(3c)§ 1 k.p. stanowi lex specialis w stosunku do art. 11

(2)k.p., z czego należałoby w myśl zasady lex specialis derogat legi generali wywieść, iż podstawą roszczenia powoda jest wyłącznie art. 18

(3c)§ 1 k.p. Pozwany wskazał jednak, iż zasada równego traktowania w zakresie owego wynagrodzenia wynikająca z art. 18

(3c)§ 1 k.p., nie oznacza bezwzględnej, absolutnej równości płac. W ocenie pozwanego przepis zezwala na, różnicowanie wynagrodzenie pracowników przy kierowaniu się obiektywnymi kryteriami, które bezwzględnie nie mogą być kryteriami dyskryminującymi pracownika. W ocenie pozwanego powód nie powołał w pozwie żadnej okoliczności wskazującej na fakt jego dyskryminacji, poza wskazaniem, iż pracownicy nowo zatrudnieni albo zatrudnieni w innych działach otrzymują wynagrodzenie zasadnicze wyższe niż on. Powód, w ocenie pozwanego, powinien przynajmniej uprawdopodobnić którąkolwiek z przesłanek dyskryminacji poprzez wskazanie konkretnych faktów, okoliczności, które uprawdopodobniłyby, iż nastąpiła dyskryminacja oraz wykazać związek przyczynowy pomiędzy tym faktem a niższym jego wynagrodzeniem w stosunku do innego pracownika, czego nie uczynił. Pozwany podkreślił, że powód ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, iż przedmiotem pozwu jest zróżnicowanie wynagrodzenia, skoro więc powód nie wskazał, iż zróżnicowanie tego wynagrodzenie jest następstwem zastosowania wobec niego kryteriów dyskryminacyjnych przez pozwanego, już tylko z tej przyczyny powództwo winno być oddalone, a ciężar udowodnienia faktów z których powód wywodzi swoje roszczenia nadal spoczywa na powodzie, a dopiero po udowodnieniu lub przynajmniej uprawdopodobnieniu pozwany będzie zobowiązany do wykazania, iż kierował się obiektywnymi powodami. W ocenie pozwanego przepisy kodeksu pracy odnoszące się do dyskryminacji, w tym przepisy art. 18

(3a)i nast. z rozdziału, nie mają zastosowania w przypadkach nierównego traktowania, które nie jest spowodowane przyczyną uznawaną za podstawę dyskryminacji. Natomiast zasadne zaprzeczenie istnienia dyskryminacji w rozumieniu art. 18

(3b)§ 1 in fine uwalnia od konieczności analizowania sprawy z punktu widzenia szczególnych przejawów dyskryminacji, np. dyskryminacji w zakresie wynagradzania. Pozwany wskazał, że powód opierając swoje roszczenia na przepisach dotyczących naruszeniu zakazu dyskryminacji, nie wskazał żadnych faktów ani okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić dyskryminacyjne podłoże ustalenia jego wynagrodzenia. W ocenie pozwanej zbędne jest porównywanie wynagrodzenia powoda z innymi pracownikami pozwanej. Jednocześnie z ostrożności procesowej pozwany podał, iż w związku z komercjalizacją państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej Poczta Polska z dniem 1 września 2009 r. powód stał się pracownikiem pozwanej Poczty Polskiej S.A. a warunki umowy o pracę w tym wynagrodzenie nie uległy zmianie, co oznacza iż obowiązywała stawka godzinowa w wysokości 10,22 zł . W związku z zawarciem w dniu 13 września 2010 r. z Zakładowymi Organizacjami Związkowymi nowego Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, który został zarejestrowany w dniu 10 listopada 2010 r. przez Okręgowy Inspektorat Pracy w W. wynagrodzenie godzinowe zastąpione zostało wynagrodzeniem miesięcznym. Zgodnie z Zakładowym Układem Zbiorowym Pracy dla pracowników Poczty Polskiej S.A. z 13 września 2010 r., powód został zakwalifikowany do 7 kategorii zaszeregowania a więc jego wynagrodzenie kształtowało się wysokości od 1.000 do 2.900 zł. Zgodnie z porozumieniem w sprawie zmiany warunków umowy o pracę zawartym pomiędzy powodem a pozwanym z dnia 13 grudnia 2010 roku wynagrodzenie zasadnicze powoda zostało ustalone na kwotę 1.798 zł. Natomiast od dnia 1 grudnia 2012 r. wynagrodzenie powoda ustalone zostało na 2.008,50 zł na podstawie porozumienia zawartego z partnerami społecznymi w dniu 13 grudnia 2012 r. i takie wynagrodzenie zasadnicze powód miał do dnia 29 lutego 2016 r. Dalej pozwana wskazał, że po wypowiedzeniu ZUZP z 2010 r., w dniu 18 marca 2015 r. zarząd pozwanego oraz 25 związków zawodowych działających u pozwanego podpisało nowy Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy i Regulamin premiowania. W związku z wejściem w życie nowego ZUZP z 2015 roku zostało powodowi przedłożone porozumienie w sprawie zmiany warunków umowy o pracę utrzymujące dotychczasowe wynagrodzenie zasadnicze powoda, przy zmianie zaszeregowania do IV grupy, zgodnie z nowym ZUZP. Pozwana podała, że zgodnie z porozumieniem z 16.02.2016 roku wprowadzono nowa stawkę dodatku konwojenckiego. Natomiast w uzgodnieniu zawartym w dniu 25 marca 2016 r. pomiędzy Zarządem Poczty Polskiej S.A. a organizacjami związkowymi w postępowaniu mediacyjnym prowadzonym w sporze zbiorowym ustalono, iż od 1 marca 2016 r. ulegnie podwyższeniu o kwotę 150 zł brutto wynagrodzenie wszystkich pracowników pozwanej, którzy zarabiaj mniej niż 4.000 zł. Powodowi zgodnie z wskazanym uzgodnieniem aneksem do umowy z dnia 13 kwietnia 2016 r., z mocą od 1 marca 2016 r. podwyższono wynagrodzenie do kwoty 2.158,50 zł. Dalej w zawartym Porozumieniu z dnia 19 lipca 2016 r. pomiędzy Zarządem Poczty Polskiej S.A. a związkami zawodowymi w sprawie zakończenia sporu zbiorowego przyjęto, iż od dnia 1 lipca 2016 r. nastąpi wzrost wynagrodzenia zasadniczego o kwotę 100 zł pracowników pozostających w stanie zatrudnienia na dzień 30 czerwca 2016 r. i których wynagrodzenie zasadnicze w przeliczeniu na pełen etat kształtuje się na poziomie 4.000 zł i poniżej. W związku z tym porozumieniem powodowi aneksem do umowy z dnia 8 sierpnia 2016 roku zmieniono wynagrodzenie zasadnicze od dnia 1 lipca 2016 r., które obecnie wynosi 2.258,50 zł. Wobec powyższego pozwana podała, że nie jest prawdą, iż powodowi przysługuje wynagrodzenie w kwocie 2008,50 zł, jak twierdzi w pozwie, taka wysokość wynagrodzenia powoda obowiązywała bowiem do dnia 29 lutego 2016 r. Pozwana wskazała, że zgodnie z ZUZP z 2015 r. oprócz wynagrodzenia zasadniczego, powód otrzymuje również dodatek za staż pracy, dodatek konwojencki, premię określoną regulaminem oraz dodatek za pracę w porze nocnej oraz inne dodatki wynikające z przepisów Kodeksu pracy. Pozwana wskazała, że warunki zawieranych z powodem kolejnych umów o pracę oraz wszelkie zmiany do w/w umów oparte były o ocenę pracy powoda i odpowiadały wewnętrznym uregulowaniom dotyczącym kształtowania wynagrodzeń u pozwanego i uzgodnieniami pozwanego z organizacjami związkowymi działającymi u niego. Z powyższego wynika, iż powód otrzymywał wszelkie wnioskowane przez jego bezpośredniego przełożonego podwyżki a nadto otrzymywał wszelkie podwyżki wynagrodzenia dotyczące wszystkich pracowników Poczty Polskiej S.A.. Na przestrzeni 9 lat zatrudnienia u pozwanego i jego poprzednika prawnego powodowi podwyższano 11- krotnie wynagrodzenie zasadnicze za pracę. W ocenie pozwanej, nie można więc mówić o dyskryminacji, ani też o zwykłym nierównym traktowaniu. Pozwana podkreśliła, że wynagrodzenie powoda jest ukształtowane zgodnie z postanowieniami ZUZP z 2015 r. Dalej pozwana podała, że zasady ustalania wynagrodzenia u pozwanego opisane są w szczególności w art. 5 ZUZP z 2015 r., gdzie wskazano m.in. iż wynagrodzenie pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę, a nadto iż pracownikowi przysługuje wynagrodzenie za pracę odpowiadające rodzajowi świadczonej pracy, kwalifikacjom wymaganym przy jego wykonywaniu z uwzględnieniem ilości i jakości wykonywanej pracy. Zasady te obowiązywały także pod rządami ZUZP z 2010 r. Dalej należy wskazać na art. 13 ZUZP z 2015 r. , który stanowi jednoznacznie iż wynagrodzenie zasadnicze w ramach stawek przewidzianych dla danego stanowiska ustalają strony w umowie o pracę natomiast decyzje o przeszeregowaniu lub awansowaniu pracownika w tym również o podwyższeniu jego wynagrodzenia, podejmuje pracodawca w oparciu o ocenę pracy pracownika dokonaną z zachowaniem zasady równego traktowania w zatrudnieniu, biorąc pod uwagę w szczególności kwalifikacje zawodowe, praktykę oraz doświadczenie zawodowe pracownika. Takie same zasady obowiązywały w ZUZP z 2010 roku o czym stanowił art.

