XII Ca 10/18

(1)wystąpił o obniżenie alimentów zasądzonych w sprawie VRC 596/11 z dnia 21 lutego 2012 r na rzecz jego małoletniej córki N. M. z kwoty po 400 złotych do kwoty po 200 złotych. Postępowanie w tej sprawie V RC 35/16 zostało zawieszone postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 roku z uwagi na toczące się postępowanie o rozwód pomiędzy S. M. a S. M.

(2)– przedstawicielką ustawową małoletniej N. M.. W wyroku rozwodowym Sąd Okręgowy orzekł alimenty od S. M.

(1)na rzecz jego córki N. w kwocie uprzednio zasądzonej w sprawie VRC 596/11. Po zakończonym postepowaniu przed Sądem Okręgowym S. M.

(1)złożył wniosek o podjęcie postępowania w sprawie VRC 35/16.Sąd Rejonowy zarządzeniem z dnia 15 listopada 2016 r wyłączył żądanie o obniżenie alimentów do odrębnego postepowania i umorzył postepowanie w sprawie. Wyłączony pozew został zarejestrowany w niniejszej sprawie pod sygnaturą VRC 389/16. Na rozprawie w dniu 02 czerwca 2017 r powód poparł powództwo , przedstawicielka ustawowa wniosła o jego oddalenie. Sąd Rejonowy ustalił , że w sprawie XII C 180/15 orzeczono separację między małżonkami S. M.

(1), ustalając alimenty na rzecz wspólnej małoletniej córki stron N. w kwocie 400 złotych. Wysokość ustalonych alimentów pozostała bez zmian również w wyroku rozwodowym stron w sprawie XIIC 117/16. W dacie rozwodu powód mieszkał u siostry, pracował dorywczo przy remontach i przeprowadzkach. Osiągał dochód około 1500 złotych miesięcznie. Był zarejestrowany w PUP jako osoba bezrobotna. Dokładał siostrze 200 złotych do utrzymania mieszkania. Powód ma obecnie 42 lata , nadal jest zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Podejmował prace dorywcze przy remontach , w sierpniu zarobił 800 złotych, we wrześniu nie pracował, następnie prowadził rozmowy o pracę z przedsiębiorcą .Poza małoletnią N. nie ma nikogo na utrzymaniu. Utrzymuje kontakty z córką ,nawet częstsze niż ustalone sądownie. Mieszka obecnie z partnerką w jej domu , która utrzymuje powoda , siebie i swoje dzieci ze świadczeń socjalnych i renty. Korzysta z samochodów partnerki, która je utrzymuje. Małoletnia N. w dacie rozwodu rodziców miała 7 lat, uczęszczała do szkoły podstawowej, mieszkała z matką i dwoma przyrodnimi braćmi w mieszkaniu komunalnym. Jej matka pracowała i zarabiała 1500 złotych miesięcznie. Obecnie małoletnia N. ma 8 lat, nadal chodzi do szkoły podstawowej. Jej koszty utrzymania przedstawicielka ustawowa kreśliła na kwotę 730 złotych. Chodzi na dodatkowe zajęcia z tańca, będzie uczyła się gry na gitarze , należy do zuchów. Jest zdrowa , ale ma wadę wzroku, przedstawicielka ustawowa zakupiła jej okulary za 360 złotych. Matka małoletniej pracuje jako magazynier , zarabia 1700 złotych, spłaca raty na ponad 300 złotych, ponosi koszty utrzymania mieszkania na kwotę 700 złotych. Otrzymuje alimenty z funduszu alimentacyjnego , korzysta z 500 plus na dwoje dzieci. Zabrała w tym roku nad jezioro małoletnią na dwa tygodnie , poniosła z tego tytułu koszty 2000 złotych. Wyrokiem z dnia 5 października 2017 roku Sąd Rejonowy oddalił powództwo i przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi powoda ustanowionemu z urzędu. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, że w jego ocenie możliwości zarobkowe powoda pozwalają na utrzymanie alimentów na dotychczasowym poziomie. Powód nie jest osobą niepełnosprawną , w dacie orzekania rozwodu również był zarejestrowany jako osoba bezrobotna a mimo to potrafił osiągać wynagrodzenie w kwocie około 1500 złotych miesięcznie. W ocenie Sądu Rejonowego nie nastąpiła po obu stronach postępowania żadna istotna zmiana , która skutkowała by zmianą już ustalonego obowiązku .Małoletnia nadal uczęszcza do szkoły podstawowej , jej koszty utrzymania kształtują się na tym samym poziomie , zatem nie zostały spełnione przesłanki z art. 138 kriop , co skutkuje oddaleniem powództwa. Apelację od powyższego rozstrzygnięcia złożył pełnomocnik powoda, podnosząc ,że zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy naruszył przepisy prawa procesowego , a w szczególności art.328 par 2 w zw z art.233 par1 kpc przez pominięcie materiału dowodowego z dokumentów. Skarżący zarzucił Sądowi I instancji , iż nie wziął pod iż na skutek działań wierzycielki poprzez wskazanie błędnego adresu powoda powstało zadłużenie w postępowaniu egzekucyjnym , co powoduje konieczność spłaty dodatkowych kosztów obok świadczenia alimentacyjnego. Nadto skarżący zarzucił Sądowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 135par1 kriop poprzez przyjęcie , że możliwości zarobkowe powoda pozwalają na płacenie zasądzonych alimentów, co nie pozostaje w zgodzie z rzeczywistością , a nadto naruszenie art. 138 kriop poprzez błędne przyjęcie , że nie nastąpiła zmiana stosunków, podczas gdy sytuacja powoda zmieniła się, ponieważ jest zmuszony pokrywać koszty egzekucyjne a nadto obecnie nie osiąga żadnych dochodów podczas , gdy w okresie sprawy o rozwód miał te dochody na poziomie około 1500 złotych. Tym samym skarżący wniósł na podstawie art. 381 kpc w zw z art. 299 kpc o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przesłuchanie powoda na okoliczność jego aktualnej sytuacji oraz na podstawie art. 368 par 1 pkt 5 kpc w zw z art. 286 par 1 kpc o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa w całości bądź o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania . Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd II instancji podziela pogląd Sądu Rejonowego, iż nie zaistniały żadne okoliczności wynikające z art. 138 kriop skutkujące koniecznością obniżenia zasądzonych alimentów. Sąd II instancji uzupełnił materiał dowodowy poprzez przesłuchanie w charakterze strony powoda, który to dowód nie wniósł żadnych nowych okoliczności , które nie były by przedmiotem analizy i oceny Sądu Rejonowego. Sąd Okręgowy, podziela zadanie Sądu Rejonowego , iż powód posiada możliwości zarobkowe, nie jest on osobą niezdolną do pracy .Treść art. 135 par 1 kriop wskazuje na konieczność badania możliwości, a nie faktycznego zarobkowania strony i zdaniem Sądu II instancji takie przesłanki badał i ich prawidłowej oceny dokonał Sąd I instancji , zatem nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego w tym zakresie jak również i w ocenie art. 138 kriop. Zarówno obecnie jak w przy rozpatrywaniu sprawy o rozwód powód podejmował jedynie prace dorywcze , które właśnie ze względu na swój tymczasowy charakter wykonywanych czynności różnią się wynagrodzeniem , które raz jest większe a raz mniejsze ale zawsze pozostaje świadczeniem tymczasowym , zależnym od czasu trwania wykonania danej pracy. Powód nie czyni faktycznych starań o podjęcie stałej pracy ,udokumentowanej pracy jako 42 letni człowiek ma zaledwie kilka miesięcy. Ta właśnie okoliczność świadczy o tym , że sytuacja powoda od wielu lat pozostaje taka sama i wynika z jego braku starań o unormowanie swoich spraw życiowych i zawodowych , a żadne względy zdrowotne nie wskazują na brak możliwości w tym zakresie po stronie powoda. Zadaniem Sądu II instancji , apelacja powoda jest jedynie polemiką z prawidłowo wywiedzionymi wnioskami Sądu Rejonowego a argumenty zaskarżenia nie znajdują oparcie w zebranym i zanalizowanym materiale dowodowym. Biorąc powyższe pod uwagę ,uznając apelację za nieuzasadnioną Sąd II instancji na podstawie art. 385 kpc oddalił apelację i orzekł jak w sentencji. SSO J. R. - GrzybowskaSSO B. S. SSR/del/.H. W.