Sygn. akt IV Cz 13/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy w Słupsku, IV Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Andrzej Jastrzębski (spr.) Sędziowie SO: Dorota Curzydło, Elżbieta Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 r. w Słupsku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku (...)w G. z udziałem M. P., J. O.
(1), J. O.
(2), D. A., M. Ż., G. S., W. Ż., T. Ż., U. C., P. C., K. O.
(1), K. O.
(2)i I. O. o stwierdzenie nabycia spadku na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt IX Ns 657/10 postanawia:
- uchylić zaskarżone postanowienie;
- oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Sygn. akt IV Cz 13/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 26 września 2013 roku Sąd Rejonowy w Słupsku umorzył postepowanie w sprawie z wniosku (...)w G. o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym C. R.. W uzasadnieniu wskazał, iż postępowanie zawieszone w dniu 6 sierpnia 2012 roku na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c., wobec braku skutecznego wniosku o podjęcie go złożonego w terminie 1 roku, podlegało umorzeniu w oparciu o art. 182 § 1 k.p.c. Sąd I instancji stanął tym samym na stanowisku, iż jedynie skuteczny wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania przerywa bieg terminu, którego upływ – zgodnie z art. 182 § 1 k.p.c. – skutkuje umorzeniem. Wnioskodawca (...) w G. zaskarżyła powyższe orzeczenie zażaleniem, domagając się jego uchylenia i zasądzenia na swoja rzecz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Skarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie art. 182 § 1 k.p.c. w zw. z art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c., poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Kluczowe dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy było ustalenie, czy bieg terminu wyrażonego w art. 182 § 1 k.p.c. przerywa każdy wniosek o podjęcie zawieszonego zgodnie z art. 177 § 1 pkt 5 i 6 k.p.c. postępowania, czy jedynie taki wniosek, który okazał się skuteczny. W myśl art. 182 § 1 zdanie pierwsze k.p.c., Sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron lub na wniosek spadkobiercy, jak również z przyczyn wskazanych w art. 177 § 1 pkt 5 i 6, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu roku od daty postanowienia o zawieszeniu. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 października 2010 roku (sygn. IV CSK 122/10 – za pośrednictwem Systemu Informacji Prawnej Legalis), nie jest prawidłowe założenie, że wniosek o podjęcie postępowania powinien łączyć się z usunięciem przeszkody procesowej, która legła u podstaw postanowienia o zawieszeniu postępowania. Założenie takie nie może być uznane za prawidłowe, ponieważ prowadzi do nieuprawnionej rozszerzającej wykładni art. 182 § 1 zd. 1 k.p.c. Z dyspozycji tego przepisu w sposób jednoznaczny wynika, że obligatoryjne umorzenie postępowania, uprzednio zawieszonego z którejkolwiek przyczyny wskazanej w art. 177 § 1 pkt 5 i 6 k.p.c., następuje w sytuacji, w której wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu roku, a poprzednio w ciągu lat trzech, od daty postanowienia o zawieszeniu. Ustawodawca nie wymaga przy tym, by wniosek o podjęcie postępowania był wnioskiem skutecznym, gdyż jako przyczyny umorzenia zawieszonego postępowania wskazuje jedynie brak wniosku o jego podjęcie i upływ czasu. Sąd II instancji w pełni podzielił powyższe stanowisko uznając, iż złożony przez wnioskodawcę w dniu 8 stycznia 2013 roku wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania (k. 265), mimo iż nie został przez Sąd Rejonowy uwzględniony (k. 285-286), to jednak przerwał bieg terminu wyrażonego w art. 182 § 1 zd. 1 k.p.c. Tym samym umorzenie postępowania w dacie wydania skarżonego postanowienia w oparciu o przepis art. 182 § 1 zd. 1 k.p.c. okazało się niedopuszczalne. Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., uchylił zaskarżone postanowienie (punkt 1 sentencji). Zgodnie z dyspozycją art. 108 § 1 k.p.c., Sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji, jednakże postanowienie w niniejszej sprawie jest postanowieniem li tylko incydentalnym, nie kończącym sprawy w instancji. Z tego też względu należało uznać żądanie przyznania kosztów postępowania zażaleniowego za przedwczesne, a w konsekwencji podlegające oddaleniu (punkt 2 sentencji).