1. Przejawem tych zasad były dokonywane przez pozwanego i poprzednika prawnego pozwanego podwyżki wynagrodzenia powodowi. Zgodnie z załącznikiem Nr 4 do ZUZP z 2015 roku w grupie Kierowców dokonano odrębnego zaszeregowania pracowników w zależności od rodzaju prowadzonych samochodów, przy czym powód mieści się na poziomie FI w IV kategorii zaszeregowania, w której sklasyfikowani są kierowcy prowadzący samochody powyżej 3,5 tony W IV kategorii zgodnie z Załącznikiem nr 1 do ZUZP z 2015 roku określone zostały widełkowe wynagrodzenia od kwoty 1650 zł minimum do 4125 zł maksimum. W ocenie pozwanej wynika z powyższego, iż wynagrodzenie powoda mieści się widełkach przewidzianych przepisami prawa u pozwanego. Widełkowe określenie wynagrodzenia w ZUZP z 2015 roku, daje więc pracodawcy możliwość różnicowania wynagrodzenia pracowników zatrudnionych na tym samym stanowisku ale oczywiście jedynie w ramach owych „widełek płacowych”. Widełkowe określenie wysokości wynagrodzeń w Zakładowym Układzie Zbiorowym Pracy dla Pracowników Poczty Polskiej S.A. nie narusza przepisów dotyczących równego traktowania pracowników w zatrudnieniu. Do naruszającego zasadę równego traktowania pracowników w zatrudnieniu ukształtowania postanowień układu nie dopuściliby przecież partnerzy społeczni pracodawcy tj. organizacje związkowe, które są stroną Układu a nadto Państwowa Inspekcja Pracy, która przecież dokonuje rejestracji układu zbiorowego pracy i czuwa nad zgodnością postanowień układów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa i z zasadą równego traktowania pracowników w zatrudnieniu. Dodatkowo pozwana podniosła, iż praca na stanowisku kierowcy prowadzącego Samochody powyżej 3,5 t - pomimo takiej samej nazwy stanowiska i nawet takiego samego zakresu czynności - różni się ilościowo i jakościowo pomiędzy poszczególnymi pracownikami zajmującymi to stanowisko, tak więc nie można w żaden sposób przyjąć iż pracownicy zatrudnienie w tej grupie wykonują jednakową pracę lub pracę o jednakowej wartości. Różnice te wynikają przede wszystkim z rodzaju usług transportowych powierzonych pracownikowi, stopnia ich trudności, zadań powierzonych w ramach danego kursu i uciążliwości w zależności od obsługiwanych kursów, które różnią się nie tylko długością, która przy kursach międzywęzłowych uniemożliwia powrót tego samego dnia do bazy ale również zakresem powierzonych pracownikowi obowiązków co do rozładunku, załadunku czy też działań spedytorskich. Zarówno w Pionie Operacji Logistycznych Regionie (...) B. jak w poszczególnych innych Regionach (...) różny jest rozkład obowiązków pracowników zatrudnionych na stanowisku kierowca stale prowadzący samochody pow. 3,5 tony, co powoduje w pełni uzasadnione różnicowanie wynagrodzeń pracowników w zależności od obciążenia pracą. Pozwany wskazała, iż w zależności od potrzeb pozwany może powierzyć pracownikowi zatrudnionemu na stanowisku kierowca stale prowadzący samochody pow.3,5 tony m.in. następujące obowiązki; obsługę kursów międzywęzłowych, obsługę kursów zwózkowo-rozwózkowych, obsługę urzędów i punktów pocztowych czyli jednostek pozwanego, realizacje zadań pozaeksploatacyjnych, kierowanie samochodami specjalnymi bankowozami, zadania kierowcy manewrowego, przy czym niemal wszystkie kursy są najczęściej kursami wewnątrzwęzłowymi, wybierając niektóre z nich tak jak jest to w przypadku powoda bowiem jak wynika z zakresu czynności powoda powierzone zostały mu pierwotnie kursy międzywęzłowe w tym świadczenie usługi przesyłka paletowa a następnie aneksem do zakresu czynności również kursy zwózkowo-rozwózkowe lub powierzając wszystkie. W ocenie pozwanej zakresy czynności poszczególnych kierowców różnią się swoim układem, treścią i dlatego niektóre wskazują w nazwie stanowiska pracy rodzaj kursów jakie obsługuje dany pracownik a niektóre konkretyzują tę kwestię dopiero w treści zakresu czynności np. w części szczegółowej a inne wyłącznie wskazują, iż pracownik wykonuje zlecone przez pracodawcę usługi przewozowe co oznacza, iż pracownikom tym skoro posiadają niezbędne kwalifikacje w postaci prawa jazdy CE może być powierzana obsługa wszystkich tych kursów samochodami pow. 3,5 tony. Praca na stanowisku Kierowca samochodów powyżej 3,5 t jest więc pracą zróżnicowaną, a zatem w przypadku pracy powoda i innych pracowników czy to w Regionie (...) B. czy też w innych Regionach (...) oddziałach nie można mówić o jednakowej pracy a tym samym wynagrodzenia tych osób nie mogą podlegać porównaniu. W ocenie pozwanej na gruncie obowiązujących przepisów dopuszczalne jest różnicowanie wynagrodzeń pracowników, którzy bądź pełnią inne obowiązki, bądź takie same, ale niejednakowo o czym jednoznacznie stanowi art. 78 ust. 1 Kodeksu pracy wskazujący że wynagrodzenie za pracę powinno być tak ustalone, aby odpowiadało w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy, kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu a także uwzględniało ilość i jakość świadczonej pracy. Odnosząc się do zarzutu, iż wynagrodzenie nowozatrudnionych pracowników jest wyższe niż pracowników zatrudnionych wcześniej, pozwany wskazał, iż dopiero od czerwca a nie od grudnia 2012 roku, zaistniała konieczność zatrudnienia kierowców za wynagrodzeniem zasadniczym w wysokości 2.400 zł w Regionie (...) w B., spowodowana wyłącznie obiektywnymi przesłankami, całkowicie niezależnymi od pozwanego, a mianowicie wymaganiami rynku pracy, który nie dawał żadnych możliwości pozwanemu zatrudnienia kierowców za kwotę niższą. Rynek transportowy wykazuje duże zapotrzebowanie na kierowców kat. C i C+E a proponowane przez inne firmy transportowe wynagrodzenia są dużo wyższe od wynagrodzeń proponowanych przez pozwanego. Pozwana wskazała, że kandydaci oczekują wynagrodzenia wynoszącego minimum netto od 2000 do 3000 zł, natomiast pozwany proponował od 1800/1900 zł brutto. Warunki rynkowe, braki kadrowe zagrażające realizacji zadań wymusiły na pozwanym podjęcie decyzji w czerwcu 2014 roku o oferowaniu kandydatom na stanowisko kierowcy samochodów pow.3,5 tony w Regionie (...) w B., kwoty 2.400 zł brutto, co umożliwiło zatrudnienie nowych kierowców. Pozwany wskazuje, iż od marca 2011 roku do dnia dzisiejszego na stanowisku kierowca samochodów powyżej 3,5 ton w Regionie (...) w B. jest wysoka fluktuacja. Na przestrzeni 2011 roku do 2013 odeszło 47 kierowców stale prowadzących pojazdy pow.3,5 t, w 2014 roku odeszło 21 kierowców, w 2015 roku rozwiązana została umowa z 26 kierowcami. W sumie w okresie tym odeszło 94 kierowców. Tendencja ta nie maleje, bowiem do października 2016 roku odeszło z pracy kolejnych 15 kierowców zatrudnionych na stanowisku kierowca samochodów powyżej 3,5t. Powodem tak wysokiej fluktuacji były przede wszystkim niskie wynagrodzenia ale oczywiście nie tylko, bowiem z wieloma kierowcami pozwany był zmuszony rozwiązać umowę w trybie art. 52 K.p. Początkowo pozwany oferował zatrudnienie na umowę o pracę z wynagrodzeniem za pracę dla osób z prawem jazdy C+E w wysokości 1800/1900 zł, jednakże za tej wysokości wynagrodzenie nie można było pozyskać pracowników. Średni czas pozyskiwania pracowników w 2014 roku na to stanowisku już nawet po podwyższeniu proponowanego wynagrodzenia wyniósł 53 dni. Średnia liczba kandydatów zgłaszających się to 16 osób, liczba kandydatów umówionych na rozmowę z konsultantem merytorycznym 3-4 osoby. Podstawowym problemem w rekrutacji są proponowane warunki finansowe, które powodują iż kandydaci po ich przedstawieniu rezygnują z dalszej aplikacji na stanowisko. W roku średni czas pozyskiwania pracowników skrócił się do 20 dni ale średnia liczba kandydatów zmniejszyła się 15 oraz liczba osób, które zostały umówione na rozmowę zmniejszyła się 2-3 , a powodem tym są nadal niskie zarobki pomimo, iż pozwany oferuje kwotę 2400 zł brutto. Wobec powyższego pozwana wskazała, że zróżnicowanie wynagrodzenia zasadniczego pomiędzy powodem a pracownikami nowozatrudnionymi od czerwca 2014 roku jest spowodowane wyłącznie obiektywnymi kryteriami wskazanymi wyżej a tym samym takie różnicowanie wynagrodzeń pracowników jest uzasadnione i nie może być uznane za złamanie zasady równe traktować pracowników w zakresie wynagrodzenia. Dalej pozwany przyznał, iż rozbieżności wynagrodzeń pomiędzy poszczególnymi Regionami mają miejsce, niemniej są one obiektywnie uzasadnione, w tym w szczególności okolicznościami rynku pracy oraz szczególnymi uwarunkowaniami związanymi z funkcjonowaniem tak wielkiego pracodawcy jakim jest pozwany. W ocenie pozwanego różnice w wynagrodzeniu zasadniczym pracowników na tych samych stanowiskach wynikają ze szczególnych i obiektywnych uwarunkowań. Poczta Polska S.A. jest bowiem ogromnym przedsiębiorstwem a jej zakres działania obejmuje obszar całego kraju, co powoduje bardzo zróżnicowane warunki na rynku pracy, wymuszające dostosowanie się do nich przez pozwanego. Pozwany wskazał, że zatrudnia nadal około 80.000 pracowników a zatrudniał ponad 120.000 pracowników. Zróżnicowanie wynagrodzeń zasadniczych pracowników w skali kraju, jak wskazał pozwany, jest w dużym procencie skutkiem działań poprzednika prawnego pozwanego, jego odmiennej struktury wielozakładowej oraz wynika z konieczności utrzymania, gwarantowanych umową z partnerami społecznymi praw nabytych przez pracowników oraz konsekwencją terminu nawiązania stosunku pracy. Ustalane ze związkami zawodowymi od 2005 roku zasady podwyższania wynagrodzeń zasadniczych pracowników PP S.A. nie pozwalają na wyrównanie wynagrodzeń w poszczególnych grupach zawodowych a zmiany wynagrodzeń były wypadkową uzgodnień z organizacjami związkowymi i sytuacji ekonomicznej poprzednika prawnego pozwanego. W ocenie pozwanego, przeszkodę dla korzystniejszych regulacji płacowych stanowiła sytuacja ekonomiczna poprzednika prawnego pozwanej spółki i spółki oraz skutki takich działań dla bytu przedsiębiorstwa. Pozwany dodatkowo wskazał, że od chwili komercjalizacji podejmuje szereg działań mających na celu zmniejszenie zróżnicowania wynagrodzeń. Temu celowi służyło zawarcie nowego układu zbiorowego pacy, co nastąpiło w dniu 13 września 2010 roku. Następnie pozwana dokonała wartościowania stanowisk pracy i ustalenia nowej siatki płac w sposób systemowy. Jednym bowiem z istotnych elementów wartościowania stanowisk pracy jest obiektywna kategoryzacja stanowisk, porównanie płac u pozwanej z polskim rynkiem wynagrodzeń oraz stworzenie nowej, wzorcowej siatki płac. Dalej pozwana wskazała, iż w dniu 13.12.2012 roku zawarła Porozumienia pomiędzy PP S.A. a organizacjami związkowymi w sprawie podwyżki wynagrodzeń od dnia 1.12.2012 roku obejmującej ogół pracowników, a na celu m.in. zmniejszenie różnic w wynagrodzeniu, w 2014 roku został wypowiedziany przez pozwaną ZUZP z 2010 roku i podjęte zostały z organizacjami związkowymi rokowania w celu zawarcia nowego układu zbiorowego pracy. W dniu 18 marca 2015 roku zarząd pozwanego oraz 25 związków zawodowych działających u pozwanego podpisało nowy Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy i Regulamin premiowania. Nowy układ zmierza do niwelowania różnic w wynagrodzeniach zasadniczych, o czym świadczą postanowienia § 1 załącznika nr 6 do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy - Zasady wprowadzania Zakładowego układu zbiorowego pracy dla pracowników Poczty Polskiej S.A. oraz postanowienia przejściowe. Pozwana wskazała, że z postanowień tych wynika jednoznacznie, iż w ramach rokowań układowych strony uzgodniły potrzebę zrealizowania przez pracodawcę działania w celu zawężenia, różnic w wynagrodzeniach zasadniczych zarówno minimalnych jak i maksymalnych. Pozwana podkreśliła, że nowy ZUZP z 2015 roku dokonał bardzo istotnej zmiany w porównaniu do ZUZP z 2010 zmierzającej do zmniejszenia różnic w wynagrodzeniu zasadniczym a mianowicie dokonał nowego określenia stanowisk w Poczcie Polskiej poprzez wyodrębnienie grup stanowisk oraz ustalił nowe kategorie zaszeregowania. Tabela minimalnych i maksymalnych miesięcznych stawek wynagrodzenia zasadniczego oraz podstaw premiowania stanowiąca Załączniki nr 1 do ZUZP z 2015 roku przewiduje obecnie jedynie dziesięć kategorii zaszeregowania, czyli o połowę mniej niż poprzedni ZUZP z 2010 roku, co uprościło podstawy ustalania wysokości wynagradzania zasadniczego pracowników i zmniejszyło możliwość różnicowania tego wynagrodzenia wyłącznie w obrębie „widełek płacowych” jednej kategorii zaszeregowania. Zgodnie z Tabelą Zaszeregowali Grup Stanowisk w Poczcie Polskiej stanowiącej załącznik nr 4 do ZUZP z 2015 roku każdej grupie stanowisk przypisana jest jedna kategoria zaszeregowania za wyjątkiem stanowisk kierowniczych ulokowanych na poziomie B3 i B4 gdzie są przewidziane dwie kategorie zaszeregowania. Pozwana wskazała, że z Załącznika nr 4 do ZUZP z 2015 roku wynika, iż w Poczcie Polskiej są wyodrębnione dwa stanowiska kierowcy a mianowicie poziom FI grupuje kierowców prowadzących samochody powyżej 3,5 tony a poziom FI grupuje kierowców prowadzących samochody poniżej 3,5 tony oraz kierowców samochodów osobowych przewożących dyrektorów, kierowników i pracowników administracji. Dla kierowców przypisanych do poziomu FI, do których należy powód przypisana została IV kategoria zaszeregowania, dla której przewidziane jest widełkowe wynagrodzenie zasadnicze od kwoty 1.650 do 4.
2. Drugiej grupie kierowców sklasyfikowanych na poziomie F2, przypisano II kategorię zaszeregowania, przewidującą minimalne wynagrodzenie w wysokości 1550,00 zł i maksymalne wynagrodzenie w kwocie 3875,00 zł. Natomiast w ZUZP-ie z 2010 roku kierowcy prowadzący stale samochody powyżej 3,5 tony zgodnie z załącznikiem nr 3 do ZUZP z 2010 roku - Tabela stanowisk, zaszeregowań oraz wymagań kwalifikacyjnych pracowników Poczty Polskiej, mogli być zaszeregowani w pięciu różnych kategoriach od V - X, w których rozpiętość wynagrodzenia wahała się od kwoty minimalnej w V kategorii wynoszącej 900 zł do maksymalnej kwoty w 10 kategorii wynoszącej 3.500 zł. W ocenie pozwanej uporządkowanie tej kwestii w uzgodnieniu ze związkami zawodowymi jest ewidentnym przykładem skutecznych działań pozwanego pozwalających na zmniejszenie zróżnicowania wynagrodzeń, których ewentualne różnicowanie następuje już tylko na podstawie obiektywnych kryteriów wskazanych wyżej a wynikających z ZUZP, oceny pracy dokonywanej przez bezpośredniego przełożonego przy jednoczesnym uwzględnieniu sytuacji finansowej pozwanego a nie poprzez przyjmowanie w zależności od regionu różnych kategorii zatrudnienia, co było jedną z przyczyn różnicowania wynagrodzeń u pozwanego. W ocenie pozwanej od lat podejmuje ona działania mające na celu ujednolicenia płac zatrudnionych u niej pracowników, które to zróżnicowanie jest spowodowane obiektywnymi przyczynami a tym samym nie można zarzucić jej naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu. Podkreślić należy, że pozwana nie może sobie pozwolić na powszechny wzrost wynagrodzeń pracowników, bowiem mogłoby to doprowadzić do jej upadłości. Podpisanie nowego zakładowego układu zbiorowego pracy jest, w ocenie pozwanej, krokiem do zmniejszenia różnic w wynagrodzeniach zasadniczych. Dalej pozwana wskazała, że zgodnie z Uchwałą Nr 18/2016 Zarządu Poczty Polskiej S.A. z dnia 22 stycznia 2016 roku ustalona zostało minimalne wynagrodzenie zasadnicze dla pracowników Poczty Polskiej S.A. w wysokości 1900 zł brutto od dnia 01.02.2016 roku, co oznaczało, że podwyżkę otrzyma 19 000 osób czyli ponad 20% Pracowników Poczty, a Poczta przeznaczy na ten cel około 30 min złotych. Odnosząc się do kolejnego zarzutu powoda, pozwana wskazała, że zróżnicowanie wynagrodzeń w poszczególnych Regionach (...) jest wynikiem inny warunków na lokalnym rynku pracy. W różnych bowiem miejscowościach różna jest siła nabywcza pieniądza, wysokość kosztów utrzymania a także stawek rynkowych uwarunkowanych sytuacją na lokalnym rynku pracy. Wynagrodzenie jest przecież świadczeniem, które ma zapewnić pracownikowi pokrycie bieżących wydatków bytowych. Te wydatki są z kolei ściśle związane z miejscem wykonywania pracy, wydatkami które ponosi pracownik i lokalnymi warunkami panującymi na rynku pracy. Pracodawca zatrudniając pracowników jednocześnie w wielu miejscach ma zatem prawo uznać za obiektywne kryteria różnicujące wynagrodzenia, miejsce wykonywania obowiązków oraz miejsce zamieszkania pracownika. W ocenie pozwanej istotna jest również konkurencja na rynku usług transportowych w szczególności z międzynarodowymi przewoźnikami, gdzie pozwany w regionach takich jak np. S., musi konkurować z chłonnym rynkiem niemieckim, gdzie polscy kierowcy zarabiają znacznie większe kwoty niż oferowane przez pozwanego. Pozwany zakwestionował zasadność roszczenia powoda o odszkodowanie nie tylko co do zasady ale również co do żądanej wysokości. Pozwana wskazała, że powód ustalił wysokość odszkodowania w kwocie 14.094 zł przyjmując za podstawę różnicę pomiędzy wynagrodzeniem powoda a wynagrodzeniem pracowników nowozatrudnionych, cofając się do grudnia 2012 roku. Tymczasem pozwany nowozatrudnianym pracownikom oferuje wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 2.400 zł w Regionie (...) w B. dopiero od czerwca 2014 roku, zatem wyliczenie powoda nie ma żadnego oparcia w rzeczywistym stanie wynagrodzeń zasadniczych w (...) oddziale pozwanego. Pozawana wskazała, że zgodnie z art. 361 § 2 Kodeksu cywilnego, który ma zastosowanie w sprawie poprzez art. 300 Kodeksu pracy, odszkodowanie obejmuje naprawienie szkody rozumianej jako strata poniesiona przez poszkodowanego oraz ewentualnie korzyści jakie mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Pozwana podniosła, że powód w pozwie nie wykazał w żaden sposób jaką i w jakiej wysokości poniósł szkodę, co oznacza, iż jego roszczenie również z tej przyczyny jest bezzasadne, bowiem powód nie udowodnił w żaden sposób faktu wystąpienia szkody w kwocie 14.094 zł, samo wykazanie różnicy wynagrodzenia bowiem nie oznacza, iż powód poniósł rzeczywiście taką szkodę. Powyższa sprawę zarejestrowano pod sygn. akt VI P 590/
3. Pozwem z 26 października 2016 r. K. G.

