regulaminu pracownikom zatrudnionym na stanowiskach kierowniczych przysługuje dodatek funkcyjny. Wysokość dodatku funkcyjnego liczona jest procentowo od wynagrodzenia zasadniczego. Przy ustalaniu wysokości dodatku funkcyjnego uwzględnia się stopień samodzielności organizacyjnej, liczbę pracowników zatrudnionych w komórce organizacyjnej, zakres działania komórki organizacyjnej, kwalifikacje zawodowe, złożoność zadań wynikających z funkcji kierowniczych. Wykaz stanowisk, na których przysługuje dodatek funkcyjny określa załącznik nr 2 do regulaminu. Załącznik do regulaminu wynagrodzenia określający tabele zaszeregowania stanowisk pracy i dodatku funkcyjnego określa wysokość dodatku funkcyjnego na stanowisku głównego inwentaryzatora w wysokości do 50 % wynagrodzenia zasadniczego ( kategoria zaszeregowania XVI do XIX), na stanowisku kierownika wydziału – w wysokości do 50% wynagrodzenia zasadniczego (kategoria zaszeregowania XI-XIII). Tabela stawek wynagrodzenia zasadniczego dla XVI kategorii zaszeregowania określają wynagrodzenie zasadnicze od 1.350 złotych do 3900 złotych.
regulaminu pracownikom przysługuje dodatek za wieloletnią pracę, zwany dalej dodatkiem za wysługę lat w wysokości 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego po 5 latach pracy, wzrastający o 1% za każdy następny rok pracy, aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenie zasadniczego po 20 latach i dalszych latach pracy. Pracownikom legitymującym się 30 letnim stażem pracy przysługuje dodatek w wysokości 30% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego, jeżeli przepracowali co najmniej ostatnie 10 lat w (...) do czasu osiągnięcia 30 – letniego stażu pracy. Do okresów uprawniających do dodatku za wysługę lat wlicza się wszystkie poprzednie okresy zatrudnienia oraz inne okresy, jeżeli z mocy przepisów odrębnych podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Dodatek za wysługę lat wypłacany jest w terminie wypłaty wynagradzania począwszy od dnia pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik nabył prawo do dodatku lub prawo do wyższej stawki dodatku, jeżeli nabycie prawa nastąpiło w ciągu miesiąca kalendarzowego, za dany miesiąc jeżeli nabycie prawa do wyższej stawki dodatku nastąpiło pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego. Zarządzeniem nr (...) dyrektora pozwanego z dnia 4 maja 2016 roku regulamin wynagradzania pracowników pozwanego został zaktualizowany, w zakresie tabeli stawek wynagrodzenia zasadniczego. Zadania Głównego Inwentaryzatora określa regulamin organizacyjny pozwanego oraz zakres obowiązków pracownika. Dla Kierownika D. zbiorów ustalony został zakres zadań i czynności. A. J., w okresie kiedy zastępowała powódkę na stanowisku Głównego Inwentaryzatora otrzymywała dodatek funkcyjny w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego Wynagrodzenie powódki w roku 2017 wynosiło 3.817,65 złotych. Oceniając materiał dowodowy Sąd Rejonowy odmówił wiary zeznaniom świadka P. G. w zakresie twierdzeń, iż ustalenia między powódką a dyrektorem H. S. w momencie powierzania powódce stanowisko Kierownika D. Zbiorów, a następnie Głównego Inwentaryzatora obejmowały przyznanie powódce dwóch dodatków funkcyjnych, albowiem zeznania świadka pozostają w oczywistej sprzeczności z zeznaniami powódki i H. S., stron ówczesnych uzgodnień w zakresie warunków zatrudnienia i warunków wynagradzania powódki. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał, iż powództwo okazało się zasadne, jedynie w części, w zakresie roszczenia o zasądzenie wyrównania dodatku stażowego za okres od 1 stycznia 2014 roku do 30 kwietnia 2016 roku. Sąd podkreślił, że wysokość dochodzonego roszczenia w tym zakresie nie była kwestionowana przez stronę pozwaną. Niezasadne, w ocenie Sądu, okazało się powództwo o wyrównanie powódce wynagrodzenia za pracę za okres od 1 stycznia 2014 roku do 30 kwietnia 2016 roku w kwocie 22.362 złotych (stanowiącej dodatek funkcyjny w wysokości 30% wynagrodzenia zasadniczego za dochodzony okres) w związku z powierzeniem powódce od dnia 1 stycznia 2014 roku stanowiska Głównego Inwentaryzatora. Bezsporną okolicznością jest, iż powódce od dnia 1 grudnia 2013 roku pozwany powierzył pełnienie obowiązków Kierownika D. Zbiorów, natomiast od dnia 1 stycznia 2014 roku dodatkowo stanowisko Głównego Inwentaryzatora. Od dnia 1 grudnia 2013 roku powódce przyznano wynagrodzenie zasadnicze według XVI kategorii zaszeregowania w kwocie 2500 złotych, dodatek funkcyjny w wysokości 30% wynagrodzenia zasadniczego w wysokości 750 złotych, dodatek martyrologicznych w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego w kwocie 500 złotych. Z dniem 1 stycznia 2014 roku pozwany powierzając powódce wykonywanie dodatkowo obowiązków na stanowisku Głównego Inwentaryzatora w pozwanym zaproponował zachowanie dotychczasowego wynagrodzenie, to jest wynagrodzenia zasadniczego według XVI kategorii zaszeregowania w kwocie 2500 złotych, dodatku funkcyjnego w wysokości 30% wynagrodzenia zasadniczego w wysokości 750 złotych, dodatku martyrologicznego w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego w kwocie 500 złotych. Powódka przyjęła przedstawioną jej przez ówczesnego dyrektora pozwanego H. S. propozycję w zakresie warunków zatrudnienia, jeżeli chodzi o stanowisko, rodzaj pracy i wynagrodzenie za pracę. Dyrektor H. S. już w grudniu 2013 roku informował powódkę, iż zamierza powierzyć powódce zarówno stanowisko Kierownika D. Zbiorów i Głównego Inwentaryzatora. Wówczas prowadzone były negocjacje na temat wynagrodzenia za pracę powódki. Strony doszły do porozumienia, że do rozmów o wysokości wynagrodzenia za pracę powódki powrócą po roku od rozpoczęcia przez powódkę piastowania funkcji Głównego Inwentaryzatora. Do rozmów takich jednak nie doszło, albowiem H. S. z końcem 2014 przestał pełnić funkcję dyrektora pozwanego. Ostatecznie porozumienie stron w przedmiocie warunków wynagradzania z kolejnym dyrektorem pozwanego P. M., obejmujące sporne kwestie, wypracowane zostało między stronami z mocą od 1 maja 2016 roku. Uprawnienia płacowe pracownika kształtowane są przez obowiązujące przepisy prawa powszechnego, przepisy układów zbiorowych oraz zakładowych systemów wynagradzania, ale także, a może nawet przede wszystkim, przez łączącą strony umowę o pracę. Skoro źródłem wzajemnych praw i obowiązków stron jest umowa, a więc czynność prawna, to zgodnie z art. 56 KC w zw. z art. 300 KP wywołuje ona nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów (wyr. SN z 10.10.1990 r., I PR 290/90, niepubl., w: J. Iwulski, Kodeks, s. 141). Wynagrodzenie – jako istotny element każdej umowy o pracę – powinno być określone w sposób dokładny i niepozostawiający wątpliwości co do umówionych przez strony zasad jego zapłaty (wyr. SN z 3.11.1976 r., I PR 165/76, Legalis, w: J. Iwulski, Kodeks, s. 141). Dotyczy to zarówno stawek wynagrodzenia, jak i systemu wynagradzania. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p. wynagrodzenie za pracę powinno być tak ustalone, aby odpowiadało w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu, a także uwzględniało ilość i jakość świadczonej pracy. W celu określenia wynagrodzenia za pracę ustala się, w trybie przewidzianym w art. 77 1 -77 3, wysokość oraz zasady przyznawania pracownikom stawek wynagrodzenia za pracę określonego rodzaju lub na określonym stanowisku, a także innych (dodatkowych) składników wynagrodzenia, jeżeli zostały one przewidziane z tytułu wykonywania określonej pracy (art. 78§2 k.p.). Sąd Rejonowy podkreślił, że prawo ustalenia wynagrodzenia za pracę przysługuje wyłącznie stronom danego stosunku pracy. Wynagrodzenia za pracę nie może więc ukształtować sąd pracy. Jest to zasada utrwalona w judykaturze (wyr. SN: z 15.10.1975 r., I PR 109/75, OSNCP 1976, Nr 6, poz. 145; NP 