Sygn. akt VIII U 39/17 UZASADNIENIE Decyzją numer (...) z dnia 21 listopada 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. stwierdził, że M. K. podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym,

§1k.p.

pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie odzież i obuwie robocze, spełniające wymagania określone w Polskich Normach jeżeli odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu; ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy. Pracodawca może ustalić stanowiska, na których dopuszcza się używanie przez pracowników, za ich zgodą, własnej odzieży i obuwia roboczego, spełniających wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy (art.

§2k.p.).

Pracownikowi używającemu własnej odzieży i obuwia roboczego pracodawca wypłaca ekwiwalent pieniężny w wysokości uwzględniającej ich aktualne ceny (art.

§4k.p.).

Wnioskodawca nie przedstawił dowodów z których wynikałoby, że ustalił stanowiska na których pracownicy mogą korzystać z własnej odzieży obuwia roboczego ani że ustalił ekwiwalent za pranie w wysokości uwzględniającej aktualne ceny. Z zeznań zainteresowanych wynika, iż kwotę wypłacaną jako bhp przeznaczali na comiesięczny zakup odzieży, którą powinien zapewnić pracodawca. Natomiast tylko w sytuacji gdyby pracodawca określił stanowiska na których może być używana przez pracowników własna odzież, byłby zobowiązany do wypłaty ekwiwalentu za jej pranie. Brak jednoznacznego określenia przez wnioskodawcę stanowisk pracy na których może być używana przez pracowników własna odzież i obuwie robocze, nie daje podstaw do przyjęcia (także wobec jednoznacznych zeznań zainteresowanych), że wpłacane zainteresowanym comiesięcznie kwoty bhp stanowiły ekwiwalent za pranie odzieży. Kwoty te stanowiły w rzeczywistości przychód zainteresowanych ze stosunku pracy. Zgodnie z art. 18 ust. 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 4 punkt 9 ww. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe pracowników stanowi przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy. W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Stosownie do treści art. 20 ust. 1 ww. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe oraz ubezpieczenie wypadkowe stanowi podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i ubezpieczenia rentowe, z zastrzeżeniem ust. 2 i ust.

1. Na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2017 roku, w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru zobowiązany jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1831) dla każdego ubezpieczonego, którego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe stanowi przychód, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, płatnik składek w raporcie lub imiennym raporcie miesięcznym korygującym, o którym mowa w art. 41 ust. 6 ustawy, zwanym dalej „raportem korygującym”, oraz w deklaracji i deklaracji rozliczeniowej korygującej, o której mowa w art. 47 ust. 3 ustawy, zwanej dalej „deklaracją korygującą”, uwzględnia należne składki na ubezpieczenia społeczne od wszystkich dokonanych lub postawionych do dyspozycji ubezpieczonego wypłat – od pierwszego do ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego, którego deklaracja dotyczy - stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, z uwzględnieniem ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ustawy. Ponadto, zgodnie z art. 81 ust. 1 i ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych do ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a, d-i i pkt 3 i 35, stosuje się przepisy określające podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tych osób, z zastrzeżeniem ust. 5, 6 i 10 a podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne pomniejsza się o kwoty składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek, potrąconych przez płatników ze środków ubezpieczonego, zgodnie z przepisami o systemie ubezpieczeń społecznych. Mając na uwadze powyższe, zasadne jest stanowisko organu rentowego w zakresie zaliczenia do podstawy wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne także środków wypłacanych pracownikom z tytułu ekwiwalentu za zakup odzieży roboczej oraz materiałów szkoleniowych. W toku postępowania wnioskodawca oraz zainteresowani nie przedstawili żadnych dowodów potwierdzających ich twierdzenia, zgodnie z którymi dodatki do wynagrodzenia stanowiły zwrot poniesionych nakładów przez pracowników. Tym samym należało przyjąć, iż miesięczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne powinna zostać ustalona także w oparciu o wypłacone dodatkowe składniki wynagrodzenia, od których płatnik nie odprowadzał składek, tj. ekwiwalentów za podnoszenie kwalifikacji zawodowych oraz odzieży i obuwia roboczego. Z tych względów, na podstawie art. 477 14 § 1 k. p. c., Sąd Okręgowy oddalił odwołania – orzekając o tym w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 k. p. c., zgodnie z treścią którego strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Stosownie do art. 98 § 3 k. p. c. do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez wykwalifikowanego pełnomocnika zalicza się wynagrodzenie. Wysokość wynagrodzenia Sąd ustalił zgodnie z wnioskiem pełnomocnika organu rentowego, w oparciu o § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265), to jest w zależności od wartości przedmiotu sprawy oraz na podstawie § 9 ust.
2. Tym samym w sprawie M. K. wynagrodzenie pełnomocnika wyniosło 900 zł, w sprawie T. K. 270 zł, w sprawie M. N. 900 zł, w sprawie D. G. 900 zł oraz w sprawie A. K. 180 zł co łącznie stanowi kwotę 3.150 zł. (K. J.) ZARZĄDZENIE Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi wnioskodawcy. 7 czerwca 2018 roku