(1)pozwał Pocztę Polska S.A. w W. o zapłatę 7.605,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od 20 listopada 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu powód podał, że jest wieloletnim pracownikiem pozwanego pracodawcy Poczty Polskiej S.A. z siedzibą w W. na stanowisku kierowcy samochodu powyżej 3,5 tony. Powód wskazał, że wysokość jego wynagrodzenia wynosi 2.188,75 zł, natomiast pozwana nowo zatrudnianym pracownikom na takich samych stanowiskach jak powód (z dłuższym stażem pracy) i wykonującym takie same czynności, wypłaca wynagrodzenie zasadnicze wyższe o około 200 do 400 zł od już pracujących. Ponadto kolejna nierówność wynagrodzenia zasadniczego jest związana z miejscem świadczenia pracy, gdyż wynagrodzenie kierowcy z takim samym zakresem obowiązków jaki obowiązuje powoda kształtuje się w zależności od Oddziału spółki w jakim praca jest wykonywana od 2.125 zł do 2.600 zł. W ocenie powoda powyższe jest przejawem nierównego traktowania pracowników z dłuższym stażem pracy w przedmiocie ich wynagrodzenia i zdaniem powoda wymaga podjęcia działań ze strony pracodawcy celem wyeliminowania zjawiska nierównego traktowania z powodu wynagrodzenia poszczególnych pracowników. Powód wskazał, że pracownicy już od kilku lat informują o zaistniałym zjawisku pracodawcę i mimo wielu obietnic wyeliminowania wskazanego powyżej zjawiska pozwany pozostaje bezczynny. Powód wskazał, że żądana kwota stanowi różnice pomiędzy obecnie otrzymywanym wynagrodzeniem zasadniczym powoda (2.008,50 zł) a kwotą otrzymywaną przez nowo zatrudnianych pracowników (2.400,00 zł), która stanowi kwotę 391,50 zł pomnożona przez 36 miesięcy (za okres od grudnia 2012 r. do grudnia 2015 r.). Powód wskazał, że jego roszczenie znajduje poparcie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, ponosząc, że lex specialis w stosunku do przepisu art. 112 k.p., a zarazem rozwiniecie zasady równego traktowania stanowi przepis art.

(1), wyk. zawodowe, prawo jazdy kat. B, C, E, został zatrudniony przez poprzednika prawnego pozwanego – Pocztę Polską Centrum Sieci Pocztowej Oddział Rejonowy w B., od dnia 19 lutego 2007 roku na stanowisku listonosza w Urzędzie Pocztowym (...) w wymiarze pełnego etatu na okres próbny do dnia 18.05.2007 roku. Zgodnie z obowiązującymi u poprzednika prawnego pozwanego zasadami wynagradzania, miesięczne wynagrodzenie powoda było ustalane w uzgodnionej w umowie o pracę wysokości i wynosiło 1100 zł. Na mocy porozumienia z dnia 19 marca 2007 roku powód został przeniesiony do pracy w Centrum Logistyki na stanowisko kierowca samochodu powyżej 3,5 tony ze stawką wynagrodzenia wynoszącą 5,20 zł za godzinę. Od 01 kwietnia 2007 roku zostało podwyższone wynagrodzenie godzinowe powoda do wysokości 5,90 zł za godzinę. Powód obsługiwał (...) Ł.-G.. W dniu 14 czerwca 2017 roku została zawarta umowa na czas nieokreślony z powodem, w której stawka jego wynagrodzenia wynikająca z 7 kategorii zaszeregowania została podwyższona do kwoty 6,20 zł na godzinę. Powód został zatrudniony na stanowisku kierowcy samochodu powyżej 3,5 t na pełen etat, w trybie trzyzmianowym. Pismem z dnia 13.11.2007 roku z mocą obowiązująca od dnia 01.10.2007 roku została podwyższona powodowi stawka godzinowa do kwoty 7,20 zł za godzinę. Aneksem do umowy z dnia 27.12.2007 roku umowa o pracę na czas określony została zmieniona na umowę o pracę na czas nieokreślony. Pismem z dnia 11.03.2008 roku z mocą obowiązująca od dnia 01.01.2008 roku została podwyższona powodowi stawka godzinowa do kwoty 8,34 zł za godzinę. Pismem z dnia 27.

