układ rozwiązuje się: 1) na podstawie zgodnego oświadczenia stron; 2) z upływem okresu, na który został zawarty; 3) z upływem okresu wypowiedzenia dokonanego przez jedną ze stron. Natomiast zgodnie z § 2 oświadczenie stron o rozwiązaniu układu oraz wypowiedzenie układu następuje w formie pisemnej. Zaś na mocy § 3 okres wypowiedzenia układu wynosi trzy miesiące kalendarzowe, chyba że strony w układzie postanowią inaczej. Katalog czynności zmierzających do rozwiązania układu zbiorowego pracy jest katalogiem zamkniętym. Niedopuszczalnym jest choćby jednostronne rozwiązanie układu bez wypowiedzenia – wyrok z dnia 11 marca 2014 roku, w sprawie III PK 78/13, opublikowany w LEX 1480282. Należy zatem uznać, że art.
jest przepisem bezwzględnie obowiązującym. Rozwiązanie układu zbiorowego pracy (porozumienia zbiorowego) z zachowaniem okresu wypowiedzenia jest czynnością jednostronną i niewymagającą podania przyczyny. Dnia 19 września 2014 roku pozwana zgodnie z wymogami art.
złożyła na piśmie stronie społecznej (reprezentowanej przez organizacje związków zawodowych) oświadczenie woli o wypowiedzeniu z zachowaniem okresu wypowiedzenia wynoszącego trzy miesiące kalendarzowe ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2014 roku: 1) § 10 Porozumienia z dnia 20 grudnia 2004 roku wraz z załącznikiem Nr 14, 2) § 6 i § 7 Porozumienia z dnia 6 lutego 2014 roku. Trzymiesięczny okres wypowiedzenia minął w dniu 31 grudnia 2014 roku. Sąd Rejonowy stwierdził, że powód nie kwestionował skuteczności wypowiedzenia porozumienia. (...) się wyłącznie na kwestii praw nabytych i podkreślenia, że jest współwłaścicielem pozwanego przedsiębiorstwa. Zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz rozważania prawne pozwalają przyjąć, że pozwana we wrześniu 2014 roku skutecznie wypowiedziała stronie społecznej porozumienia zbiorowe w zakresie prawa do bezpłatnego węgla dla emerytów, rencistów lub innych osób uprawnionych za 2015 rok., a okres wypowiedzenia upłynął z dniem 31 grudnia 2014 roku, co potwierdzone zostało w prawomocnym wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 22 kwietnia 2016r. sygn. akt (...) i Sądu Okręgowego w Katowicach sygn. akt (...). Skoro, więc pozwana skutecznie odstąpiła od prawa do bezpłatnego węgla dla emerytów, rencistów lub innych osób uprawnionych za 2015 rok., to powództwo należało oddalić, również w zakresie ustalenia prawa do deputatu za następne lata. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 3 i § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. nr 2015r. poz. 1800.). Sąd zasądził od powoda zwrot kosztów zastępstwa procesowego pozwanej. Powód nie wykazał, aby istniały przesłanki do odstąpienia od zwrotu tych uzasadnionych kosztów pozwanej. Dodatkowo na rozprawie powód został poinformowany o rozstrzygnięciach w innych sprawach dotyczących prawa do deputatu węglowego, w których stan faktyczny był identyczny. Powyższe rozstrzygnięcie, w całości, powód zaskarżył apelacją. Wniósł o uchylenie wyroku i dokonanie przez sąd drugiej instancji jego zmiany poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 3.600 zł tytułem niewypłaconego ekwiwalentu pieniężnego za deputat węglowy za lata 2015, 2016 i 2017. Z uzasadnienia apelacji wynika, że powód zarzuca sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego przez błędne uznane, że skoro w sposób dowolny pracodawca i reprezentujące pracowników organizacje związkowe mogły objąć postanowieniami układu zbiorowego dodatkową grupę byłych pracowników i emerytów to także mogą jego postanowieniami dokonać wypowiedzenia tej części porozumień zbiorowych. W ocenie powoda taki sposób rozumowania jest błędny, sprzeczny z zasadami współżycia społecznego oraz normami dotyczącymi praw nabytych. Powód uzyskując prawo do emerytury zaprzestał świadczenia pracy na rzecz pozwanej. Zatrudniając się u niej – jednym ze składników elementarnych dodatkowych świadczeń jakie pracodawca zagwarantował mu w ramach stosunku pracy było przyznanie mu prawa do otrzymania jeden raz w roku deputatu węglowego. Świadczenie to stanowiło istotny element świadczeń pracowniczych związanych z zatrudnieniem i traktowane było jako niezbywalne na równi z prawem do wynagrodzenia, prawem do odpłatnego urlopu i tym podobnymi świadczeniami z zakresu prawa pracy. Przechodząc na emeryturę powód zachował je w pełni. Świadczenia te zostały następnie ponowione w nowym porozumieniu zbiorowym, albowiem powód pierwotnie swoje roszczenia opierał na zapisach porozumień z roku 1991, zaś pozwana przyznała w toku postępowania, iż także porozumienie z 2004 roku zawierało uprawnienie, które przynależne było powodowi. Wypowiedzenie części porozumienia zbiorowego z 19 września 2014 roku nie może być