orzeka: I. Oskarżonego V. D. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję z art.
i za to skazuje go i wymierza mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na 10 (dziesięć) zł; II. Na podstawie art. 42 § 2 k.k., art. 43 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat; III. Na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000 zł (pięciu tysięcy złotych); IV. Na podstawie art. 63 § 4 k.k. na poczet orzeczonego wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 11 listopada 2017 r. do dnia 29 maja 2018 r.; V. Na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego kwotę 100 zł (stu złotych) tytułem opłaty oraz kwotę 70 zł (siedemdziesiąt złotych) tytułem pozostałych kosztów postępowania. III K 988/17 UZASADNIENIE Na podstawie zebranego materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny w sprawie: W dniu (...) ok godz. (...) patrol Policji w składzie asp T. D. i asp. J. O. zatrzymał do kontroli samochód osobowy P. o nr rej. (...), którego kierowcą był V. D.. Po przebadaniu pod kątem trzeźwości okazało się, że posiada on 0.86 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: wyjaśnień oskarżonego (k- 15-16, 31), zeznań świadka J. O. (k- 28-29), protokołów użycia urządzeń pomiarowych (k- 2,4), świadectw wzorcowania (k- 3,5). Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego sprowadzającym się w do zajęcia stanowiska procesowego jako zbieżnych z wynikami kontroli trzeźwości i zeznaniami przesłuchanego świadka. Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom przesłuchanego w sprawie świadka wobec ich spójności i przystawalności do pozostałego materiału dowodowego. Sąd zważył, co następuje: Wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Oskarżony był kierującym samochodem osobowym uczestniczącym w ruchu lądowym i w trakcie wykonywani tej czynności znajdował się w stanie upojenia alkoholowego. Zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przekraczała bowiem wartość graniczną jaką jest 0.25 mg/l oddzielającą stan nietrzeźwości od stanu po użyciu alkoholu. Tym samym oskarżony wyczerpał znamiona przestępstwa z art.
Sąd wymierzając karę uznał społeczną szkodliwość czynu oskarżonego za stosunkowo znaczną, a wyrażającą się w potencjalnym zagrożeniu jakie stanowi pojazd mechaniczny prowadzony przez osobę o upośledzonych reakcjach psychomotorycznych dla pozostałych uczestników ruchu drogowego. Jedynie postawa oskarżonego w toku postępowania, i uprzednia niekaralność pozwala zdaniem Sądu na orzeczenie najłagodniejszego rodzaju kary czyli grzywny. Grzywna w rozmiarze 100 stawek dziennych przy wysokości jednej stawki 10 zł jest przy tym wystarczająco dolegliwa dla oskarżonego, który jest świadom swojej winy, a zatem jakiegoś rodzaju silniejsze oddziaływanie wychowawcze nie jest w realiach niniejszej sprawy niezbędne. Sąd uznał także, że zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych aczkolwiek obligatoryjny w przypadku przestępstwa z art.
Okres ten jest wystarczający do tego aby oskarżony poprzez porównanie swojej sytuacji życiowej jako uprawnionego do kierowania pojazdami mechanicznymi i jako pozbawionego tej możliwości wyciągnął właściwe wnioski, co do opłacalności życiowej przestrzegania prawa w tym i w szczególnym jego aspekcie jakim jest unikanie kierowania pojazdami w stanie nietrzeźwości. Na poczet zakazu należało zaliczyć okres zatrzymania prawa jazdy w myśl art. 63 § 4 kk. Są obciążył oskarżonego kosztami postępowania nie znajdując podstaw do zwolnienia go z ich ponoszenia wobec posiadania stałych dochodów przez oskarżonego i relatywnie ograniczonej wysokości wspomnianych kosztów. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.