1. 2008 roku z mocą obowiązująca od dnia 01.01.2008 roku została podwyższona powodowi stawka godzinowa do kwoty 8,79 zł za godzinę. Pismem z dnia 05.
2. 2008 roku z mocą obowiązująca od dnia 01.08.2008 roku została podwyższona powodowi stawka godzinowa do kwoty 10,22 zł za godzinę. W dniu 2 grudnia 2008 r. zawarto porozumienie zmieniające, zgodnie z którym powód w zakresie premiowania został poddany wyłącznie postanowieniom regulaminu premiowania pracowników PPUP PP z 24.11.2008 r.W związku z komercjalizacją państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej Poczta Polska z dniem 1 września 2009 roku powód stał się pracownikiem pozwanej Poczty Polskiej Spółki Akcyjnej a warunki umowy o pracę w tym wynagrodzenie nie uległy zmianie. Jednocześnie na mocy porozumienia zmieniającego z 10.11.2009 r. w zakresie premiowania został poddany wyłącznie postanowieniom regulaminu premiowania pracowników PPUP PP z 24.11.2008 r., z zastrzeżeniem, iż od 1.10.2009 r. § 15 ust 1 i 2 obowiązują w brzmieniu określonym przez aneks nr (...) z 8.10.2009 r. wprowadzony uchwałą nr (...)zarządu PP SA z 13.10.2009 r.W związku z zawarciem w dniu 13 września 2010 roku z Zakładowymi Organizacjami Związkowymi nowego Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, który został zarejestrowany w dniu 10.11.2010 roku przez Okręgowy Inspektorat Pracy w W. pod numerem U- (...) wynagrodzenie godzinowe zastąpione zostało wynagrodzeniem miesięcznym. Zgodnie z Zakładowym Układem Zbiorowym Pracy dla pracowników Poczty Polskiej S.A. z 13 września 2010 roku, zwanym dalej ZUZP z 2010 roku, powód został zakwalifikowany do 7 kategorii zaszeregowania. Zgodnie z załącznikiem Nr 1 do ZUZP wynagrodzenie w tej kategorii kształtowało się wysokości od 1000 do 2900 zł. Zgodnie z porozumieniem w sprawie zmiany warunków umowy o pracę zawartym pomiędzy powodem a pozwanym z dnia 13 grudnia 2010 roku wynagrodzenie zasadnicze powoda zostało ustalone na kwotę 1.798 zł, natomiast premie obowiązywały i przysługiwały na zasadach określonych w Regulaminie Premiowania stanowiącym załącznik do zarządzenia nr 137 Dyrektora Generalnego PP z 24 listopada 2008 r. Na mocy porozumienia z dnia 31.03.2011 roku wynagrodzenie miesięczne powoda zostało ustalone na kwotę 1.813 zł (według 7 kategorii) od dnia 01.04.2011 roku. Pismem z dnia 02.08.2011 roku z mocą od dnia 01.07.2011 roku wynagrodzenie powoda zostało podwyższone do kwoty 1890 zł, a od dnia 01 stycznia 2012 roku na podstawie pisma z dnia 23 grudnia 2011 roku zostało ustalone wynagrodzenie powoda na kwotę 1950 zł. Natomiast od dnia 01 grudnia 2012 roku na podstawie porozumienia zawartego z partnerami społecznymi w dniu 13.12.2012 roku wynagrodzenie powoda ustalone zostało w wysokości 2.008,50 zł. W międzyczasie w 2014 r. ZUZP z 2010 roku został wypowiedziany przez pozwaną i podjęte zostały z organizacjami związkowymi rokowania w celu zawarcia nowego układu zbiorowego pracy. W dniu 18 marca 2015 roku zarząd pozwanego oraz 25 związków zawodowych działających u pozwanego podpisało nowy Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy i Regulamin premiowania. W związku z wejściem w życie nowego ZUZP z 2015 roku zostało powodowi przedłożone porozumienie w sprawie zmiany warunków umowy o pracę utrzymujące dotychczasowe wynagrodzenie zasadnicze powoda, przy zmianie zaszeregowania do IV grupy, zgodnie z nowym ZUZP. Dodatkowo powód otrzymał dodatek konwojencki w wysokości 0,80 zł za każdą godzinę pracy wykonywanej przy realizacji zadań związanych z konwojowaniem lub transportowaniem wartości pieniężnych, dodatek za staż pracy w PP, premie i dodatki określone w ZUZP i Regulaminie premiowania. Porozumieniem z 16.02.2016 roku wprowadzono nowa stawkę dodatku konwojenckiego – 1,10 zł. W uzgodnieniu zawartym w dniu 25 marca 2016 roku pomiędzy Zarządem Poczty Polskiej S.A. a organizacjami związkowymi w postępowaniu mediacyjnym prowadzonym w sporze zbiorowym ustalono w jego § 1, iż od 01 marca 2016 roku ulegnie podwyższeniu o kwotę 150 zł brutto wynagrodzenie wszystkich pracowników pozwanej, którzy zarabiaj mniej niż 4000 zł. Na mocy powyższego, powodowi zgodnie z wskazanym uzgodnieniem aneksem do umowy z dnia 13 kwietnia 2016 roku, z mocą od 01 marca 2016 roku podwyższono wynagrodzenie do kwoty 2.158,50 zł. Następnie w dniu 19 lipca 2016 roku zawarto porozumienie pomiędzy Zarządem Poczty Polskiej S.A. a związkami zawodowymi w sprawie zakończenia sporu zbiorowego w jego § 2 ust. 1 przyjęto, iż od dnia 01.07.2016 roku nastąpi wzrost wynagrodzenia zasadniczego o kwotę 100 zł pracowników pozostających w stanie zatrudnienia na dzień 30 czerwca 2016 roku i których wynagrodzenie zasadnicze w przeliczeniu na pełen etat kształtuje się na poziomie 4.000 zł i poniżej. W związku z tym porozumieniem powodowi aneksem do umowy z dnia 08.08.2016 roku zmieniono wynagrodzenie zasadnicze od dnia 01.07.2016 roku, podwyższając je do kwoty 2.258,50 zł. W zakres czynności powoda, jako kierowcy prowadzącego stale samochody o macie powyżej 3,5 t. w kursach międzywęzłowych wchodziły obowiązki przestrzegania Regulaminu Pracy obowiązującego w Poczcie Polskiej S.A. W szczególności powód był zobowiązany do zgłaszania się do pracy w terminie i stanie gwarantującym wykonanie obsługi codziennej i zapewniającym punktualny wyjazd do pracy sprawnym samochodem, zgodnie z otrzymaną dyspozycją, posiadania ważnych dokumentów uprawniających do kierowania pojazdem, tj. prawa jazdy, dowodu osobistego oraz pobrania od dyspozytora dokumentów pojazdu (karta drogowa, dowód rejestracyjny), prowadzenia na bieżąco podczas pracy czytelnych i bez poprawek wpisów do karty drogowej dotyczących czasu pracy i przebiegu kilometrów oraz bieżące odnotowywanie zdarzeń utrudniających wykonania zadania (objazdy, warunki atmosferyczne, itp.), uzyskania każdorazowo po zakończeniu pracy od dysponującego pojazdem potwierdzenia wykonania zadania przewozowego pieczęcią i podpisem w każdej pozycji karty drogowej, zabezpieczenia obsługiwanego przez siebie pojazdu po zakończeniu pracy przez zjechanie do wyznaczonego przez przełożonego miejsca stałego garażowania, zdania u dyspozytora, dysponenta pojazdu lub portierów dokumentów pojazdu, kluczy do samochodu, stacyjki, drzwi, kłódek i zabezpieczeń dodatkowych, zdania wypełnionej karty drogowej, zgłaszania przełożonemu lub osobie dysponującej pojazdem o zdarzeniach nadzwyczajnych, które miały miejsce w trakcie wykonywania zleconej pracy (awarie, kolizje, przyczyny uniemożliwiające pełne wykonanie zadania), przestrzegania obowiązujących norm zużycia paliwa, ogumienia i płynów eksploatacyjnych, uzyskania każdorazowo po pracy, a także po dniach wolnych (np. urlop wypoczynkowy, zwolnienie lekarskie, wolne za przepracowane godziny nadliczbowe) informacji od przełożonego, dotyczącej czasu zgłoszenia się do pracy w dniu następnym i rodzaju dyspozycji, otworzenia zlecenia na naprawę warsztatową, w przypadku stwierdzenia uszkodzenia samochodu w trakcie wykonywania zadania a przy odbiorze pojazdu po naprawie sprawdzenia jakości wykonanej naprawy, przestrzegania wykonania nominalnego czasu pracy w poszczególnych miesiącach oraz nie przekraczania bez uzasadnienia dopuszczalnej ilości godzin nadliczbowych. Ponadto do jego obowiązków należało: bezwzględne przestrzeganie wszystkich przepisów i zasad bhp odnoszących się do wykonywanej pracy, a w szczególności pracownik jest zobowiązany (art. 211 KP): znać przepisy i zasady bezpieczeństwa i higieny pracy, brać udział w szkoleniu i instruktażu z tego zakresu oraz poddawać się wymaganym egzaminom sprawdzającym, wykonywać pracę w sposób zgodny z przepisami i zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz stosować się do wydawanych w tym zakresie poleceń i wskazówek przełożonych, dbać o należyty stan maszyn, urządzeń, narzędzi i sprzętu oraz o porządek i ład w miejscu pracy, stosować środki ochrony zbiorowej, a także używać przydzielonych środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, zgodnie z ich przeznaczeniem, poddawać się wstępnym, okresowym i kontrolnym oraz innym zaleconym badaniom lekarskim i stosować się do wskazań lekarskich, niezwłocznie powiadomić przełożonego o zauważonym w zakładzie pracy wypadku albo zagrożeniu życia lub zdrowia ludzkiego oraz ostrzec współpracowników, a także inne osoby o znajdujące się w rejonie zagrożenia o grożącym im niebezpieczeństwie, współdziałać z pracodawca i przełożonymi w wypełnianiu obowiązku dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, przestrzeganie przepisów Kodeksu Drogowego w zakresie umieszczania ładunku na pojeździe oraz jego zabezpieczania w czasie jazdy oraz przestrzegania tajemnicy państwowej, służbowej oraz wymagań w zakresie bezpieczeństwa informacji. Do szczegółowych obowiązków powoda, jako kierowcy kursów międzywęzłowych, należała obsługa kursów międzywęzłowych zgodnie z obowiązującymi procedurami, nadzór na załadunkiem pojazdu i zabezpieczeniem ładunku w samochodzie, o ile czynności tych nie wykonuje inna wyznaczona osoba, wykonywanie czynności spedycyjnych, w tym: realizacja usługi przesyłka paletowa zgodnie z obowiązującymi zasadami, obsługa urządzeń wyposażenia dodatkowego, prawidłowa obsługa tachografu oraz terminowe przekazywanie do archiwizacji wykresówek (tachografy analogowe) oraz zapisów z karty kierowcy (tachografy cyfrowe). Natomiast w zakresie odpowiedzialności powód ponosił odpowiedzialność z tytułu wykonywania pracy zgodnie z obowiązującymi przepisami ogólnymi oraz przepisami szczegółowymi, wydanymi przez zakład pracy, jest odpowiedzialny za stan techniczny samochodu, jego kompletność i estetykę bez względu na formę obsady (stała lub czasowa), a zwłaszcza za: terminowe wykonywanie technicznych przeglądów okresowych, przestrzeganie instrukcji obsługi pojazdu, stan techniczny akumulatora, ogumienia, układu zasilania, chłodzenia, zamknięcia pojazdu, zgodność zapisów stanu licznika i ilości paliwa w karcie drogowej ze stanem faktycznym, zabezpieczenie i nienaruszalność licznika kilometrów i tachografu. Ponadto powód odpowiada materialnie za zabezpieczenie pojazdu przed kradzieżą, wyposażenie w narzędzia, które przyjął zgodnie z protokołem, ponosi odpowiedzialność materialną i służbową za uszkodzenie pojazdu powstałe w wyniku nieprzestrzegania instrukcji obsługi i przepisów Kodeksu Drogowego (zawinione kolizje drogowe) oraz za samowolne dokonywanie zmian w pojeździe lub ich zlecania w warsztatach zewnętrznych, nadto za zawinione przepały paliwa, za właściwe załadowanie i rozmieszczenie ładunku na skrzyni ładunkowej, właściwe zamknięcie i zabezpieczenie drzwi oraz bezpieczeństwo ładunku lub pasażerów podczas transportu, a w razie wykonywania czynności spedycyjnych w pełnym zakresie lub konwojowania kierowca ponosi odpowiedzialność materialną za powierzony ładunek. Powód jako kierowca ponosi odpowiedzialność wynikającą z przepisów Kodeksu Pracy w przypadku stwierdzenia niepełnego wykonania zadań wynikających z powyższego zakresu obowiązków. Ponadto od 29 lipca 2013 r. powoda obowiązywał nowy zakres czynności wprowadzony aneksem do poprzedniego. W zakresie czynności powoda zległy zmianie obowiązki szczegółowe: wykonywanie czynności związanych z załadunkiem i rozładunkiem (pojazdy do 3,5 t. dmc), wykonywanie czynności załadunkowych i rozładunkowych tylko w punktach wymiany ładunku (załadunek i rozładunek w węźle należy do obowiązków WER) - pojazdy pow. 3,5 t. dmc, nadzór nad załadunkiem pojazdu, o ile czynności tych nie wykonuje inna wyznaczona osoba, obsługa urządzeń wyposażenia dodatkowego, wykonywanie czynności spedycyjnych, w tym: realizacja usługi przesyłka paletowa zgodnie z obowiązującymi zasadami oraz w przypadku przesyłek paletowych z usługa dodatkową „pobranie" wpłacenie kasjerowi za pokwitowaniem gotówki uzyskanej z pobrań za doręczone przesyłki paletowe, prawidłowa obsługa tachografu oraz terminowe przekazywanie do archiwizacji wykresówek (tachografy analogowe) oraz zapisów z karty kierowcy (tachografy cyfrowe). Również z zakresie odpowiedzialności pracownika prowadzono zmiany: powód jako kierowca ponosi odpowiedzialność z tytułu wykonywania pracy zgodnie z obowiązującymi przepisami ogólnymi oraz przepisami szczegółowymi, wydanymi przez zakład pracy, jest odpowiedzialny za stan techniczny samochodu, jego kompletność i estetykę, bez względu na formę obsady (stała lub czasowa), a zwłaszcza za: terminowe wykonywanie technicznych przeglądów okresowych, przestrzeganie instrukcji obsługi pojazdu, stan techniczny akumulatora, ogumienia, układu zasilania, chłodzenia, zamknięcia pojazdu, zgodność zapisów stanu licznika i ilości paliwa w karcie drogowej ze stanem faktycznym, zabezpieczenie i nienaruszalność licznika kilometrów i tachografu. Dodatkowo powód odpowiada materialnie za zabezpieczenie pojazdu przed kradzieżą wyposażenie w narzędzia, które przyjął zgodnie z protokołem, ponosi odpowiedzialność materialną i służbową za uszkodzenie pojazdu powstałe w wyniku nieprzestrzegania instrukcji obsługi i przepisów Kodeksu Drogowego (zawinione kolizje drogowe) oraz za samowolne dokonywanie zmian w pojeździe lub ich zlecania w warsztatach zewnętrznych, odpowiada materialnie za pobraną gotówkę za dostarczone przesyłki paletowe z usługą dodatkową „pobranie”, odpowiada materialnie za zawinione przepały paliwa, odpowiada za właściwe załadowanie i rozmieszczenie ładunku na skrzyni ładunkowej, właściwe zamknięcie i zabezpieczenie drzwi oraz bezpieczeństwo ładunku lub pasażerów podczas transportu. Natomiast w razie wykonywania czynności spedycyjnych w pełnym zakresie lub konwojowania kierowca ponosi odpowiedzialność materialną za powierzony ładunek oraz ponosi odpowiedzialność wynikającą z przepisów Kodeksu Pracy w przypadku stwierdzenia niepełnego wykonania zadań wynikających z powyższego zakresu obowiązków. Powód K. G.

