dodatkowego obowiązku informacyjnego spoczywającego na przedsiębiorcy, który składa ofertę w postaci elektronicznej. Przedsiębiorca taki jest obowiązany przed zawarciem umowy m.in. poinformować drugą stronę w sposób jednoznaczny i zrozumiały o czynnościach technicznych składających się na procedurę zawarcia umowy (pkt. 1), skutkach prawnych potwierdzenia przez drugą stronę otrzymania oferty (pkt. 2), zasadach i sposobach utrwalania, zabezpieczenia i udostępniania przez przedsiębiorcę drugiej stronie treści zawieranej umowy (pkt. 6 i 3), metodach i środkach technicznych służących wykrywaniu i korygowaniu błędów we wprowadzanych danych, które jest obowiązany udostępnić drugiej stronie (pkt. 4). Przepis ten nie określa wprawdzie w jaki sposób przedsiębiorca powinien poinformować drugą stronę o wymienionych tam okolicznościach, przyjmuje się jednak, że w handlu elektronicznym następuje to z reguły przez zamieszczenie ogólnodostępnej informacji na stronie internetowej, razem z ofertą czy też inną informacją handlową, zaś istota strony internetowej polega na tym, że każdy może się z nimi zapoznać. Informacje przekazane przez przedsiębiorcę powinny być zrozumiałe i jednoznaczne. Wprawdzie art. 10 ust. 1 Dyrektywy o handlu elektronicznym nakazuje dodatkowo udzielenie tych danych w sposób jasny, niemniej różnica ta nie ma istotnego znaczenia. Ocena zrozumiałości i jednoznaczności przekazanych informacji powinna być dokonywana z perspektywy przeciętnego uczestnika obrotu ( J. Grykiel, w: J. Grykiel, M. Lemkowski, Czynności prawne, art.
KC, Nb 38; K. Kryczka, O zawieraniu umów, s. 109; P. Machnikowski, w: Gniewek, Machnikowski, Komentarz KC, 2014, art.
KC, Nb 14; P. Machnikowski, Zmiany w przepisach k.c., s. 6; podobnie K. Kopaczyńska-Pieczniak, w: Kidyba, Komentarz KC, t. I, 2012, art.
KC, teza 10). Przepis art.
nie określa, w jaki sposób przedsiębiorca powinien poinformować drugą stronę o wymienionych tam okolicznościach. W handlu elektronicznym następuje to przez zamieszczenie informacji na stronie internetowej razem z ofertą czy inną informacją handlową w taki sposób, że każdy może się z nimi zapoznać (S. Rudnicki (w:) S. Dmowski, S. Rudnicki, Komentarz, 2007, s. 313). Przedsiębiorca powinien udzielić tych informacji przed zawarciem umowy, a więc w zasadzie przed dokonaniem ostatniej czynności składającej się na procedurę zawarcia umowy (np. przyjęcie oferty). Jednakże biorąc pod uwagę treść tych informacji, które dotyczą w dużej mierze procedury zawierania umowy, uzasadnione wydaje się wymaganie, by zostały one złożone najpóźniej jednocześnie z ofertą czy innym oświadczeniem wszczynającym postępowanie mające na celu zawarcie umowy (P. Machnikowski (w:) E. Gniewek, Komentarz, 2011, s. 176). Ofertą w postaci elektronicznej jest zatem takie oświadczenie woli przedsiębiorcy (art.
