III AUa 695/13

Sygn. akt III AUa 695/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2013 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Urszula Kocyłowska Sędziowie: SSA Janina Czyż (spr.) SSA Marta Pańczyk-Kujawska Protokolant st.sekr.sądowy Anna Budzińska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013 r. na rozprawie sprawy z wniosku J. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. o rentę z tytułu niezdolności do pracy na skutek apelacji pozwanego organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt III U 299/12 o d d a l a apelację. Sygn. akt III AUa 695/13 UZASADNIENIE Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. decyzją z dnia 1.03.2012 r. odmówił wnioskodawcy J. M. prawa do dalszego pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 1.07.2011 r. Za podstawę wydania decyzji tej treści organ rentowy wskazał, że orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 6.07.2011 r. wnioskodawca nie został uznany za niezdolnego do pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawca wniósł o jej zmianę i przyznanie prawa do renty i podniósł, że jest niezdolny do pracy oraz wnosił o konsultację urologiczną. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie z tych samych przyczyn, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Tarnobrzegu wyrokiem z dnia 14 maja 2013 r. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał wnioskodawcy prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od dnia 1.07.2011 r. do dnia 30.06.2013 r. Rozpoznając odwołanie Sąd ustalił, że wnioskodawca jest ur. (...) , ma wykształcenie zasadnicze zawodowe jako kierowca-mechanik i nieprzerwanie pobierał świadczenie rentowe z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 28.04.1998 r. do dnia 30.06.2011 r. Kolejny wniosek rentowy wnioskodawca złożył w dniu 11.05.2011r. Odwołujący się był badany przez lekarza orzecznika ZUS w dniu 15.06.2011r. i rozpoznano u niego: organiczną chwiejność afektywną, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z zespołem bólowym w remisji objawów, zmiany zwyrodnieniowe kolan i stwierdził, że jest on zdolny do pracy. Komisja lekarska ZUS, rozpoznając sprzeciw odwołującego się od tego orzeczenia, dnia 06.07.2011r. stwierdziła u niego: organiczną chwiejność afektywną, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa bez ograniczeń ruchowych w remisji zespołów bólowych, początkowe zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych i również uznała, że jest on zdolny do pracy. Decyzją z dnia 12.07.2011r. znak:(...)organ rentowy odmówił wnioskodawcy prawa do dalszego pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 01.07.2011r. Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu rozpoznając odwołanie od wyżej wymienionej decyzji w dniu 29.11.2011r. sygn. akt III U 801/11 postanowił uchylić zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi rentowemu do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem kart informacyjnych z leczenia szpitalnego wnioskodawcy z dnia 31.10.2011r. oraz postępowanie w sprawie umorzył. Organ rentowy wykonując postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 29.11.2011r. skierował wnioskodawcę na ponowne badania. Odwołujący się był badany przez lekarza orzecznika ZUS w dniu 30.01.2012r.,który rozpoznał u niego: zmiany zwyrodnieniowo – dyskopatyczne kręgosłupa z zespołami bólowymi, rozrost stercza i po uwzględnieniu opinii konsultanta specjalisty neurologa stwierdził, że jest on zdolny do pracy. Komisja lekarska ZUS, rozpoznając sprzeciw odwołującego się od tego orzeczenia, dnia 24.02.2012r. stwierdziła u niego: zespół bólowy kręgosłupa w przebiegu zmian zwyrodnieniowo – dyskopatycznych, w okresie remisji, przerost gruczołu krokowego i również uznała, że jest on zdolny do pracy. Orzeczenie to stało się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Celem weryfikacji orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych neurologa, psychiatry, reumatologa, chirurga, którzy w opinii z dnia 8.05.2012 r. rozpoznali u odwołującego się, jako choroby podstawowe, zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne bez deficytów neurologicznych na obwodzie, zmiany lewego stawu kolanowego bez upośledzenia funkcji ruchowej oraz jako choroby współistniejące: zaburzenia depresyjno-lękowe, stan po elektrosekcji przezcewkowej przerosłego gruczołu krokowego, chorobę refluksową przełyku i uznali go za zdolnego do pracy. W związku z zarzutami wnioskodawcy do opinii biegłych, Sąd dopuścił na rozprawie w dniu 19.06.2012 r. dowód z opinii biegłych specjalistów – neurologa, urologa oraz opinii biegłego psychiatry i psychologa. Biegli neurolog i urolog w opinii z dnia 3.10.2012 r. rozpoznali u odwołującego się zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z okresowym zespołem bólowym w okresie remisji manifestacji klinicznej, stan po TURP – elektrosekcji przerosłego gruczołu krokowego w 2011 r. i uznali go za zdolnego do pracy. Biegły psychiatra i psycholog w opinii z dnia 24.01.2013 r. rozpoznali u odwołującego objawy zaburzeń psychoorganicznych przebiegających w okresie klinicznym neurasteniczno-depresyjnym i uznali go za częściowo niezdolnego do pracy na okres 2 lat. Sąd uznał za miarodajne opinie biegłego psychiatry i psychologa do poczynienia ustaleń, że wnioskodawca jest nadal częściowo niezdolny do pracy i w związku z tym przysługuje mu prawo do renty. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazał art. 107 i 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS oraz art. 477 14 § 2 kpc. Wyrok Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Tarnobrzegu z dnia 14 maja 2013 r. zaskarżył apelacją pozwany organ rentowy zarzucając mu:

1. naruszenie art. 233 § 1 kpc polegające na przyjęciu, że opinia biegłego sądowego z zakresu psychiatrii z dn. 24.01.2013 r. - stanowi wiarygodny dowód na okoliczność, że schorzenia występujące u wnioskodawcy powodują naruszenie sprawności organizmu w stopniu powodującym częściową niezdolność do pracy, podczas gdy: - opinia jest sprzeczna z drugą uzyskaną przez Sąd opinią z dn.08.05.2012 r.- innego biegłego z zakresu psychiatrii , stwierdzającą że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy; - dołączona dokumentacja nie daje podstaw do stwierdzenia częściowej niezdolności do pracy,
2. naruszenie art. 107 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. Nr 2009, Nr 153, poz. 1227 ), poprzez przyjęcie w okolicznościach niniejszej sprawy, że wnioskodawcy przysługuje renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 01.07.2011 r. do 30.06.2013 r. i wniósł o zmianę powyższego wyroku poprzez oddalenie odwołania, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Apelujący podniósł na uzasadnienie apelacji, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa, gdyż pomimo dwóch różnych opinii biegłych Sąd nie uzupełnił materiału dowodowego i nie wyjaśnił ujawnionych rozbieżności w ocenie stanu zdrowia wnioskodawcy. Według apelującego rozstrzygnięcie Sądu oparte na opinii biegłego z zakresu psychiatrii nie jest prawidłowe. Powyższe uzasadnia wnioski apelacji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja pozwanego organu rentowego jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Wbrew zarzutom apelacji zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu jest rozstrzygnięciem trafnym i odpowiadającym prawu. I tak zauważyć przyjdzie, że Sąd I instancji przeprowadził w sprawie wyczerpujące postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia, czy odwołujący się spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. To istotne dla sprawy ustalenie zostało poczynione w oparciu o jedynie właściwy w takich przypadkach dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych. Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy specjalistów neurologa, chirurga, reumatologa i psychiatry, którzy uznali wnioskodawcę za zdolnego do pracy. Drugi zespół biegłych tj. neurolog i urolog również uznali wnioskodawcę za zdolnego do pracy. Natomiast powołany przez Sąd inny biegły psychiatra wspólnie z psychologiem wydali w dniu 24.01.2013 r. opinię (k.34 as), w której uznali wnioskodawcę nadal częściowo niezdolnego do pracy. Sąd I instancji rozstrzygnięcie swe oparł na opinii biegłych psychiatry i psychologa z dnia 24.01.2013 r. z tym, że nie uzasadnił swego stanowiska w tym zakresie tj. co do miarodajności tego dowodu do oceny częściowej niezdolności wnioskodawcy do pracy w odniesieniu zwłaszcza do pierwszej wydanej w sprawie opinii z dnia 25.10.2012 r. (k.25), w której wydawaniu brał udział biegły psychiatra i przy stwierdzeniu zaburzeń depresyjno-lękowych nie uznał wnioskodawcy za niezdolnego do pracy. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał opinię biegłych psychiatry i psychologa za miarodajną do poczynienia ustaleń o niezdolności do pracy. Uznać bowiem należało, że opinia psychiatry wydana wspólnie z psychologiem ma przewagę nad opinią biegłych z dnia 8.05.2012 r. w której wydaniu nie brał udziału biegły psycholog. Biegły psycholog stwierdził u wnioskodawcy zaburzenia neurologiczne, które są wynikiem zmian organicznych w Ośrodkowym Układzie Nerwowym oraz, że wnioskodawca nie ma możliwości podjęcia pracy z uwagi na zaznaczone cechy zespołu psychoorganicznego. W ocenie biegłych to zaburzenia psychoorganiczne przebiegające w obrazie klinicznym neurasteniczno-depresyjnym powodują u wnioskodawcy niezdolność do pracy. Biegli psycholog i psychiatra w wydanej opinii odnieśli się też do opinii z dnia 8.05.2012 r., której nie podzielili z tego powodu, że biegli w tej opinii stwierdzili u wnioskodawcy zaburzenia depresyjno-lękowe stwierdzając brak niezdolności do pracy, nie uwzględnili jednak organicznego charakteru stwierdzonych zaburzeń. Biegli psychiatra i psycholog nie stwierdzili też poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy w stosunku do stanu z daty poprzedniego orzeczenia lekarskiego ZUS z dnia 2.06.2010 r. oraz że stwierdzony wówczas stan zaburzeń depresyjnych miał podłoże organiczne. Pozostałe zaś wydane w sprawie opinie nie zawierają uzasadnienia odnośnie poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy. Reasumując stwierdzić należy, że stan zdrowia wnioskodawcy został należycie wyjaśniony przez Sąd I instancji, który prawidłowo ustalił, że wnioskodawca jest nadal częściowo niezdolny do pracy. Stosownie zatem do art. 61 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS przysługuje mu prawo do renty. Z wyżej przytoczonych względów brak jest podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia apelacji i dlatego na mocy art. 385 kpc Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji wyroku.