(1), posiadający prawo jazdy kat. C, został zatrudniony w dniu 3 maja 1980 r. przez poprzednika prawnego pozwanej – Przedsiębiorstwo (...) w B., na stanowisku kierowcy w wymiarze pełnego etatu na czas nieokreślony. Powód początkowo (do 2009 r.) pracował jako kierowca samochodów do 3,5 t. Wynagrodzenie powoda było ustalone na stawkę godzinową wynosząca 11,60 zł (V kat. zaszeregowania). Wynagrodzenie powoda rosło systematycznie aż do kwoty 21000 zł w roku

1. W związku z przeprowadzeniem przez NBP od 1 stycznia 1995 r. ekwiwalentnej denominacji złotego i wprowadzeniem do obrotu pieniężnego nowej polskiej jednostki pieniężnej, wynagrodzenie zasadnicze powoda wynosiło 2,10 zł za godzinę. Następnie wynagrodzenie powoda wzrastało systematycznie do kwoty 11,43 zł za godzinę w 2008 r.Z dniem 31 marca 2005 r. powód na skutek przekształceń przedsiębiorstwa państwowego, stal się pracownikiem Państwowego Przedsiębiorstwa Użyteczności Publicznej Poczta Polska. Warunki jego pracy nie uległy zmianie. Natomiast z dniem 25 sierpnia 2006 r. powód został objęty ZUZP dla pracowników ppup PP zawartym w dniu 14 marca 1995 r.W dniu 19 stycznia 2009 r. Kierownik Oddziału Terenowego wystąpił do Dyrektora CL OR w B. o zmianę umowy o prace powoda w zatrudnieniu go w charakterze kierowcy powyżej 3,5 t. Umowa została wskazane we wnioskowany sposób porozumieniem z 26 stycznia 2009 r. W związku z komercjalizacją państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej Poczta Polska z dniem 1 września 2009 r. powód stał się pracownikiem pozwanej Poczty Polskie S.A., jednak warunki umowy o pracę, w tym wynagrodzenie, nie uległy zmianie. W zakresie premiowania zastosowanie miały wyłącznie postanowienia Regulaminu premiowania ppup PP z 24.11.2008 r. z zastrzeżeniem, że od 1 października 2009 r. § 15 ust. 1 i 2 obowiązują w brzmieniu określonym aneksem nr (...) z 8 października 2009 r. wprowadzonym uchwałą nr (...)zarządu PP S.A. z 13.10.2009 r. W związku z zawarciem w dniu 13 września 2010 roku z Zakładowymi Organizacjami Związkowymi nowego Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, który został zarejestrowany w dniu 10.11.2010 roku przez Okręgowy Inspektorat Pracy w W. pod numerem U- (...) wynagrodzenie godzinowe zastąpione zostało wynagrodzeniem miesięcznym. Zgodnie z Zakładowym Układem Zbiorowym Pracy dla pracowników Poczty Polskiej S.A. z 13 września 2010 roku, zwanym dalej ZUZP z 2010 roku, powód został zakwalifikowany do 7 kategorii zaszeregowania. Zgodnie z załącznikiem Nr 1 do ZUZP wynagrodzenie w tej kategorii kształtowało się wysokości od 1000 do 2900 zł. Zgodnie z porozumieniem w sprawie zmiany warunków umowy o pracę zawartym pomiędzy powodem a pozwanym z dnia 13 grudnia 2010 roku wynagrodzenie zasadnicze powoda zostało ustalone na kwotę 2.064,00 zł miesięcznie, natomiast premie obowiązywały i przysługiwały na zasadach określonych w Regulaminie Premiowania stanowiącym załącznik do zarządzenia nr 137 Dyrektora Generalnego PP z 24 listopada 2008 r.Od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenie powoda zostało podwyższone do kwoty 2.125,00 zł miesięcznie. Na mocy porozumienia w sprawie zmiany warunków pracy od 1 grudnia 2012 r. wynagrodzenie powoda ustalono na kwotę 2.188,75 zł na podstawie porozumienia zawartego z partnerami społecznymi w dniu 13 grudnia 2012 r. W międzyczasie w 2014 r. ZUZP z 2010 roku został wypowiedziany przez pozwaną i podjęte zostały z organizacjami związkowymi rokowania w celu zawarcia nowego układu zbiorowego pracy. W dniu 18 marca 2015 roku zarząd pozwanego oraz 25 związków zawodowych działających u pozwanego podpisało nowy Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy i Regulamin premiowania. W związku z wejściem w życie nowego ZUZP z 2015 roku zostało powodowi przedłożone porozumienie w sprawie zmiany warunków umowy o pracę utrzymujące dotychczasowe wynagrodzenie zasadnicze powoda, przy zmianie zaszeregowania do IV grupy, zgodnie z nowym ZUZP. Dodatkowo powód otrzymał dodatek konwojencki w wysokości 0,80 zł za każdą godzinę pracy wykonywanej przy realizacji zadań związanych z konwojowaniem lub transportowaniem wartości pieniężnych, dodatek za staż pracy w PP, premie i dodatki określone w ZUZP i Regulaminie premiowania. Porozumieniem z 16.02.2016 roku wprowadzono nowa stawkę dodatku konwojenckiego – 1,10 zł.W uzgodnieniu zawartym w dniu 25 marca 2016 roku pomiędzy Zarządem Poczty Polskiej S.A. a organizacjami związkowymi w postępowaniu mediacyjnym prowadzonym w sporze zbiorowym ustalono w jego § 1, iż od 01 marca 2016 roku ulegnie podwyższeniu o kwotę 150 zł brutto wynagrodzenie wszystkich pracowników pozwanej, którzy zarabiaj mniej niż 4000 zł. Na mocy powyższego, powodowi zgodnie z wskazanym uzgodnieniem aneksem do umowy z dnia 13 kwietnia 2016 roku, z mocą od 01 marca 2016 roku podwyższono wynagrodzenie do kwoty 2.338,75 zł.Następnie w dniu 19 lipca 2016 roku zawarto porozumienie pomiędzy Zarządem Poczty Polskiej S.A. a związkami zawodowymi w sprawie zakończenia sporu zbiorowego w jego § 2 ust. 1 przyjęto, iż od dnia 01.07.2016 roku nastąpi wzrost wynagrodzenia zasadniczego o kwotę 100 zł pracowników pozostających w stanie zatrudnienia na dzień 30 czerwca 2016 roku i których wynagrodzenie zasadnicze w przeliczeniu na pełen etat kształtuje się na poziomie 4.000 zł i poniżej. W związku z tym porozumieniem powodowi aneksem do umowy z dnia 08.08.2016 roku zmieniono wynagrodzenie zasadnicze od dnia 01.07.2016 roku, podwyższając je do kwoty 2.438,75 zł.Do obowiązków powoda, jako kierowcy prowadzącego stale samochody o macie pow. 3,5 t. na kursach zwózkowo-rozwózkowych, należało przestrzeganie Regulaminu Pracy obowiązującego w Poczcie Polskiej S.A., w szczególności powód był zobowiązany do: zgłaszania się do pracy w terminie i stanie gwarantującym wykonanie obsługi codziennej i zapewniającym punktualny wyjazd do pracy sprawnym samochodem, zgodnie z otrzymaną dyspozycją, posiadania ważnych dokumentów uprawniających do kierowania pojazdem, tj. prawa jazdy, dowodu osobistego oraz pobrania od dyspozytora dokumentów pojazdu (karta drogowa, dowód rejestracyjny), prowadzenia na bieżąco podczas pracy czytelnych i bez poprawek wpisów do karty drogowej dotyczących czasu pracy i przebiegu kilometrów oraz bieżące odnotowywanie zdarzeń utrudniających wykonania zadania (objazdy, warunki atmosferyczne, itp.). Zabrania się stosowania korektora w celu zmiany treści zapisów, uzyskania każdorazowo po zakończeniu pracy od dysponującego pojazdem potwierdzenia wykonania zadania przewozowego pieczęcią i podpisem w każdej pozycji karty drogowej, zabezpieczenia obsługiwanego przez siebie pojazdu po zakończeniu pracy przez zjechanie do wyznaczonego przez przełożonego miejsca stałego garażowania, zdania u dyspozytora, dysponenta pojazdu lub portierów dokumentów pojazdu, kluczy do samochodu, stacyjki, drzwi, kłódek i zabezpieczeń dodatkowych, zdania wypełnionej karty drogowej, zgłaszania przełożonemu lub osobie dysponującej pojazdem o zdarzeniach nadzwyczajnych, które miały miejsce w trakcie wykonywania zleconej pracy (awarie, kolizje, przyczyny uniemożliwiające pełne wykonanie zadania), przestrzegania obowiązujących norm zużycia paliwa, ogumienia i płynów eksploatacyjnych, uzyskania każdorazowo po pracy, a także po dniach wolnych (np. urlop wypoczynkowy, zwolnienie lekarskie, wolne za przepracowane godziny nadliczbowe) informacji od przełożonego, dotyczącej czasu zgłoszenia się do pracy w dniu następnym i rodzaju dyspozycji, otworzenia zlecenia na naprawę warsztatową, w przypadku stwierdzenia uszkodzenia samochodu w trakcie wykonywania zadania a przy odbiorze pojazdu po naprawie sprawdzenia jakości wykonanej naprawy, przestrzegania wykonania nominalnego czasu pracy w poszczególnych miesiącach oraz nie przekraczania bez uzasadnienia dopuszczalnej ilości godzin nadliczbowych, obowiązkiem pracownika jest bezwzględne przestrzeganie wszystkich przepisów i zasad bhp odnoszących się do wykonywanej pracy, a w szczególności pracownik jest zobowiązany (art. 211 KP): znać przepisy i zasady bezpieczeństwa i higieny pracy, brać udział w szkoleniu i instruktażu z tego zakresu oraz poddawać się wymaganym egzaminom sprawdzającym, wykonywać pracę w sposób zgodny z przepisami i zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz stosować się do wydawanych w tym zakresie poleceń i wskazówek przełożonych, dbać o należyty stan maszyn, urządzeń, narzędzi i sprzętu oraz o porządek i ład w miejscu pracy, stosować środki ochrony zbiorowej, a także używać przydzielonych środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, zgodnie z ich przeznaczeniem, poddawać się wstępnym, okresowym i kontrolnym oraz innym zaleconym badaniom lekarskim i stosować się do wskazań lekarskich, niezwłocznie powiadomić przełożonego o zauważonym w zakładzie pracy wypadku albo zagrożeniu życia lub zdrowia ludzkiego oraz ostrzec współpracowników, a także inne osoby o znajdujące się w rejonie zagrożenia o grożącym im niebezpieczeństwie, współdziałać z pracodawca i przełożonymi w wypełnianiu obowiązku dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, przestrzegania przepisów Kodeksu Drogowego w zakresie umieszczania ładunku na pojeździe oraz jego zabezpieczania w czasie jazdy, przestrzegania tajemnicy państwowej, służbowej oraz wymagań w zakresie bezpieczeństwa informacji. W zakres obowiązków szczegółowych powoda wchodziło wykonywanie czynności załadunkowych i rozładunkowych tylko w punktach wymiany ładunku (załadunek i rozładunek w węźle należy do obowiązków Centrum Poczty), nadzór nad załadunkiem pojazdu, o ile czynności tych nie wykonuje inna wyznaczona osoba, obsługa urządzeń wyposażenia dodatkowego, wykonywanie czynności spedycyjnych, w tym: realizacja usługi przesyłka paletowa zgodnie z obowiązującymi zasadami, prawidłowa obsługa tachografu oraz terminowe przekazywanie do archiwizacji wykresówek (tachografy analogowe) oraz zapisów z karty kierowcy (tachografy cyfrowe). Natomiast w zakres odpowiedzialności powoda ponosił on odpowiedzialność z tytułu wykonywania pracy zgodnie z obowiązującymi przepisami ogólnymi oraz przepisami szczegółowymi, wydanymi przez zakład pracy, jest odpowiedzialny za stan techniczny samochodu, jego kompletność i estetykę bez względu na formę obsady (stała lub czasowa), a zwłaszcza za: terminowe wykonywanie technicznych przeglądów okresowych, przestrzeganie instrukcji obsługi pojazdu, stan techniczny akumulatora, ogumienia, układu zasilania, chłodzenia, zamknięcia pojazdu, zgodność zapisów stanu licznika i ilości paliwa w karcie drogowej ze stanem faktycznym, zabezpieczenie i nienaruszalność licznika kilometrów i tachografu. Nadto powód odpowiada materialnie za zabezpieczenie pojazdu przed kradzieżą, wyposażenie w narzędzia, które przyjął zgodnie z protokołem. W przypadku zauważonych braków, usterek technicznych bądź uszkodzeń należy bezzwłocznie powiadomić przełożonego, ponosi odpowiedzialność materialną i służbową za uszkodzenie pojazdu powstałe w wyniku nieprzestrzegania instrukcji obsługi i przepisów Kodeksu Drogowego (zawinione kolizje drogowe) oraz za samowolne dokonywanie zmian w pojeździe lub ich zlecania w warsztatach zewnętrznych, odpowiada materialnie za zawinione przepały paliwa, odpowiada za właściwe załadowanie i rozmieszczenie ładunku na skrzyń ładunkowej, właściwe zamknięcie i zabezpieczenie drzwi oraz bezpieczeństwo ładunku lut pasażerów podczas transportu a w razie wykonywania czynności spedycyjnych w pełnym zakresie lub konwojowanie kierowca ponosi odpowiedzialność materialną za powierzony ładunek, ponosi odpowiedzialność wynikającą z przepisów Kodeksu Pracy w przypadki stwierdzenia niepełnego wykonania zadań wynikających z powyższego zakresie obowiązków.Natomiast od 19 lipca 2013 r. z prowadzeniem aneksu do zakresu obowiązków z zakresie obowiązków szczegółowych wprowadzono zastępujące zmiany: wykonywanie czynności związanych z załadunkiem i rozładunkiem (pojazdy do 3,5 t. dmc), wykonywanie czynności załadunkowych i rozładunkowych tylko w punktach wymiany ładunku (załadunek i rozładunek w węźle należy do obowiązków WER) - pojazdy pow. 3,5 t. dmc, nadzór nad załadunkiem pojazdu, o ile czynności tych nie wykonuje inna wyznaczona osoba, obsługa urządzeń wyposażenia dodatkowego, wykonywanie czynności spedycyjnych, w tym: realizacja usługi przesyłka paletowa zgodnie z obowiązującymi zasadami oraz w przypadku przesyłek paletowych z usługa dodatkową „pobranie” wpłacenie kasjerowi za pokwitowaniem gotówki uzyskanej z pobrań za doręczone przesyłki paletowe, prawidłowa obsługa tachografu oraz terminowe przekazywanie do archiwizacji wykresówek (tachografy analogowe) oraz zapisów z karty kierowcy (tachografy cyfrowe). Natomiast w zakresie odpowiedzialności stwierdzono, że kierowca ponosi odpowiedzialność z tytułu wykonywania pracy zgodnie z obowiązującymi przepisami ogólnymi oraz przepisami szczegółowymi, wydanymi przez zakład pracy, jest odpowiedzialny za stan techniczny samochodu, jego kompletność i estetykę, bez względu na formę obsady (stała lub czasowa), a zwłaszcza za: terminowe wykonywanie technicznych przeglądów okresowych, przestrzeganie instrukcji obsługi pojazdu, stan techniczny akumulatora, ogumienia, układu zasilania, chłodzenia, zamknięcia pojazdu, zgodność zapisów stanu licznika i ilości paliwa w karcie drogowej ze stanem faktycznym, zabezpieczenie i nienaruszalność licznika kilometrów i tachografu. Nadto powód, jako kierowca odpowiada materialnie za zabezpieczenie pojazdu przed kradzieżą, wyposażenie w narzędzia, które przyjął zgodnie z protokołem, ponosi odpowiedzialność materialną i służbową za uszkodzenie pojazdu powstałe w wyniku nieprzestrzegania instrukcji obsługi i przepisów Kodeksu Drogowego (zawinione kolizje drogowe) oraz za samowolne dokonywanie zmian w pojeździe lub ich zlecania w warsztatach zewnętrznych, odpowiada materialnie za pobraną gotówkę za dostarczone przesyłki paletowe z usługą dodatkową „pobranie”, odpowiada materialnie za zawinione przepały paliwa, odpowiada za właściwe załadowanie i rozmieszczenie ładunku na skrzyni ładunkowej, właściwe zamknięcie i zabezpieczenie drzwi oraz bezpieczeństwo ładunku lub pasażerów podczas transportu, w razie wykonywania czynności spedycyjnych w pełnym zakresie lub konwojowania kierowca ponosi odpowiedzialność materialną za powierzony ładunek, ponosi odpowiedzialność wynikającą z przepisów Kodeksu Pracy w przypadku stwierdzenia niepełnego wykonania zadań wynikających z powyższego zakresu obowiązków. Na podstawie zbiorowego układu pracy z 2010 r. w spółce było rozróżnienie na 5 grup kierowców samochodów powyżej 3,5 t. – obsługa kursów międzywęzłowych, wewnątrzwęzłowych, zwózkowo-rozwózkowych, obsługa bankowozów i realizacja zadań poza eksploatacyjnych, faktycznie zakwalifikowanie kierowcy do danej kategorii zależało do tego jakiego rodzaju czynności najczęściej wykonywał. Aktualnie w pozwanej spółce zatrudniani są kurierzy i kierowcy, z usprawnieniami prawo jazdy kategorii C i C+E, którzy realizują zadania na kursach wewnętrzwęzłowych i międzywęzwłowych – obsługa urzędów i punktów pocztowych. Na mocy zakładowego układu zbiorowego z 2015 r. spółka posiada dziesięć kategorii zaszeregowania, z których każda kategoria posiada widełki płacowe, każda kategoria odpowiada danej grupie zawodowej pracowników . Po wprowadzeniu UZP z 2015 r. kierowcy są klasyfikowani na dwie kategorie – kierowcy do 3,5 t. oraz powyżej. Obecnie pozwana ma problem z pozyskiwaniem nowych pracowników, z uwagi na warunki rynku pracy, w wyniku czego proces rekrutacji wynosi ponad miesiąc, jednak przed wprowadzeniem podwyżek (2014 r.) proces rekrutacji trwał ponad 50 dni. Aktualnie pozwana poszukuje kierowców z uprawnieniami C oraz C+E, rekrutacja jest procesem ciągłym. Aktualnie spółka zatrudnia nowych kierowców za wynagrodzeniem 2.100 zł w przypadku posiadania kat C oraz 2.400 gdy posiadają kat C+E. W chwili zatrudniania nowego kierowcy teoretycznie przypisywało mu się trasę, jednak z czasem trasy ulegały zmianom, dlatego co do zasady w umowach o pracę ani w zakresach obowiązków pracownikom nie wpisywano konkretnych tras i zadań, się także konkretnych punktów odbioru i załadunku, gdyż nie było możliwe przewidzenie rodzajów przesyłek przewozowych. Przy zatrudnieniu nowego kierowcy, informowało się go ogólnie jakie dodatkowe czynności będzie wykonywał, poza prowadzeniem pojazdu, co wynika z organizacji pracy i obsługi kursów. Kursy międzywęzłowe z (...) dyspozytorni L. wykonywane są do wszystkich węzłów ekspedycyjno-rozdzielczych w krajów, których jest 14: K., P., W., Z., S., P., O., B., W. i L.; w tych relacjach od 2012r obsługa następuje pojazdami z ciągnikiem siodłowym, chociaż niektóre relacje obsadza tzw. „solówka”, czyli samochód ciężarowy o wadze 16 t. posiadający na stałe zamontowany kontener, obsługujący w pozwanej spółce wszystkie kursy – międzywęzłowe, wewnątrzwęzłowe oraz zwózkowo-rozwózkowy, z powodzeniem zastępując w razie konieczności ciągniki siodłowe. Do końca 2011r spółka nie wykonywała transportu ciągnikami siodłowymi . Z biegiem czasu flota pozwanej spółki ulegała systematycznej modernizacji, w ramach czego zwiększano ilość ciągników siodłowych, jednakże nadal w użyciu pozostały tzw. solówki , które są mniejsze tonażowo i gabarytowo. Modernizacja floty przebiegała tak, że od jednego ciągnika siodłowego w 2011 r. firma w 2012 r. posiadała już 3, w 2013 r. 5 ciągników a aktualnie jest ich
2. Wprowadzenie ciągników siodłowych spowodowała wypieranie mniejszych pojazdów, w tym „solówek” z tras międzywęzłowych. Nadal jednak z uwagi na braki kadrowe „solówki” wykonują kursy do P., W., Komornik, S., T., W..Natomiast kursy wewnątrzwęzłowe obejmują obsługę urzędów i punktów pocztowych w obszarze WER L. tj. woj. (...)- (...), część woj. (...) i (...). Przy tych kursach rozładunek i załadunek odbywa się przy udziale pracowników terminala w ramach węzła. W ramach kursów wewnątrzwęzłowych realizuje się także obsługę gotówki, do czego są przeznaczone specjalne pojazdy z kierowcami posiadającymi odpowiednie uprawnienia. Samo miasto B. obsługują co do zasady pojazdy 1,7 t. Intensywność kursu zależy od tabeli kursów, harmonogramu i ustalonej obsługi urzędów. Najdłuższym kursem międzywęzłowym jest kurs do K.. Zatrudnieni kierowcy nie mieli swoich stałych tras, o tym jakie kierowca będzie wykonywał kursy dowiadywał się co do zasady z harmonogramu na dany miesiąc . Jednak na bieżąco , o tym jak będzie wyglądała szczegółowo jego praca informował go bezpośredni przełożony . Wynikało to z wielu okoliczności zaplanowane kursy zmieniano , odwoływano , kierowców kierowano na zastępstwa za nieobecnych pracowników lub do obsługi kursów nieobsadzonych . W praktyce zatrudnieni kierowcy wiedzieli jedynie jakie kursy zazwyczaj wykonywali , ile wynosiło ich wynagrodzenie oraz, że jego stanowiskiem pracy jest stanowisko kierowcy prowadzącego stale samochody o masie powyżej 3,5 t., szczegółowy zakres obowiązków ustalał bezpośredni przełożony. Kierowcy nie byli przypisani do stałych tras, często wykonywali kursy zastępcze za nieobecnego innego kierowcę, pełnili role tzw. kierowców manewrowych, tzn. najpierw wykonywali kursy wewnątrzwęzłowe a następnie międzywęzłowe; w ten sposób pracowali także powodowie. Tylko kierowcy z prawem jazdy kategorii C+E mogli obsługiwać ciągniki siodłowe, stanowiące nowy nabytek dla floty pocztowej. W praktyce na polecenie planistów, dyspozytorów i bezpośrednich przełożonych wyznaczani byli nie tylko do obsługiwania tych pojazdów, ale również do kierowania pojazdami , do obsługi których wystarczało prawo jazdy o kategorii C. W rezultacie zarówno kierowcy z prawem jazdy o kategorii C jak i ci z C+E obsługiwali kursy międzywęzłowe, wewnątrzwęzłowe jak i zwózkowo-rozwózkowe, związane z przewozem wartości pieniężnych i inne ( o ile mieli takie uprawnienia ) . Przy czym jedyną różnica była taka , że kierowcy z kategorią prawa jazdy C+E mogli na trasach międzywęzłowych posługiwać się ciągnikami siodłowymi. Na ogół kierowcom z kategorią C nie zleca się długich kursów międzywęzłowych. Jedynym wyjątkiem są okresy zwiększonego zapotrzebowania, kiedy brakowało kierowców i pracodawca musiał skierować na trasy i kursy międzywęzłowe kierowców posiadających prawo jazdy kategorii C; także dotyczyło to najdłuższych kursów międzywęzłowych – do W. i K.. Kierowcy z kategorią prawa jazdy C jeździli też mniejszymi pojazdami niż te o ładowności 16 ton , z kolei kierowcy z prawem jazdy C+E większymi, np. TIR-ami. Spółka wprowadziła dla kierowców pisemny zakresy obowiązków jednak były one oparte na szablonach ( takich samych dla wszytkach kierowców teoretycznie dedykowanych dla kursów zwózkowo – rozwózkowych i dla wszystkich kierowców , którym powierzano kursy międzywęzłowe ) . Sporządzone zakresy czynności pracowników były bardzo do siebie zbliżone w treści, które lakonicznie i na wysokim stopniu uogólnienia opisywały obowiązki i zadania pracownika . W przypadku części kierowców, z zakresu ich obowiązków/czynności nie wynikało jakie kursy obsługują – czy kursy wewnątrzwęzłowe, zwózkowo-rozwózkowe czy też kursy międzywęzłowe, w przypadku innych zakres czynności obejmował kursy każdego rodzaju, bez przywiązywania wagi na kursy dedykowane dla kierowców posiadających prawo jazdy kategorii C (kursy węzłowe) oraz posiadających prawo jazdy kategorii C+E (kursy międzywęzłowe). Taka praktyka dotyczyła również kierowców zatrudnianych po czerwcu 2014r Przykładem jest kierowca D. M.

