jednakże, mimo to, bardzo istotne ustalenia mające ogromny wpływ na sytuację prawno-karną oskarżonych nie zostały zasygnalizowane i dostrzeżone przez tegoż, a poczynione przez Sąd z urzędu. Chodzi tutaj o przedawnienie ścigania za czyn z pkt I aktu oskarżenia oraz ustalenia dotyczące niekaralności sądowej /mimo, iż co wynikać miało z karty karnej/ oskarżonego M. Z.. T. co Sąd zrobił z urzędu miało wpływ nie tylko nas treść zapadłego wyroku jak i na stanowisko końcowe zaprezentowane w głosach stron przez prokuratora, który domagał się wymierzania oskarżonym kary pozbawienia wolności nie bezwzględnej a z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Oczywiście Sąd poczynionych ustaleń dokonuje niezalenie od tego czy oskarżonego reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, niemniej jednak ich niedostrzeżenie budzi zaniepokojenie Sądu.