1977, Nr 5, s. 778 z glosą M. Seweryńskiego; z 14.5.2014 r., II PK 208/13, MoPr 2014, Nr 9, s. 474, teza druga). Do pracodawcy należy ocena przydatności pracownika dla zakładu pracy i odpowiednie kształtowanie wysokości wynagrodzenia w ramach obowiązujących zasad wynagradzania. Sądy pracy nie mogą zastępować pracodawcy w tym zakresie tak długo, jak nie zostały naruszone obowiązujące w zakładzie pracy przepisy wynagrodzeniowe ( tak wyrok SA w Warszawie z dnia 20.11.1997 r. (III APa 59/97, OSA 1998, Nr 4, poz. 15). Zgodnie z wyr. SA w Warszawie z 12.7.2005 r. (III APa 89/05, OSA 2006, Nr 6, poz. 18, s. 79) obligatoryjnym elementem wynagrodzenia za pracę jest wynagrodzenie zasadnicze natomiast inne, dodatkowe składniki wynagrodzenia, wynikają z decyzji podmiotu stanowiącego przepisy płacowe bądź z woli stron zawierających umowę o pracę. Jak podkreślono w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 roku sygn. akt I PKN 825/00 przepis art. 78 § 1 k.p. zawiera kryteria kształtowania wysokości wynagrodzeń w aktach prawnych (rozporządzeniach, układach zbiorowych pracy, regulaminach wynagradzania), a także w umowach o pracę oraz w innych aktach, na których podstawie powstaje stosunek pracy (np. mianowanie). Z art. 78 § 1 k.p. nie można wywieść roszczenia o wynagrodzenie w stosunku do konkretnego pracodawcy, gdyż z przepisu tego nie wynikają zasady przyznawania pracownikom stawek wynagrodzenia za pracę określonego rodzaju lub na określonym stanowisku, wysokość stawek wynagrodzenia ani też dodatkowe składniki wynagrodzenia, np. w postaci dodatku funkcyjnego. W każdym systemie wynagrodzenia występują zróżnicowane jego składniki, z których główny - to wynagrodzenie zasadnicze. Poza wynagrodzeniem zasadniczym w skład wynagrodzenia pracowniczego mogą wchodzić różne dodatki. Dodatki do wynagrodzenia przysługują za wykonywanie określonych, dodatkowych czynności lub za pracę w pewnych zakładach pracy. Dodatek ten różni się od wszystkich innych dodatków, w tym, że jest ściśle i bezpośrednio związany z funkcją wykonywaną przez pracownika. Jest to stały składnik wynagrodzenia pracownika na stanowisku kierowniczym bądź innym związanym z pełnioną funkcją. Stanowi nie tylko ekwiwalent za zwiększony nakład pracy, ale także za zwiększony zakres odpowiedzialności za działania własne i podległych pracowników, za stopień utrudnienia pracy itp. Dodatek funkcyjny stanowi również ten element płacy, który jest związany z wynikami pracy pracownika na stanowisku kierowniczym, aczkolwiek związek ten nie zawsze przedstawia się jako bezpośredni i wyliczalny. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia z dnia 3 października 2012 r. w sprawie wynagradzania pracowników instytucji kultury (Dz.U. z 2012 r. poz. 1105) obowiązującego w okresie od 9 października 2012 roku do 29 listopada 2015 roku, warunkiem przyznania pracownikowi dodatku funkcyjnego jest zatrudnienie na stanowisku, o którym mowa w § 2 pkt 1 rozporządzenia (to jest na stanowisku osób zarządzających w instytucjach kultury: dyrektor, zastępca dyrektora, główny księgowy) lub innym związanym z kierowaniem zespołem przewidzianym w regulaminie organizacyjnym instytucji kultury. Przy ustalaniu wysokości dodatku funkcyjnego uwzględnia się: zakres wykonywanych zadań; zakres odpowiedzialności na danym stanowisku; zakres uprawnień do podejmowania decyzji poziom samodzielności niezbędnej do wykonywania zadań liczbę podległych pracowników.
ust 3 ostatnio powołanego rozporządzenia dodatek funkcyjny wypłacany jest w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia, w kwocie nieprzekraczającej 50% wynagrodzenia zasadniczego pracownika. Zapisy powyższe powtórzone zostały w przepisach rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 22 października 2015 r. w sprawie wynagradzania pracowników instytucji kultury (Dz.U. z 2015 r. poz. 1798) obowiązującego od 1 grudnia 2015 roku (§6).
regulaminu wynagradzania obowiązującego u pozwanego pracownikom zatrudnionym na stanowiskach kierowniczych przysługuje dodatek funkcyjny. Wysokość dodatku funkcyjnego liczona jest procentowo od wynagrodzenia zasadniczego. Przy ustalaniu wysokości dodatku funkcyjnego uwzględnia się stopień samodzielności organizacyjnej, liczbę pracowników zatrudnionych w komórce organizacyjnej, zakres działania komórki organizacyjnej, kwalifikacje zawodowe, złożoność zadań wynikających z funkcji kierowniczych. Wykaz stanowisk, na których przysługuje dodatek funkcyjny określa załącznik nr 2 do regulaminu. Załącznik nr 2 do regulaminu ustala między innymi wysokość dodatku funkcyjnego dla głównego inwentaryzatora w rozmiarze do 50% wynagrodzenia zasadniczego, natomiast dla stanowiska kierownika działu również do 50% wynagrodzenia zasadniczego. Sąd podkreślił, że poza uwzględnieniem kryteriów branych pod uwagę przy przyznaniu wysokości dodatku funkcyjnego i także posiadanych przez pracodawcę środków na wynagradzania, nie można pomijać, iż obowiązujący u pozwanego regulamin wynagradzania nie określa sztywnych wysokości dodatku funkcyjnego, a jedynie widełki płacowe od 1 % do 50 % wynagrodzenia zasadniczego. Ustalenie przez strony wynagrodzenie za pracę począwszy od dnia 1 stycznia 2014 roku, z uwzględnieniem okoliczności powierzonego powódce dodatkowo stanowiska Głównego Inwentaryzatora, obejmującego ustalony dodatek funkcyjny w wysokości 30% wynagrodzenia zasadniczego nastąpiło na skutek zgodnego oświadczenia woli obu stron i w żadnym zakresie nie naruszało powołanych powyżej przepisów płacowych w postaci cytowanych rozporządzeń Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie wynagradzania pracowników instytucji kultury oraz przepisów regulaminu wynagradzania obowiązującego u pozwanego. Oświadczenia woli stron w zakresie powierzenia powódce pracy określonego rodzaju i ustalonego wynagrodzenia za pracę zostały precyzyjnie sformułowane w treści pism powierzających powódce pełnienie funkcji Kierownika D. Zbiorów i Głównego Inwentaryzatora. Powódka podpisała te dokumenty. Nie uchylała się także od skutków prawnych złożonych oświadczeń woli, powołując się na którąkolwiek z wad oświadczeń woli czy wywodząc nieważność tych oświadczeń. Ustalone wynagrodzenie za pracę powódki począwszy od grudnia 2013 roku i następnie stycznia 2014 roku w dokumentach powierzających powódce funkcje określone zostało w sposób dokładny i nie pozostawiało żadnych wątpliwości, co to ich treści. Wynagrodzenie powódki ustalone w lipcu 2011 roku, w okresie kiedy powódka zajmowała stanowisko adiunkta muzealnego ustalone zostało na kwotę 2.150 złotych według XII kategorii zaszeregowania. Natomiast ustalone od grudnia 2013 roku i stycznia 2014 roku objęło wynagrodzenie zasadnicze według XVI kategorii zaszeregowania w wysokości 2.500 złotych oraz dodatek funkcyjny w wysokości 30% wynagrodzenia zasadniczego i dodatek martyrologiczny w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego. Zdaniem Sądu I instancji należało zgodzić się z pozwanym, iż pracodawca zrekompensował powódce różnice wynikające z częściowego zwiększenia obowiązków w ramach jednego etatu podwyższeniem wynagrodzenia zasadniczego. Sąd Rejonowy, nie dopatrzył się żadnych przejawów dyskryminacyjnych w tak ukształtowanym wynagrodzeniu za pracę powódki, w tym ustaleniu dodatku funkcyjnego od dnia 1 stycznia 2014 roku na dotychczasowym poziomie. Strona powodowa w żadnym zakresie nie wskazywała w toku procesu na te okoliczności, nie wskazywała także żadnych kryteriów dyskryminacyjnych, z uwagi na które strona pozwana miałaby ukształtować wynagrodzenie powódki w takim, a nie innym rozmiarze. Za dopuszczalne w orzecznictwie przyjmuje się, że w wypadku pełnienia dwóch rodzajów pracy w ramach jednej umowy o pracę, strony mogą określić wynagrodzenie za pełnioną dodatkowo funkcję (rodzaj pracy). Jeśli tego nie uczyniły, należy przyjąć, iż za funkcję dodatkową przysługuje to samo wynagrodzenie, co w przypadku funkcji podstawowej ( tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2009 r. II PK 270/08). Powódka przyznawała, iż w rozmowie na temat warunków wynagradzania od 1 stycznia 2014 roku poruszana była kwestia dodatku funkcyjnego w związku z pełnieniem przez powódkę stanowiska Głównego Inwentaryzatora, jednakże strony doszły do porozumienia, że do rozmów o wysokości wynagrodzenia za pracę powódki powrócą po roku od rozpoczęcia przez powódkę piastowania funkcji Głównego Inwentaryzatora. Sąd zwrócił uwagę, że we wcześniejszym okresie jedna osoba pełniła funkcję zarówno Głównego Inwentaryzatora i Kierownika D. Zbiorów (M. G.), a rozdzielenie obu funkcji wiązało się z konfliktem pracowniczym z przełożonym, co skutkowało ostatecznie powierzeniem stanowiska kierownika D. Zbiorów innej osobie (K. C.) i pozostawienia M. G. wyłącznie funkcji Głównego Inwentaryzatora. W okresie pełnienia przez M. G. funkcji Głównego Inwentaryzatora i Kierownika D. Zbiorów przysługiwał pracownikowi jeden dodatek funkcyjny. Sąd zatem z uwagi na to, iż wypłacane w spornym okresie wynagrodzenie za pracę powódce mieściło się w graniach określonych w przepisach prawa pracy, w umowie stron, w żaden sposób nie naruszało zasady równego traktowania w zatrudnieniu, nie mógł w żadnym zakresie ingerować w ustalenie wysokości wynagrodzenia za pracę powódki poprzez przyjęcie, iż powódce przysługiwać winien dodatkowy dodatek funkcyjny ponad ten wynikający z porozumienia stron w zakresie warunków wynagradzania ustalonych w styczniu 2014 roku W tym też zakresie powództwo, jako niezasadne, podlegało oddaleniu. O kosztach zastępstwa procesowego pozwanego Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c, stosunkowo je rozdzielając. O kosztach sądowych, na które złożyła się opłata od zasądzonego roszczenia Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U nr 167 poz.1398 z późn.zm) obciążając nimi pozwanego w zakresie w jakim przegrał sprawę. Rozstrzygnięcie o rygorze natychmiastowej wykonalności znajduje podstawę prawną w art. 477 2§ 1 k.p.c. Apelację od powyższego orzeczenia w zakresie pkt II i III wniósł pełnomocnik powódki. Zaskarżonemu wyrokowi strona ta zarzuciła:
ust 3 ostatnio powołanego rozporządzenia dodatek funkcyjny wypłacany jest w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia, w kwocie nieprzekraczającej 50% wynagrodzenia zasadniczego pracownika. Zapisy powyższe powtórzone zostały w przepisach rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 22 października 2015 r. w sprawie wynagradzania pracowników instytucji kultury (Dz.U. z 2015 r. poz. 1798) obowiązującego od 1 grudnia 2015 roku (§6). Zatem powyższy akt wewnątrzzakładowy reguluje wskazane kwestie w sposób indywidualny dla danego zakładu pracy. Strona powodowa zaś stara się nie dostrzegać powyższego przepisu rozporządzenia w całości a jedynie w sposób wybiórczy odnosi się tylko do jednego jej elementu tj. zakresu zadań wykonywanych przez powódkę. Co mogłoby sugerować, iż jest to jedyne i wyłączne kryterium oceny dokonywanej przez pracodawcę. Niestety ze wskazanej regulacji wynika, że pracodawca ustalając wewnętrzne przepisy płacowe, określił szersze zasady przyznawania i wypłaty dodatku funkcyjnego. Przede wszystkim dodatek funkcyjny związany jest ze stanowiskiem kierowniczym, w ramach którego bierze się pod uwagę stopień samodzielności organizacyjnej, liczbę pracowników zatrudnionych w komórce organizacyjnej, zakres działania komórki organizacyjnej, kwalifikacje zawodowe oraz złożoność zadań wynikających z funkcji kierowniczych. Poza tym, ustalanie wysokości przyznanego dodatku funkcyjnego wg ww. kryteriów stanowi oceną prerogatywę pracodawcy, który z punktu widzenia zakładu pracy oraz poszczególnych komórek organizacyjnych i zadań przez nie wykonujących może - na podstawie całokształtu danych - ocenić czy i w jakiej wysokości przyznać ten dodatek pracownikowi zajmującemu funkcję kierowniczą. Oznacza to, iż w gestii pracodawcy pozostaje ustalenie kwestii dodatku i jego wysokości. W niniejszej sprawie tak też było, ponieważ ówczesny dyrektor pozwanej jednostki ustalił dodatek funkcyjny w związku z powierzeniem powódce dodatkowego stanowiska Głównego Inwentaryzatora na poziomie 30% wynagrodzeni zasadniczego. Co istotne powódka te warunki zaakceptowała. A co za tym idzie zgodziła się na tak określone warunki pracy i płacy. Natomiast dochodząc obecnie drugiego dodatku również w wysokości 30% nie wykazała jakie konkretnie przesłanki pozwalałyby na ustalenie tego składnika wynagrodzenia na określonym poziomie 30%. Jak już wskazano powyżej § 4 cytowanego rozporządzenia określa warunki w tym zakresie. Powódka, nie odniosła się do ww. kryteriów i nie uzasadniła dlaczego w takiej, a nie innej (mniejszej bądź większej) wysokości dodatek funkcyjny winien się jej należeć. A co za tym idzie nie było możliwe jedynie w oparciu o arbitralne twierdzenia strony powodowej przyjąć, że taki dodatek jej przysługuje i to w wysokości 30%. Nie uprawnionym było - jak już podniesiono powyżej - upatrywać zasadności swojego roszczenia w zakresie obowiązków, ponieważ na przyznanie i ustalenie wysokości dodatku mają wpływ jeszcze inne warunki i przesłanki. Zaistnienie jeden z nich tj. zadań przypisanych do powierzonego stanowiska Głównego Inwentaryzatora nie implikuje konieczności czy obowiązku ustalenie takiego dodatku funkcyjnego automatycznie. Nadto podkreślić należy, iż cytowane przepisy ograniczają maksymalną wysokość dodatków do 50%, a zatem 60% nie znajdowałby żadnego uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy nie naruszył przepisów procesowych. Rozumowanie Sądu pierwszej instancji było logiczne i spójne. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone rzetelnie i wnikliwie, a ocena materiału dowodowego była przekonująca. Miało to swoje odzwierciedlenie w rzeczowym uzasadnieniu wyroku. Z tych też względów uznać należy, że nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 233 k.p.c. Akceptacja powyższych ustaleń faktycznych i oceny dowodów Sądu Rejonowego, czyni bezzasadnym zarzut obrazy prawa materialnego tj. art. 78 § 1 k.p. oraz § 4 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 3 października 2012 r. w sprawie wynagradzania pracowników instytucji kultury (Dz.U. Z 2012 r. poz. 1105) poprzez ich niezastosowanie i brak przyznania powódce w spornym okresie podwójnego dodatku funkcyjnego, podczas gdy zgodnie z w/w przepisem przy ustalaniu wysokości dodatku funkcyjnego uwzględnia się zakres wykonywanych zadań, które w przedmiotowym stanie faktycznym były odrębne w odniesieniu do stanowiska Kierownika D. Zbiorów i Głównego Inwentaryzatora. W kontekście powyższych rozważań, należało przyjął, iż prezentowana w apelacji argumentacja jest chybiona i jako taka nie może się ostać. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i trafnie wywiódł na podstawie zebranego w sprawie materiału, że brak było podstaw do uznania, iż powódce przysługuje dodatkowo dodatek w wysokości 30% z wskazany okres od dnia 1 stycznia 2014 roku do dnia 30 kwietnia 2016 roku.. Z powyższych względów Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono stosując regulację art. 98 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 w związku z § 9 ust 1 pkt 2 w zw. § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015., poz. 1804), biorąc pod uwagę, że powódka uległa w całości w tym postępowaniu i powinna zwrócić pozwanej poniesione w tym postępowaniu koszty procesu, obejmujące poniesione koszty dojazdu pełnomocnika w kwocie 509,83 zł oraz wynagrodzenie fachowego pełnomocnika w wysokości 1.350 zł . Przewodnicząca Sędziowie E.W.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.