(1), który zatrudniony 27 października 2015 r., za wynagrodzeniem 2.400,00 zł, a który zgodnie z zakresem czynności objął stanowisko kierowcy prowadzącego samochody powyżej 3,5 t. ( bez wskazania rodzaju kursów ) czy A. J., który w zakresie czynności miał wskazane stanowiska kierowcy stale prowadzącego samochody o masie powyżej 3,5 t. kursów zwózkowo-rozwózkowych, międzywęzłowych, obsługujących urzędy i punkty pocztowe. W zapotrzebowaniu na kierowcę Pion Operacji Logistycznych nie wskazywał na jakie kursy lub jakie pojazdy potrzebuje nowego pracownika, a jedynie zaznaczał, że potrzebuje kierowcy pojazdów powyżej 3,5 t. Również w czasie rekrutacji i przy opisie kwalifikacji/stanowiska, spółka nie wskazuje konkretnych rodzajów kursów do obsadzenia. Zatrudnieniu przez pozwaną kierowcy, mimo posiadania uprawnień komunikacyjnych C lub C+ E , wykonywali te same zadania, kursy i trasy, posiadali ten sam zakres obowiązków i czynności, mimo, że teoretycznie zajmowali różne (inaczej nazywane przez pracodawcę) stanowiska, m.in.: kierowca prowadzący pojazdy o ładowności powyżej 3,5 t. obsługujący kursy międzywęzłowe, zwózkowo-rozwózkowe oraz urzędy i punkty pocztowe; kierowca prowadzący stale samochody powyżej 3,5 t. – samochód specjalny (bankowóz); kierowca prowadzący stale samochody o masie powyżej 3,5 t. – kursów zwózkowo-rozwózkowych; kierowca prowadzący pojazdy powyżej 3,5 t. kursów międzywęzłowych/kursów zwózkowo-rozwózkowych; kierowca prowadzący stale samochody o masie powyżej 3,5 t. – kursów międzywęzłowych; kierowca kursów międzywęzłowych/kursów zwózkowo-rozwózkowych; kierowca samochodu; kierowca stale prowadzący samochody powyżej 3,5 t.; listonosz paczkowy; kierowca prowadzący stale samochody o masie powyżej 3,5 t. – kursów międzywęzłowych, kierowca prowadzący stale samochody o masie powyżej 3,5 t. – kursów zwózkowo-rozwózkowych; kierowca prowadzący stale samochody o masie powyżej 3,5 t. – kursów zwózkowo-rozwózkowych; kierowca prowadzący stale samochody o masie powyżej 3,5 t. – samochodu specjalnego (bankowóz). Jedyną różnicą, co jednak nie było przez spółkę przestrzegane w sposób konsekwentny, było założenie, iż kierowcy z kategorią prawa jazdy C+E mieli obsługiwać kursy międzywęzłowe ciągnikami siodłowymi, , a kursy wewnątrzwęzłowe miały być obsługiwane przez pojazdy do prowadzenia których wystarczało prawo jazdy kategorii C. W praktyce jednak kierowcy posiadający kategorię prawa jazdy C+E obsługiwali także kursy wewnątrzwęzłowe na pojazdach wymagających tylko prawa jazdy kategorii C. Następowało to w sytuacjach , gdy zaszła taka potrzeba, m.in. choroba innego kierowcy, awaria pojazdu, znaczne obciążenie związane z okresem roku ( wakacyjny )lub braki kadrowe. Także kierowcy legitymujący się prawem jazdy kategorii C obsługiwali kursy międzywęzłowe przy użyciu innych pojazdów niż ciągnik , co także zdarzało się najczęściej w sytuacjach niemożności obsadzenie trasy przez kierowcę z uprawnieniami C+E. Z uwagi na powyższe rozróżnienie, mimo takiego samego brzmienia pisemnych zakresów obowiązków i czynności, kierowcy ( w tym powód G. ) obsługujący kursy wewnątrzwęzłowe oraz zwozkowo-rozwózkowe byli przydzielani do pracy także na kursach międzywęzłowych , natomiast kierowcy obsługujący kursy międzywęzłowe (jak powód G. )byli przydzielani do zadań „kierowcy prowadzącego stale samochody o macie powyżej 3,5 t. – kursów zwózkowo – rozwózkowych ” .Pisemny zakres obowiązków obu powodów różnił się wyłącznie w zakresie obowiązków szczególnych w jednym punkcie, gdyż powód J. G.

(1), jako kierowca kursów międzywęzłowych miał zapisane „obsługa kursów międzywęzłowych zgodnie z obowiązującymi procedurami” a K. G.

(1), jako kierowca kursów zwózkowo-rozwózkowych miał zapisane „wykonywanie czynności załadunkowych i rozładunkowych tylko w punktach wymiany ładunku (załadunek i rozładunek w węźle należy do obowiązków Centrum Poczty)”. Powód K. G.

(1)w latach 2012- 2014r wykonywał co do zasady kursy zwózkowo – rozwózkowe w obrębie Miasta B. oraz do W., B.. W 2012r. spółka wprowadziła do eksploatacji ciągniki siodłowe z naczepami , którymi mogli kierować wyłącznie kierowcy posiadający kategorię prawa jazdy C+ E. Wówczas powód G. prowadził głównie samochody 16 tonowe tzw solówki . W ramach Miasta B. powód kierował zarówno solówkami jak i mniejszymi samochodami 6 tonowymi i z ładownością do 800 kg. Wykonywał nimi głównie kursy do W. , I. , B., J., Złotowa, P., P. , Ś. , T. .Co do zasady kursy dla każdego z kierowców, w tym dla powoda , były zaplanowane w miesięcznych harmonogramach , które kierowcy otrzymywali do wiadomości . Jednak z uwagi na stały niedobór pracowników w grupie kierowców prowadzących stale pojazdy powyżej 3,5 tony , .jak również nagłe i nie przewidziane nieobecności zatrudnionych kierowców powód około 2-3 razy w miesiącu zastępował nieobecnych lub wykonywał kursy dla których brak było obsady . Sporadycznie zdarzało się ,że wykonywał kusy międzywęzłowe np. do S., P. Kursy międzywęzłowe wykonywane były na polecenie planistów w związku z koniecznością zastąpienia nieobecnych kierowców , którzy zgodnie z harmonogramem mieli wykonać kurs na danej trasie np. z powodu nagłej nieobecności lub z braku ciągników siodłowych na daną trasę . Dyspozytor jednoosobowo decydował o wykonywaniu przeze powoda kursów międzywęzłowych lub pojazdami poniżej 3,5 tony. Powód K. G.

(1)ma uprawnienia do przewożenia wartości pieniężnych , ale w latach 2012 do 2014r nie wykonywał takich kursów . Zadania takie wykonywał wcześniej w razie konieczności zastępowania nieobecnego pracownika . W ramach wykonywanych kursów zwózkowo – rozwózkowych do B., do P. , do Z.i J. powód sam dokonywał rozładunku i załadunku towarów . K. G.

(1)obsługiwałem też tzw . kursy paletowe. Transportował np. do P. towar zapakowany na paletach i z tak samo zapakowanym towarem wracał . Przy takich kursach sam dokonywał załadunku i rozładunku palet . Pracownicy pozwanego podwozili palety załadowane na wózek widłowy po czym przekazywali powodowi , który sam wstawiał je do samochodu wózkiem paletowym. Sporadycznie zdarzało się , że powód rozłączał naczepy i podłączał inne. Powód J. G.

(1)w okresie od 2012-2015 roku prowadził pojazdy o różnej ładowności „ do 1 tony, do 1,5 tony, 1,8 tony, powyżej 3,5 tony, powyżej 10 ton, powyżej 13 ton, 16 tonowe , powyżej 24 ton. Obsługiwał zarówno kursy zarówno międzywęzłowe jak i zwózkowo-rozwózkowe. Kursy dla każdego z kierowców, w tym dla powoda , były zaplanowane w miesięcznych harmonogramach , które kierowcy otrzymywali do wiadomości . Jednak z uwagi na stały niedobór pracowników w grupie kierowców prowadzących stale pojazdy powyżej 3,5 tony , jak również nagłe i nie przewidziane nieobecności zatrudnionych kierowców powód często zastępował nieobecnych lub wykonywał kursy dla których brak było obsady . Zmiany w zakresie wykonywanych kursów w stosunku do zaplanowanych w harmonogramie nie były tam odnotowywane. W latach 2012-2015 powodowie byli powiadamiani telefonicznie o zmianach i wykonywali na bieżąco zlecone im zadania . Zmiany w zakresie kursów zaplanowane w harmonogramach były zmieniane w stosunku do wszystkich zatrudnionych kierowców. W okresie 2012-2015 powód J. G.

(1)najczęściej wykonywał kursy do W. , C., T., P., Złotowa, M., I., W., T., O., do (...), P. , W. i na terenie B. . W kursach wewnątrzwęzłowych kierowca zobowiązany jest wydać ładunek osobie odbierającej oraz przyjść ładunek. W większym zakresie uczestniczy w czynnościach rozładunkowo-załadunkowych. W ramach wykonywanych kursów zwózkowo – rozwózkowych powodowie , podobnie jak pozostali kierowcy , sami dokonywali rozładunku i załadunku towarów. Trzeba było ustawiać pojazd do rozładunku bokiem i wszystko wyjąć z kontenera ręcznie, gdyż placówki pocztowe nie były przystosowane do zdjęcia całego kontenera i rozładunku poza pojazdem .Na kursach międzywęzłowych do obowiązków powodów nie należał załadunek i rozładunek Wykonując kursy międzywęzłowe powodowi co do zasady nie uczestniczyli w załadunku i rozładunku towarów . Z ramach kursów międzywęzłowych załadunek i rozładunek odbywał się przy udzielane pracowników terminalna w ramach węzła. Kierowca uczestniczył w tym poprzez nadzór lub pomoc w rozładunku lub załadunku.. Było to spowodowane rodzajem ładunku , który znajdował się w kontenerach. Załadowany kontener był wyciągany przez pracowników (...) na powierzchnię ładunkową samochodu . Kontener wraz z ładunkiem waży około 1 tonę i niemożliwe było , żeby kierowca mógł samodzielnie dokonać załadunku lub rozładunku kontenera . Obowiązkiem kierowcy samochodu było wówczas przeciąganie na powierzchni naczepy lub skrzyni ładunkowej towaru w stronę drzwi. Na kursach międzywęzłowych zawsze były wożone wypełnione ładunkiem kontenery a oprócz tego towar luzem. Dotyczyło to zwykle przesyłek wielkogabarytowych jak części samochodowe, rzeczy ogrodowe. Zdarzało się że powierzchnia ładunkowa była do połowy załadowana kontenerami, a do połowy innymi towarami. Powodowie zwykle pomagali w załadunku i rozładunku kontenerów i ładunków wielkogabarytowych . Większość kursów międzywęzłowych powód G. wykonywał do W. i z powrotem. Jednak kursy takie nie mogły odbywać się w soboty , niedziele i święta . Jeśli kursy takie zaplanowano na takie dni były one odwoływane . W takiej sytuacji , aby zapewnić J. G.