skuteczne wobec powoda. Ponieważ dotyczy praw nabytych i bez zgody powoda nie może zostać wypowiedziane. Porozumienie to nie zostało powodowi wypowiedziane ponieważ pismo z dnia 24 września 2014 roku było tylko informacją. Zdaniem powoda aby zmienić nabyte przez niego prawa nie wystarczy jednostronna czynność prawna – wypowiedzenie warunków porozumienia, ale dla skuteczności wobec powoda takiej decyzji pozwanej – wymagana jest bezwzględnie jego zgoda na powyższe. Ponadto wypowiedzenie warunków zbiorowego porozumienia w części dotyczącej deputatów węglowych dla emerytów jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego i równości traktowania stron stosunku pracy. Powód zaznaczył, że obecni pracownicy otrzymują za wykonanie tej samej pracy dodatkowe świadczenie tj. deputat węglowy, inna zaś grupa, która już pracy nie świadczy, ale to prawo wcześniej nabyła, zostaje tego prawa pozbawiona. W odpowiedzi na apelację Spółka (...) S.A. w B. – następca prawny (...) S.A. w K. – wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu przy uwzględnieniu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja jest niezasadna. W dniu 29 czerwca 2017 roku pozwana (...) S.A. w K. utraciła zdolność sądową, albowiem została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego. (...) S.A. uległa podziałowi w trybie art. 529 § 1 pkt 3 k.s.h. poprzez rozdzielenie składników majątku pomiędzy spółkę przejmującą – Spółkę (...) S.A. w B. i dwie nowo zawiązane spółki – (...) sp. z o.o. w (...) sp. z o.o. w K.. Spółka (...) S.A. w B. przejęła zorganizowaną część przedsiębiorstwa (...) S.A. w K. tj. organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie spółki dzielonej zespół składników materialnych i niematerialnych obejmujący wszystkie aktywa, zobowiązania, prawa i obowiązki z umów ( w tym z umów o pracę), które nie zostały w załącznikach do planu podziału przypisane do spółek nowo zawiązanych. W związku z tym postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2017 roku sąd zawiesił postępowanie na podstawie art. 174 § 1 pkt 1 k.p.c.(karta 63). Spółka (...) S.A. w B. wskazała, że jest następcą prawnym (...) S.A. w zakresie roszczeń byłych pracowników (karta 78). Postanowieniem z 29 listopada 2017 roku sąd podjął postępowanie z udziałem Spółki (...) S.A. w B. (karta 113). Sąd pierwszej instancji przeprowadził wystarczające postępowanie dowodowe i na jego podstawie dokonał ustaleń faktycznych, które sąd drugiej instancji podziela i przyjmuje za własne. Zarzut naruszenia prawa materialnego jest chybiony. Sąd Rejonowy poczynił obszerne rozważania prawne, które w ocenie sądu drugiej instancji są trafne i zasługują na aprobatę. W apelacji powód wskazał na porozumienie z 1991 roku. Źródłem uprawnień do deputatu węglowego dla pracowników i emerytów w 1991 roku był Układ Zbiorowy Pracy dla (...) Zakładów (...) z dnia 21 grudnia 1991 roku. Uprawnienia do węgla deputatowego dla emerytów i rencistów przewidywał art. 22 wspomnianego wyżej układu. Postanowienia Układu Zbiorowego Pracy dla (...) Zakładów (...) z 21 grudnia 1991 roku przestały wiązać z dniem 23 listopada 2002 roku w związku z wypowiedzeniem go i utratą mocy obowiązującej przez art.
z uwagi na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 18 listopada 2002 roku, sygn. akt (...). Zatem jego przepisy nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że uprawnienie powoda do węgla deputatowego wynikało z Porozumienia z dnia 20 grudnia 2004 roku, ustalonego ostatecznie tekstem jednolitym z dnia 19 grudnia 2011 roku, które jest źródłem prawa pracy w rozumieniu art. 9 § 1 k.p. Sąd pierwszej instancji przedstawił rozważania prawne, które sąd drugiej instancji w całości podziela. Trafnie został powołany art. 59 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z którego wynika, że związki zawodowe oraz pracodawcy i ich organizacje mają prawo do rokowań, w szczególności w celu rozwiązania sporów zbiorowych, oraz do zawierania układów zbiorowych pracy i innych porozumień. Tak jak wskazał Sąd Rejonowy podany przepis Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dopuszcza wyraźnie zawieranie przez związki zawodowe i pracodawców i ich organizacje nie tylko układów zbiorowych pracy, ale również innych porozumień zbiorowych. Porozumienie z dnia 20 grudnia 2004 roku ma zatem oparcie w ustawie – Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Słuszne jest też stanowisko sądu pierwszej instancji dotyczące stosowania do porozumień zbiorowych przepisów Kodeksu pracy w zakresie układów zbiorowych pracy. Wskazać należy jednak, że przepisy te stosuje się odpowiednio. W wyroku z dnia 24 września 2013 roku, (...), teza III
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.