Sygn. akt III Nsm 116/18 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2018 roku Sąd Rejonowy w Łowiczu w Wydziale III Rodzinnym i Nieletnich w składzie: Przewodnicząca: SSR Honorata Wójcik Protokolant: st. sekr. sąd. B

– 598 18 Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z art.

§ 1k.p.c.

jeżeli osoba, pod której pieczą dziecko pozostaje, nie wykonuje albo niewłaściwie wykonuje obowiązki wynikające z orzeczenia albo z ugody zawartej przed sądem lub przed mediatorem w przedmiocie kontaktów z dzieckiem, sąd opiekuńczy, uwzględniając sytuację majątkową tej osoby, zagrozi jej nakazaniem zapłaty na rzecz osoby uprawnionej do kontaktu z dzieckiem oznaczonej sumy pieniężnej za każde naruszenie obowiązku. Paragraf 3 tegoż artykuły stanowi, że na postanowienia sądu, o których mowa powyżej przysługuje zażalenie. Pierwszy etap postępowania mającego na celu wykonanie orzeczenia lub ugody dotyczących kontaktu z dzieckiem. Ten etap postępowania wykonawczego polega na zagrożeniu nakazaniem zapłaty oznaczonej sumy pieniężnej i skierowany jest do dwóch grup podmiotów: 1) osoby, pod której pieczą dziecko pozostaje, która nie wykonuje (albo niewłaściwie wykonuje) obowiązków wynikających z orzeczenia albo z ugody zawartej przed sądem lub przed mediatorem w przedmiocie kontaktów z dzieckiem (art.

§ 1

k.p.c.); 2) osoby uprawnionej do kontaktu z dzieckiem albo osoby, której tego kontaktu zakazano, naruszających obowiązki wynikające z orzeczenia albo z ugody zawartej przed sądem lub przed mediatorem w przedmiocie kontaktów z dzieckiem (art.

§ 2k.p.c.).

W pierwszej sytuacji, rozważanej w niniejszym postępowaniu, określona kwota pieniężna trafia do osoby uprawnionej do kontaktu z dzieckiem, w drugiej – osoby, pod której pieczą dziecko pozostaje, a więc do osób, których prawo zostało naruszone. W obu przypadkach wysokość sumy pieniężnej oznaczana jest przez sąd opiekuńczy z uwzględnieniem sytuacji majątkowej osób zobowiązanych do wykonywania obowiązków. Wydaje się jednak, że określenie wysokości kwoty pieniężnej powinno być także uzależnione od rodzaju naruszenia obowiązku i okoliczności sprawy (J. Bodio, Komentarz aktualizowany do art.

k.p.c., Lex, stan prawny na dzień 23.10.2011 r.). Celem regulacji jest przymuszenie osoby zobowiązanej, do realizacji obowiązku. Postępowanie nie może natomiast prowadzić do nieuzasadnionego wzbogacenia uprawnionego. Przepis nie ustanawia dolnej ani górnej granicy sumy, nakazaniem zapłaty, którą zagraża sąd. Suma pieniężna powinna uwzględniać sytuację majątkową osoby, pod której pieczą pozostaje dziecko, a która nie wykonuje albo niewłaściwie wykonuje obowiązki dotyczące kontaktów z dzieckiem. Jej wysokość powinna stanowić istotną dolegliwość dla zobowiązanego tak, aby gwarantowała skuteczność prawidłowego wykonywania kontaktów. Wymuszenie świadczenia o charakterze niepieniężnym będzie zatem następowało przez zagrożenie koniecznością spełnienia świadczenia o charakterze pieniężnym, podobnie jak w art. 1050 i 1051 k.p.c. (I. K., Opinia na temat komisyjnego projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (druk nr (...)) oraz rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (druk nr (...)), (...) Przepis nie przewiduje jednak możliwości zamiany określonej sumy pieniężnej na areszt w przypadku jej niezapłacenia. Zagrożenie nakazaniem zapłaty oznaczonej sumy pieniężnej dotyczy naruszenia tylko takich obowiązków (w zakresie kontaktów z dzieckiem), które określone zostały w orzeczeniu lub ugodzie. Pomocny w sformułowaniu rozstrzygnięcia sądowego w tym przedmiocie jest art. 113 § 2 k.r.o. Powołany artykuł zawiera otwarty katalog kontaktów z dzieckiem, co oznacza, że możliwe są kontakty realizowane w innych – niż określone w tym przepisie – formach (J. Bodio, Komentarz aktualizowany do art.

