Sygn. akt IV Ka 721/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 stycznia 2014 roku. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący SSA Andr

§1

kk z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 30 września 2013 roku sygn. akt II K 587/13 na podstawie art. 437 § 1 i 2 kpk, art. 438 pkt 1 i 4 kpk, art. 635 kpk, art. 627 kpk

1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż: - orzeczone w punktach 2 i 4 środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego podwyższa do 2 (dwóch) lat, - orzeczony w punkcie 6 łączny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego podwyższa do 3 (trzech) lat, przyjmując za podstawę prawną jego wymiaru w miejsce przepisu art. 90 § 1 kk przepis art. 90 § 2 kk;
2. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;
3. zasądza od oskarżonego kwotę 20,00 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym. Sygn. akt IV Ka 721 / 13 UZASADNIENIE R. R. oskarżony został o to, że: I. w dniu 10.06.2013 r. o godz. 04.45 na ul. (...)w T. woj. (...), kierował samochodem osobowym m – ki S. (...), nr rej. (...), w strefie ruchu lądowego znajdując się w stanie nietrzeźwości – 0,72 mg / l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art.

§ 1kk; II.

w dniu 10.06.2013 r. o godz. 06.35 na trasie (...)w m. Z. (...)powiat (...), woj. (...), kierował samochodem osobowym m – ki S. (...), nr rej. (...), w strefie ruchu lądowego znajdując się w stanie nietrzeźwości – 0,69 mg / l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art.

§ 1kk; Wyrokiem z dnia 30 września 2013 r.

w sprawie II K 587 / 13 Sąd Rejonowy w Tomaszowie Maz. min.:

1. oskarżonego uznał za winnego czynu z punktu I i za czyn ten na podstawie art. 178 a § 1 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
2. na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 1 roku;
3. oskarżonego uznał za winnego czynu z punktu II i za czyn ten na podstawie art. 178 a § 1 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
4. na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 1 roku;
5. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności;
6. na podstawie art. 90 § 1 kk wymierzył oskarżonemu łączny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego w rozmiarze 1 roku;
7. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk, art. 70 § 1 pkt 1 kk i art. 73 § 1 kk wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 2 lat, oddając oskarżonego w tym czasie pod dozór kuratora;
8. na podstawie art. 71 § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny, przyjmując wartość jednej stawki na kwotę 10 złotych. Powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego zaskarżył prokurator, podnosząc zarzuty: - rażącej niewspółmierności kary wskutek orzeczenia jednostkowych zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych jedynie w rozmiarze 1 roku, a także łącznego zakazu na taki sam okres; - obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 90 § 1 kk, polegającej na błędnym jego zastosowaniu, podczas, gdy w przypadku orzekania kary łącznej zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych sąd winien przywołać w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 90 § 2 kk. W konkluzji prokurator wnosił o podwyższenie jednostkowych zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych do 2 lat, a kary łącznej tego środka do 3 lat, przy zastosowaniu w podstawie prawnej tego orzeczenia art. 90 § 2 kk, zaś w pozostałej części o utrzymanie wyroku w mocy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest zasadna. Orzeczenie jednostkowych zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych w związku z każdym z przypisanym oskarżonemu czynów w najniższym, z możliwych rozmiarze, a także łącznego zakazu w takiej samej wysokości, powoduje, iż zarzut rażącej niewspółmierności kary jest uzasadniony. Sąd nie dowartościował takich okoliczności działających na niekorzyść oskarżonego jak to, że w przypadku obydwu czynów oskarżony pozostawał pod wysokim wpływem alkoholu ( jego stężenie w wydychanym powietrzu niemal trzykrotnie przekraczało próg 0,25 mg, powyżej którego kierowanie pojazdem mechanicznym po drodze publicznej traktowane jest jako przestępstwo ), a nadto poruszał się po miejscach o znacznym natężeniu ruchu. W szczególności dotyczy to czynu z punktu II, gdzie oskarżony jechał drogą ekspresową. Przede wszystkim zaś Sąd Rejonowy pominął, iż oskarżony wykazał się wyjątkowym „ uporem ” w dążeniu do realizacji znamion występku z art.

§ 1

kk, o czym świadczy fakt, iż tuż po zwolnieniu w związku z zatrzymaniem go po popełnieniu pierwszego przestępstwa, ponownie wsiadł za kierownicę samochodu i udał się w dalszą drogę świadom wysokiego stanu nietrzeźwości, potwierdzonego badaniami alkometrem. Traktowanie takiego kierowcy najniższymi, z możliwych, zakazami, słusznie zostało więc przez prokuratora zakwestionowane. Rację miał również prokurator, iż w sytuacji, gdy za przestępstwa pozostające w zbiegu realnym wymierzono więcej niż jeden środek karny tego samego rodzaju i podlegający łączeniu, podstawą prawną takiego rozstrzygnięcia winien być art. 90 § 2 kk ( por. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z 2013-01-30, IV KK 417/12, opubl. Legalis; wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z 2010-12-15, II KK 311/10, opubl: Legalis). W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji.