kp stanowi zarazem, że za pracę w godzinach nadliczbowych, oprócz normalnego wynagrodzenia, przysługuje dodatek w wysokości 100 % wynagrodzenia – za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w nocy, w niedziele i święta niebędące dla pracownika dniami pracy zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy, w dniu wolnym od pracy udzielonym pracownikowi w zamian za pracę w niedzielę lub w święto, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy, bądź też dodatek w wysokości 50 % - za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w każdym innym dniu niż określony w pkt 1. Dodatek w wysokości 100 % przysługuje także za każdą godzinę pracy nadliczbowej z tytułu przekroczenia przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, chyba że przekroczenie tej normy nastąpiło w wyniku pracy w godzinach nadliczbowych, za które pracownikowi przysługuje prawo do dodatku w wysokości określonej w § 1 (art.
Wynagrodzenie stanowiące podstawę obliczania dodatku, o którym mowa w § 1, obejmuje wynagrodzenie pracownika wynikające z jego osobistego zaszeregowania określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania - 60 % wynagrodzenia (art.
W kwestii wyliczenia nadgodzina zasadnicze znaczenie miała opinia biegłego. Biegły wskazał, iż z tytułu wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych oraz za pracę w porze nocnej powodowi należy się wynagrodzenia w wysokości 19.126,46 zł. Sąd przyjął wersję wyliczenia nie zawierającą trzech dni, tj. 29 maja 2013 roku, 31 października 2013 roku oraz 24 grudnia 2013 roku. W tym zakresie Sąd uznał, iż powód prowadząc swój harmonogram dni pracy, lepiej niż pozwany wiedział kiedy przebywał w pracy. Sąd jak zostało już wskazane w całości podzielił opinię biegłego. Powód żądał kwoty 18.022 zł i mimo, iż biegły stwierdził, iż wynagrodzenie z tytułu nadgodzin przewyższa kwotę żądaną przez powoda, Sąd nie mógł wyjść ponad żądanie i zasądzić kwoty, która wynikała z opinii biegłego. Od kwoty żądanej przez powoda należało jednak odliczyć kwoty które powód uzyskał z tytułu umów zlecenia. Nie ma – w ocenie Sądu – przesłanek, by ustalając należne dla powoda wynagrodzenie kwoty te pomijać. Nie budzi wątpliwości fakt, że wypłaty te miały na celu zapłacenie powodowi za czynności wykonywane przez niego w czasie pracy, a tym samym – w obrębie stosunku pracy. Nieuwzględnienie zatem tych kwot powodowało by bezpodstawne wzbogacenie powoda. O kosztach procesu orzeczono w myśl art. 100 kpc. Pozwany przegrał proces w 74 % dlatego w takiej części powinien partycypować w kosztach procesu, na które złożyła się opłata sądowa od pozwu oraz wynagrodzenie biegłego. Sąd jednak na podstawie art. 102 kpc, z uwagi na charakter niniejszej sprawy, nie obciążył powoda kosztami procesu w zakresie w jakim przegrał sprawę. Na podstawie art. 477 2 § 1 kpc Sąd nadał wyrokowi w punkcie I. rygor natychmiastowej wykonalności do wysokości pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.