k.c.) złożone w sieci teleinformatycznej, na stronach internetowych www, które wyraża stanowczą wolę zawarcia umowy, określając przy tym jej istotne postanowienia. Należy również zauważyć, że ww. informacje nie stanowią treści oferty, w związku z czym ewentualny brak ich podania drugiej stronie przez przedsiębiorcę przed zawarciem umowy nie wpływa na skuteczność złożenia samej oferty, ale może być oceniany na gruncie przepisów o odpowiedzialności kontraktowej (art. 471 k.c.). W świetle powyższych wywodów należy zauważyć, że aby doszło do zawarcia umowy w trybie ofertowym, zgodnie z przywołanym wcześniej art. 66§1 k.c. pojawić musi się oferta zawierające istotne postanowienia umowy. Przy zawieraniu umowy drogą elektroniczną, usługodawca – bardziej niż w tradycyjnym obrocie – musi zadbać o jej czytelność, a także spełnić obowiązki informacyjne o których mowa powyżej. Celem skutecznego zawarcia umowy, klient w obrocie elektronicznym musi zostać wyraźnie poinformowany o skutkach wysłania formularza („kliknięcia”), w tym w szczególności – skutkach finansowych. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z zebranego materiału dowodowego, oferta złożona pozwanemu przez (...) S.A. była nieodpłatna, a wszelkie koszty usługi miały obciążać dłużnika. Podczas kolejnych etapów wypełniania formularza pozwany informowany był o nieodpłatności usługi, na co wskazywała widniejąca kwota 0 zł*, gdzie pod tym (*) widniała adnotacja, że koszt usługi będzie ostatecznie przerzucony na dłużnika. Również w podsumowaniu zamówieniu brak było informacji o odpłatności usługi. Nie może zatem dziwić fakt, że pozwany pozostawał w przekonaniu, że usługa jest bezpłatna. Nie zasadne okazały się przy tym twierdzenia strony powodowej jakoby odpłatność usługi miała wynikać z przedłożonych przez nią ogólnych warunków realizacji zlecenia windykacji w ramach umowy na usługę (...), gdyż „sam wydruk komputerowej rejestracji, gdzie wskazane jest, iż został zaakceptowany regulamin, wobec zaprzeczenia tej okoliczności przez pozwanego w toku procesu, w tym podczas zeznań, nie stanowi wystarczającego dowodu, iż faktycznie pozwany zaakceptował regulamin w dacie wypełniania formularza. Jest to bowiem wyłącznie wydruk, nie wiadomo nawet, w jaki sposób miała nastąpić akceptacja regulaminu i czy faktycznie nastąpiła (tak m.in. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy w wyroku z 9 lutego 2016 r., sygn. akt VIII GC 1872/15). W przedmiotowej sprawie mieliśmy do czynienia jedynie ze wzmianką o akceptacji regulaminu w przypadku przyjęcia oferty. Postanowienie takie jest niewystarczające, gdyż nie wymusza na przyjmującym ofertę należytej reakcji. Ponadto wielkość czcionki, którą zastosowano w tym postanowieniu była niewystarczająca, co w sposób oczywisty mogło powodować, że pozwany pominął link do OW. Podkreślić należy, że wysokość kosztów i opłat za usługę należy do essencjalia negotti zawieranej umowy, zatem umieszczenie informacji o odpłatności oraz wysokości kosztów powinna być umieszczona w treści umowy, a nie w OW. Nadto nadmienić należy, że powód nie wystawił i nie doręczył pozwanemu not księgowych do czego był zobowiązany na podstawie treści podsumowania zamówienia, którą sam przedłożył. Okoliczność tą potwierdził pozwany w złożonych zeznaniach, a powód tego faktu nie zakwestionował. Ponadto z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że i tak nie było ku temu podstaw albowiem powód nie wykonał obowiązków nałożonych na niego umową w całości. Tym samym trudno w ocenie Sądu mówić o wykonaniu zobowiązania przez powoda albowiem gdyby ten zlecenie wykonał należycie wystawiłby noty. W myśl art. 354 par. 1 k.c. dłużnik winien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu. Cytowany przepis ustanawia ogólną dyrektywę interpretacyjną, którą należy stosować przy ocenie sposobu wykonania zobowiązania. Zgodnie z orzeczeniem Sądy Najwyższego z dnia 15 grudnia 2006 r. ( III CSK 349/06) w przypadku sporu dotyczącego umowy, sąd ma obowiązek ustalić zgodny zamiar stron oraz cel umowy, a nie tylko dosłowne zapisy kontraktu. Ponadto umowa wywiera poza skutkami w niej wyrażonymi również te wynikające z ustawy, zasad współżycia społecznego i ustalonych zwyczajów. Zatem biorąc pod uwagę wyżej poczynione rozważania, Sąd uznał dochodzone przez powoda roszczenie za bezzasadne i w związku z tym w punkcie 1 sentencji wyroku oddalił powództwo w całości. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Na łączną kwotę kosztów postępowania złożyły się kwota 270,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego ustalona zgodnie z § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z dnia 5 listopada 2015 r. ze zm.) obowiązującego w dacie wniesienia powództwa, co daje łącznie kwotę 270,00 zł. SSR Jolanta Brzęk
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.