k.p.c., Lex, stan prawny na dzień 23.10.2011 r.). Zadaniem Sądu w niniejszej sprawie nie było badanie zasadności ustalenia takiej a nie innej formy kontaktów pomiędzy D. S. a jej małoletnimi wnukami. Zadaniem Sądu było ustalenie czy D. S. dysponuje tytułem wykonawczym do dochodzenia owych kontaktów i takowy został Sądowi przedstawiony w postaci prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Łowiczu z dnia 14 lutego 2018 r., jak również ustalenie czy obie uczestniczki wywiązują się z nałożonych na nie tym postanowieniem obowiązków. Bezspornym w sprawie był fakt, że D. S. naruszyła zakaz kontaktowania małoletniej N. z ojcem A. S., jak również to, że nie może wykonywać ustalonych postanowień co do kontaktów zawartych w postanowieniu Sądu Rejonowego w Łowiczu z dnia 14 lutego 2018 r. z małoletnim wnukiem K. a po 25 marca 2018 r. wnuczką N., z uwagi na nie wywiązywanie się przez M. S.

(1)z obowiązków nałożonych tymże samym wyrokiem przez Sąd. M. S.

(1)nie zaprzeczała, że uniemożliwiała zabranie małoletniej syna, a córką po dniu 25 marca 2018 r. przez babkę na kontakty poza miejsce ich zamieszkania. Tłumaczyła się tym, że syn nie chce jechać z D. S.. Natomiast powodem nie wykonywania kontaktów przez oboje jej małoletnich dzieci z babką po 25 marca 2018 r. według niej była zawisłość niniejszej sprawy. Nie starała się wytłumaczyć małoletnim, a zwłaszcza K. zaistniałej sytuacji. Swoim zachowaniem D. S. niewątpliwie naruszyła dwukrotnie pkt 6 postanowienia Sądu Rejonowego w Łowiczu z dnia 14 lutego 2018 r. Nie miała bowiem prawa informować małoletniej N. o tym co mówi jej syn, ani nastawiać trybu głośnomówiącego, w celu nawiązania kontaktu telefonicznego ojca z córką. Jednocześnie bezsporne między stronami było to, że M. S.

(1)nie wywiązuje się z obowiązków nałożonych na nią w pkt 4 w zakresie wyprowadzania i dzieci do pojazdu D. S.. M. S.

(1)nie wnosiła sprawy o zmianę kontaktów małoletniego K. z babką. Obecnie zarówno N., jak i K. mają obowiązek spotykania się z D. S.. Ustalając wysokość kwoty, której nakazaniem zapłaty zagroził D. S. Sąd wziął pod uwagę jej sytuację majątkową, to, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, ma 53 lata z zawodu jest instruktorem i przyjął kwotę 200 złotych za każde naruszenie sposobu realizacji kontaktów na przestrzeni jednego miesiąca. Ustalając wysokość kwoty, której nakazaniem zapłaty zagroził M. S.

(1)Sąd wziął pod uwagę jej sytuację majątkową, to, że zarabia najniższą krajową pensję korzysta z pomocy społecznej oraz otrzymuje alimenty w wysokości 900 zł, nie posiada oszczędności, remontuje dom i przyjął kwotę 200 złotych za każde naruszenie sposobu realizacji kontaktów na przestrzeni jednego miesiąca. W ocenie Sądu kwota 200 złotych jest na tyle dolegliwa dla uczestniczek, że winny one podporządkować się postanowieniom Sądu Rejonowego w Łowiczu w zakresie realizacji kontaktów, a jednocześnie – w razie dalszego niewłaściwego ich wykonywania – nie spowoduje nadmiernego wzbogacenia przeciwniczki procesowej po ewentualnej jej zapłacie. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd zagroził M. S.

(1)zapłatą na rzecz D. S. kwoty w wysokości 200 złotych za każde naruszenie postanowienia Sądu Rejonowego w Łowiczu z dnia 14 lutego 2018 r. w sprawie I. N. 326/16, jak również zagroził D. S. zapłatą na rzecz M. S.

(2)kwoty w wysokości 200 złotych za każde naruszenie postanowienia Sądu Rejonowego w Łowiczu z dnia 14 lutego 2018 r. w sprawie I. N. 326/16, ustalając jednocześnie, że każdy uczestnik postępowania ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.