II Ca 987/13

(1)przeciwko D. S.

(2)o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt VIII C 1595/12 oddala apelację. Sygn.akt II Ca 987/13 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 października 2013 roku w sprawie sygn. akt VIII C 1595/12 Sąd Rejonowy w Wałbrzychu oddalił powództwo D. S.

(1)przeciwko R. S. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 21 lutego 2012 r. przed tut. Sądem w sprawie o podział majątku wspólnego wnioskodawczyni D. S.

(1)i uczestnik postępowania D. S.

(2)zawarli ugodę, na mocy której powódka przejęła na wyłączną własność nieruchomość gruntową zabudowaną budynkiem mieszkalnym, położonym w W. przy ul. (...), dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy w Wałbrzychu prowadzi księgę wieczystą o nr (...) o wartości 435 000,00 zł (czterysta trzydzieści pięć tysięcy złotych) i zobowiązała się do spłaty na rzecz pozwanego kwoty 180 000,00 (sto osiemdziesiąt tysięcy złotych) do dnia 1 października 2012roku. Powódka zbyła przedmiotową nieruchomość za kwotę 470000 zł. W dniu 1 sierpnia 2012 r powódka spłaciła całość kredytu hipotecznego zaciągniętego przez strony na zakup jeszcze w czasie trwania wspólności majątkowej w kwocie 99.825,07 zł. Powódka w dniu 6 września 2012 roku, działając przez swojego pełnomocnika, złożyła adwokatowi P. S., który reprezentował pozwanego w sprawie o podział majątku wspólnego oświadczenie o potrąceniu z kwoty spłaty połowy spłaconego kredytu w kwocie 49.912,98 zł, zaś różnicę przelała na konto pozwanego. Sąd Rejonowy wydając powyższy wyrok wskazał na treść art. 1066 w zw. z art. 1071 k.p.c. w zw. z art. 212 § 2 k.c., art.510 § 2 k.p.c., art. 684 w zw. z art. 567 § 3 k.p.c. Powódka zaskarżając w całości powyższy wyrok apelacją, zarzuciła naruszenie przez Sąd Rejonowy art. 233 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c., art. art. 65 § 2 k.c., art. 5 k.c. i wniosła o zmianę wyroku i zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje; ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy przyjmując ustalenia Sądu Rejonowego za własne, zważył co następuje: Apelacja nie jest zasadna. Strony w zawartej w dniu 21 lutego 2012 r. w sprawie sygn. akt VIII Ns 288/11 o podział majątku wspólnego ugodzie sądowej zgodnie z treścią art. 618 § 1 k.p.c. w zw. z art. 567 § 3 k.p.c. i w zw. z art. 688 k.p.c. rozstrzygnęły spór o prawo własności przedmiotowej nieruchomości jak również wzajemne roszczenia współwłaścicieli z tytułu posiadania rzeczy oraz ustaliły wysokość spłaty. W myśl art. 618 § 3 k.p.c. po zapadnięciu prawomocnego postanowienia o zniesieniu współwłasności – w sprawie sygn. akt VIII Ns 288/11 po wydaniu w dniu 21 lutego 2012 roku postanowienia o umorzeniu postępowania wskutek zawarcia ugody sądowej – uczestnik nie może dochodzić roszczeń wyżej wskazanych, chociażby nie były one zgłoszone w postępowaniu o zniesienie współwłasności. W niniejszej sprawie oznacza to wbrew zarzutom apelacji, iż wytaczając powództwo o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego uczestnika postępowania, to jest protokołu ugody zawartej przed Sądem Rejonowym w dniu 21 lutego 2012 roku, w sprawie sygn. akt VIII Ns 288/11 zaopatrzonego w klauzulę wykonalności w dniu 12 marca 2012 roku, powódka nie może podnosić zarzutu, że „ w żadnym miejscu uczestnicy postępowania nie poruszyli kwestii zobowiązań względem osób trzecich” oraz, że „brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, by strony uzgodniły, by D. S.

(1)z racji przejęcia na wyłączną własność nieruchomości zobowiązała się automatycznie do uregulowania ciążącego na byłym małżonku zobowiązania wobec (...) SA”, bowiem nie przysługują jej na podstawie art. 618 § 3 k.p.c. roszczenia wobec pozwanego z tego tytułu, że jest na podstawie zawartej ugody właścicielem przedmiotowej nieruchomości i z tego tytułu, że nieruchomość była obciążona hipoteką. Z przyczyn wyżej wskazanych nie jest również istotne to, że pozwany zdawał sobie sprawę z tego, że uzgodnienia stron nie wiążą banku oraz to, że pozwany po zawarciu ugody sądowej dokonał wpłaty trzech rat na poczet spłaty zaciągniętego przez strony kredytu. Powódka w świetle cytowanego wyżej art. 618 § 3 k.p.c. nie może również w niniejszym postępowaniu podnosić zarzutów dotyczących rozliczeń nakładów stron z majątków odrębnych na majątek wspólny. Zatem Sąd Rejonowy prawidłowo odczytując literalny tekst ugody, według którego powódka została właścicielem przedmiotowej nieruchomości z obowiązkiem spłaty pozwanego, nie naruszył art. 233 § 1 k.p.c. ani art. 328 k.p.c. Z przyczyn wskazanych w cytowanym wyżej art. 618 § 3 k.p.c. powódka nie może skutecznie w niniejszym postępowaniu domagać się zbadania przez Sąd rzeczywistego, zgodnego zamiaru stron, ani celu umowy zawartej w postaci przedmiotowej ugody sądowej. Zatem Sąd Rejonowy nie naruszył art. 65 k.c. Sąd Rejonowy nie naruszył również art. 5 k.c., bowiem pozwany jako wierzyciel powódki na podstawie zawartej ugody sądowej nie nadużywa swego prawa podmiotowego, egzekwując przymusowo istniejące zobowiązanie powódki. Ponieważ rozpoznanie kolejnych zarzutów apelacji nie może decydować o treści rozstrzygnięcia, to analizowanie ich staje się zbędne ( wyrok SN z dnia 15 października 2009 roku, I CSK 94/09 ). Wobec powyższego Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację powódki jako bezzasadną. Sąd Rejonowy o kosztach postępowania apelacyjnego orzekł zgodnie z wynikiem sporu – art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c.