zaskarżoną decyzję. A contrario Sąd stwierdził, że z uwagi na naruszenie warunków przyznania prawa do świadczenia z ubezpieczenia chorobowego odwołującej się nie przysługuje prawo do zasiłku chorobowego za okres zwolnienia od 2 maja 2016 r. do 17 czerwca 2016 r. To z kolei przesądzało o obowiązku zwrotu części pobranego świadczenia. W myśl art. 66 ust. 2 ustawy zasiłkowej jeżeli świadczenie zostało pobrane nienależnie z winy ubezpieczonego lub wskutek okoliczności o których mowa w art. 15-17 i art. 59 ust. 6 i 7 ustawy wypłacone kwoty podlegają potrąceniu z należnych świadczeń z ubezpieczeń społecznych lub ściągnięciu w drodze egzekucji administracyjnej. Tym samym wypełnienie dyspozycji art. 17 ustawy zasiłkowej niejako automatycznie skutkuje możliwością zażądania zwrotu wypłaconych kwot świadczeń od ubezpieczonego. Stąd też zawarte w zaskarżonej decyzji zobowiązanie do zwrotu wypłaconego zasiłku chorobowego za okres zwolnienia od 16 maja 2016 r. do 17 czerwca 2016 r. należy uznać za uzasadnione. Z karty zasiłkowej zawartej w aktach zasiłkowych ZUS wynika, że za okres od 18 czerwca 2016 r. do 8 lipca 2016 r. M. G. pobrała tytułem zasiłku chorobowego kwotę 1639,26 zł i jak wyżej wskazano prawo do tego świadczenia jej przysługuje. Z kolei pozostałą kwotę pobranego zasiłku za okres od 16 maja 2016 r. do 17 czerwca 2016 r. ubezpieczona winna zwrócić z uwagi na wykonywanie pracy zarobkowej w okresie udzielonego jej wówczas zwolnienia. Błędne pozostaje rozstrzygnięcie o odsetkach mających podlegać zwrotowi obok wypłaconego zasiłku. W decyzji nie wskazano, za jaki okres organ rentowy domaga się odsetek, a ograniczono się jedynie do wskazania ich kwoty. Zważywszy jednak na wyliczenie kwotowe odsetek, uznać należało, że są to odsetki należne za okres do wydania decyzji. Zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy systemowej, osoba, która pobrała nienależne świadczenie z ubezpieczeń społecznych, jest obowiązana do jego zwrotu, wraz z odsetkami w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego. Art. 84 ust. 1 ustawy systemowej odsyła w zakresie wysokości i zasad naliczania odsetek do przepisów prawa cywilnego, a zatem do regulacji zawartych w kodeksie cywilnym. Odesłanie to nie może być jednak rozumiane zbyt szeroko. Nie dotyczy ono, zdaniem sądu, terminu wymagalności świadczeń podlegających zwrotowi a w konsekwencji terminu, od którego organ rentowy może żądać odsetek. Opóźnienie dłużnika w prawie cywilnym uregulowane jest bowiem w różny sposób w zależności od rodzaju świadczenia, jakiego dotyczy. Określenie terminu wymagalności świadczenia z ubezpieczeń społecznych podlegającego zwrotowi musi być ustalone nie na gruncie przepisów prawa cywilnego, a na gruncie przepisów prawa ubezpieczeń społecznych. Zasady prawa cywilnego, o jakich mowa w art. 84 ust. 1 ustawy systemowej to zasady wskazane w art. 481 § 1 i 2 k.c. W myśl wymienionych przepisów jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi, przy czym jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe. Określenie terminu powstania opóźnienia osoby zobligowanej do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczeń społecznych musi być oceniane jednak na gruncie przepisów ubezpieczeniowych. Ustalenie, że wypłacone świadczenie z ubezpieczeń społecznych jest nienależne, zostaje dokonane dopiero w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez organ rentowy. Dopiero od dnia następnego od dnia otrzymania decyzji w tym zakresie jej adresat, jeśli zostaje zobowiązany do zwrotu świadczenia, pozostaje w opóźnieniu skutkujący możliwością żądania odsetek. Z datą otrzymania decyzji uzyskuje bowiem wiedzę o tym, że świadczenie jest nienależne (wezwanie do jego zwrotu). Taki pogląd sądu znajduje poparcie w uzasadnieniach wyroków Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2010r. I UK 201/09 LEX nr 585713 i z dnia 16 grudnia 2008 r. I UK 154/08, OSNP 2010/11- 12/ 148. Nie można zaakceptować twierdzeń organu, jakoby odsetki za opóźnienie miałyby być naliczane od dnia następującego po dniu wydania decyzji (tj. 18 sierpnia 2017r.). Jednocześnie organ rentowy nie przedłożył potwierdzenia skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji M. G.. Należało zatem przyjąć, że nastąpiło to w dniu 21 sierpnia 2017 r., wskazanym przez ubezpieczoną w odwołaniu od spornej decyzji. ZUS nie naprowadził przy tym dowodów mogących skutkować innym przyjęciem. W konsekwencji Sąd uznał, że ubezpieczona pozostawała w opóźnieniu co do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego począwszy od dnia 21 sierpnia 2017 r.Z pewnością zaś organowi rentowemu nie należały się odsetki od kwoty 4.215,24 zł liczone do dnia 21 sierpnia 2017 r. Mając na uwadze wszystko powyższe sąd na podstawie art.
zmienił zaskarżoną decyzję w sposób wskazany w punkcie pierwszym wyroku, w pozostałym zaś zakresie na podstawie art.
oddalił odwołanie jako nieuzasadnione. Orzeczenie o kosztach procesu wydano w oparciu o art. 100 zd. 1 k.p.c., który stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. W orzecznictwie prezentowane jest zapatrywanie, że o zastosowaniu zasady wzajemnego zniesienia kosztów procesu decyduje kryterium słusznościowego rozłożenia obowiązku ponoszenia tych kosztów, nie jest natomiast bezwzględnie wymagane dokładne wyliczenie stosunku wygranej do przegranej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 17 czerwca 1974 r., II CZ 104/74, niepubl.; z dnia 10 lutego 1985 r., II CZ 21/85, niepubl.; z dnia 17 czerwca 2011 r., II PZ 10/11, niepubl.). ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.