(1)możliwość wypracowania normatywnego czasu pracy zlecano mu na ogół kursy zwózkowo – rozwózkowe . Dodatkowe kursy były ustalane w sobotę, niedzielę i poniedziałek. Spółka Poczta Polska przed przekształceniami z 31 marca 2005 r. była przedsiębiorstwem wielozakładowym, a poszczególne oddziały, jednostki organizacyjne, były odrębnymi pracodawcami, co powodowało, że każda z tych jednostek prowadziła własną odrębną politykę płacową i kadrową, samodzielnie ustalając wysokość wynagrodzeń swoich pracowników. Po dokonaniu przekształceń Poczta Polska stała się jedną spółką, jednym pracodawca, u którego występowały na skutek połączenia różnice, dysproporcje w wynagrodzeniach poszczególnych pracowników, w tym kierowców prowadzących stale samochody powyżej 3,5 t. Poczta Polska nigdy nie podjęła skutecznych działań zmierzających do efektywnej niwelacji zastanych dysproporcji płacowych, przyjęła jedynie politykę kadrowo-płacową w zakresie nowo zatrudnianych kierowców pojazdów powyżej 3,5 t., która wynikała z realiów rynku pracy i rosnącej konkurencji wśród pracodawców, jak również rosnących oczekiwań ze strony potencjalnych pracowników. Założeniem tej polityki było zwiększenie podstawy wynagrodzenia zasadniczego dla kierowców stale prowadzących samochody powyżej 3,5 t., co miało zachęcić nowych pracowników do jej podjęcia , bowiem uwagi na niskie zarobki fluktuacja była i jest bardzo wysoka na stanowiskach kierowców w PP. Największe różnice w zarobkach odnotowano pomiędzy dawnymi jednostkami województwa (...) a jednostkami regionu olsztyńsko- (...). Zarząd (...) miał świadomość, że wynagrodzenia wśród kierowców są zróżnicowane, jednak mimo to nie podjął żadnych skutecznych działań dążących do eliminacji zaistniałego rozróżnienia. Jedynym wyjaśnieniem podawanym przez pracodawcę , była okoliczność ,że przed 2006 r. PP składała się ze 120 pracodawców, którzy samodzielnie kształtowali politykę wynagrodzenia i dlatego po przekształceniach spółka nie radziła sobie z niwelowaniem różnic. Spółka uznała, że jedynym możliwym sposobem na niwelowanie różnić będzie wprowadzenie Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy. Z 75 funkcjonujących w PP organizacji związkowych (przed przekształceniem było ich 400), tylko 25 podpisało układ. Pozwanej nie udało się zlikwidować istniejących rozbieżności w wynagrodzeniach między innymi kierowców . Spółka w ciągu ostatnich lat dokonała podwyżek, podwyższając najniższe wynagrodzenie, jednak w tych samych kwotach dla wszystkich pracowników, co nie zlikwidowało różnic w wynagrodzeniach. Podczas rozmów i pertraktacji w przedmiocie podwyżek i wyrównywania płac, PP nie wyodrębnia grup zawodowych. Zróżnicowanie placowe dotyczą aktualnie kierowców, listonoszy, pracowników węzłów, pracowników okienkowych, i jest jednym z poważniejszych z powodu ilości konfliktów i sporów sadowych.Mimo realizowania takich samych obowiązków, posiadanych uprawnień i kompetencji oraz wykonywanych zadań i kursów, nowoprzyjęci pracownicy otrzymują wyższą stawkę wynagrodzenia zasadniczego o ok. 200-250 zł wyższą niż pracujący wcześniej kierowcy . Nowo przyjmowani kierowcy ( także przed czerwcem 2014r ), otrzymywali wyższe wynagrodzenie zasadnicze niż kierowcy pozostający już w zatrudnieniu . Nowoprzyjęte osoby podpisywały umowę na okres próbny, w czasie którego przechodziły przeszkolenie, poznawały specyfikę pracy, lokalizacje punktów i urzędów pocztowych. W okresie przyuczania nowo zatrudnieni kierowcy nie wykonywali takich samych obowiązków jak pozostali (starsi) kierowcy, gdyż mieli wówczas mniejsze doświadczenie zawodowe . Pozwana spółka ponosiła koszty szkoleń Kierowcy często interweniowali u swoich przełożonych i w związkach zawodowych, chcąc dowiedzieć się o powodach istniejących dysproporcji, lecz jedyna odpowiedzią ze strony pracodawcy było wyjaśnienie, że wyższe płacę są podyktowane warunkami rynku pracy i chęcią pozyskania pracowników. Spółka nigdy nie informowała kierowców indywidualnie , ani w formie spotkań czy wystąpień pisemnych czym są spowodowane różnice w wysokości wynagrodzeń zasadniczych kierowców zatrudnionych w tej samej grupie zawodowej . W przypadku kierowców zatrudnionych na stanowisku kierowca prowadzący stale samochody pow.3,5 tony, spółka nie podawała ,czy przyczyną zróżnicowania wynagrodzenia są różnice w zakresie ilości i jakości pracy , jak również czy różnice wynikają z rodzaju usług transportowych powierzonych pracownikowi, stopnia ich trudności, zadań powierzonych w ramach danego kursu i uciążliwości w zależności od obsługiwanych kursów, które różnią się nie tylko długością, która przy kursach międzywęzłowych uniemożliwia powrót tego samego dnia do bazy, zakresem powierzonych pracownikowi obowiązków co do rozładunku, załadunku czy też działań spedytorskich, z rodzaju prowadzonego pojazdu. Podstawa zróżnicowania nie wynikała też z treści pisemnych zakresów obowiązków . Powód J. G.

(1)w dniu 23 stycznia 2014r wystąpił do pracodawcy z pisemnym wnioskiem o podwyżkę wynagrodzenia . Pismo skierował do dyrektora Pionu Operacji Logistycznych Regionu (...) w B. , za pośrednictwem kierownika K. L.. We wniosku domagał się podwyżki wynagrodzenia zasadniczego do kwoty 2500 zł brutto . Wskazał ,że pracuje od 7 lat w sposób sumienny , odpowiedzialny i z pełnym zaangażowaniem , ma kwalifikacje i doświadczenie zawodowe , które powinny skutkować podwyżką wynagrodzenia . J. G.

(1)stwierdził ,że utrzymywanie wynagrodzenia na dotychczasowym poziomie jest demotywujące . W odpowiedzi na wniosek pracodawca podał ,że brak jest możliwości jego pozytywnego załatwienia , gdyż przełożony nie ma wiedzy w zakresie możliwych do dyspozycji w 2014r środków finansowych na pokrycie wszystkich należnych wypłat z tytułu pracy świadczonej przez pracowników Pionu Operacji Logistycznych Regionu (...) w B.. Powód został poinformowany ,że nie został jeszcze przyznany na 2014r plan zatrudnienia i wynagrodzeń , które ustalane są w uzgodnieniu z organizacjami związkowymi W dniu 2 marca 2015r Związek Zawodowy (...) , zwrócił się pisemnie w imieniu swoich członków M. G.

(1), G. G.

(3), M. S. i powoda J. G.

(1)do dyrektora Pionu Operacji Logistycznych Regionu (...) w B. o podwyższenie wynagrodzeń zasadniczych na poziomie adekwatnym do wynagrodzeń innych kierowców obsługujących ten sam sprzęt w innych oddziałach Pionu Operacji Logistycznych. W piśmie wskazano ,że wszyscy wymienieni kierowcy obsługują ciągniki siodłowe , co wymaga od kierowcy większych umiejętności , wiedzy technicznej i praktyki . Mieli oni obiecane podwyżki wynagrodzeń , co nie zostało zrealizowane . W piśmie podano ,że rozgoryczenie wnioskujących kierowców jest tym większe ,że obecnie przyjmowani są kierowcy , który otrzymują wyższe wynagrodzenie zasadnicze , co jest niesprawiedliwe i demotywujące . Kierowcy z takim stażem jak powód J. G.

(1)mają dużo większe doświadczenie w prowadzeniu pojazdów i w pracy pocztowej , również w zakresie rozpoznania potrzeb pracodawcy niż pracownicy nowo przyjęci . Pozwana spółka nie udzieliła odpowiedzi na powyższe pismo . W efekcie polityki kadrowej i płacowej pozwanej spółki nowo zatrudnieniu pracownicy w okresie między 2012 r. a 2015 r. otrzymywali wynagrodzenie zasadnicze wyższe od powodów. Powodem tej dyskryminacji nie były: płeć, wiek, niepełnosprawność, rasa, religia, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną. Pozwana na dzień 31 grudnia 2012 r. zatrudniała 79 pracowników zatrudnionych na stanowisku kierowcy pojazdów powyżej 3,5 t. z kategorią prawa jazdy C i C+E. W tym gronie znajdowali się także powodowie: K. G.

(1), zatrudniony na stanowisku od 1 stycznia 2011 r. z wynagrodzeniem zasadniczym 2.188,75 zł oraz J. G.

(1)zatrudniony również od 1 stycznia 2011 r. za wynagrodzeniem zasadniczym 2.008,50 zł. K. G.

(1)posiadający prawo jazdy kategorii C, zarabiał mniej od innych kierowców posiadających prawo jazdy kategorii C, m.in. A. M., zatrudnionwego od 1 stycznia 2011 r., zarabiającego 2.266,00 zł, D. M.

(2), zatrudnionego od 17 grudnia 2007 r., zarabiającego 2.266,00 zł. Natomiast J. G.

(1)posiadający prawo jazdy kategorii C+E, zarabiał mniej od innych kierowców posiadających prawo jazdy kategorii C+E, m.in.: G. P. (zatrudniony 1.01.2011 r.) – 2.369,00 zł, K. K.

(1)(zatrudniony 17.08.2011 r.) – 2.266,00 zł, M. K.

(1)(zatrudniony 3.10.2007 r.) – 2.369,00 zł, M. G.

(1)(zatrudniony 1.01.2011 r.) – 2.226,86 zł. Powód J. G.

(1)mimo, że posiadał prawo jazdy kategorii C+E. Pięciu pracowników miało to samo wynagrodzenie zasadnicze do powód J. G.

(1): K. G.

(2)zatrudniony 1.01.2011 r., M. B.

(1)zatrudniony 1.01.2011 r. (kierowca bankowozu), R. N. zatrudniony 1.01.2011 r., M. S. zatrudniony 1.01.2011 r., W. P.

(1)zatrudniony 1.01.2011 r.; wszyscy z tego grona posiadali prawo jazdy kategorii C+E, oprócz W. P.

(1), który posiadał kategorię C. Na dzień 30 listopada 2015 r. spółka zatrudniała już 191 kierowców posiadających kategorię prawa jazdy C i C+E, zatrudnionych na stanowisku kierowcy pojazdu powyżej 3,5 t. z czego wśród zatrudnionych za wynagrodzeniem 2.400,00 zł byli m.in.: M. B.

(2), P. C.

(1), P. C.

(2), P. C.

(3), J. G.

(2), M. G.

(2), P. K.

(1), M. L., I. L., D. M.

(1), Ł. M., M. O., P. O., K. P.

(1), A. P., R. R., M. R., A. R., D. S.

(1), I. S., R. Z., I. Z., D. M.

(2), wszyscy posiadający prawo jazdy kategorii C+E, z czego zatrudnieniu przed 1 czerwca 2014 r. zostali: P. C.

(2)– zatrudniony na Poczcie 10.04.2013 r., na stanowisku 1.09.2013 r., I. L. – zatrudniony a Poczcie 16.05.2014 r., na stanowisku 16.05.2014 r., A. R. – zatrudniony na Poczcie i stanowisku 26.07.2013 r., I. S. – zatrudniony na Poczcie i stanowisku 11.04.2014 r. W okresie od 1 czerwca 2014 r. do 30 listopada 2015 r. pozwana spółka zatrudniła 86 (ze 191) nowych kierowców pojazdów powyżej 3,5 t. posiadających kategorie C oraz C+E, jednakże z tego grona aż 57 odeszło z pracy (na dzień wniesienia pozwu). Z powyższego grona 24 kierowców posiadało prawo jazdy kategorii C+E, którzy zostali zatrudnieni bezpośrednio za stawkę 2.400,00 zł (14 z nich zakończyło już prace dla pozwanej), a trzech kierowców posiadło tylko prawo jazdy kategorii C i zostało zatrudnionych bezpośrednio za stawkę 2.100,00 zł (wszyscy pracują do dziś). Spośród nowych kierowców, zatrudnionych w okresie od 1 czerwca 2014 r. do 30 listopada 2015 r., dwóm obniżono wynagrodzenie (Ł. P., P. K.

(2)), natomiast aż trzynastu podniesiono wynagrodzenie, z czego W. P.

(2)i W. S.

(1)(posiadający prawo jazdy kategorii C) do kwoty 2.100,00 zł, a I. Z. do kwoty 2.400,00 zł, co było spowodowane zmianą jego stanowiska na kierowcę pojazdów powyżej 3,5 t., mimo, że nie posiada kategorii prawa jazdy C+E. Średnia pensja nowozatrudnionych pracowników (kierowców pojazdów powyżej 3,5 t. z kategorią prawa jazdy C oraz C+E) wynosił 1916,50 zł.Zakładowym Układem Zbiorowym Pracy dla pracowników PP SA z 13 września 2010 r., niezależnie od nazwy stanowiska, kierowcy pojazdów o masie powyżej 3,5 t. zostali zaliczeni do jednej kategorii palcowej kierowców kursów międzywęzłowych, zwózkowo-rozwózkowych, obsługujących urzędy i punkty pocztowe, samochody specjalne (bankowozy) – 5-10 kategoria wynagrodzenia zasadniczego, tj. miesięczne wynagrodzenie zasadnicze wysokości od 900 do 3500 zł. Natomiast już w Zakładowym Układzie Zbiorowym Pracy z 2015 r. ww. kierowcy (poza listonoszem paczkowym) zostali zaliczeni do stanowiska kierowców stale prowadzących samochody powyżej 3,5 t. – poziom F1, kategoria IV, co według tabeli miesięcznych stawek wynagrodzenia zasadniczego oraz premiowania oznaczało, że ich wynagrodzenie mogło się mieścić w widełkach od 1.650 do 4.125 zł z premią 2.750 zł. Ponadto pracownicy dłużej pracujący otrzymują dodatek stażowy w wysokości 3-20% (dotyczy wyłącznie zatrudnienia w PP) oraz roczną premię po przepracowaniu pełnego roku. Podwyżka zasadniczego wynagrodzenia stosowana była nie tylko w wypadku awansu i przejścia do innej komórki. Pozwana spółka stosowała do niektórych pracowników zatrudnionych w Poczcie Polskiej przed czerwcem 2014 r. wynagrodzenia ustalone dla nowozatrudnionych pracowników., zarówno w stosunku do kierowców posiadających prawo jazdy kategorii C jak i C+E, co czyniła w sposób dyskryminujący innych pracowników, w szczególności powodów. W praktyce wyższe wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 2.100,00 zł dla kierowców stale prowadzących samochody powyżej 3,5 t. posiadających prawo jazdy kategorii C i 2.400,00 zł dla kierowców posiadających prawo jazdy kategorii C+E wyższe nie obowiązywało od czerwca/lipca 2014 r., lecz zostało wprowadzone już wcześniej. Pozwana spółka nie wskazała kierowcom racjonalnych przyczyn dla których niektórzy kierowcy zatrudnieni tych samych na stanowiskach otrzymywali znacznie wyższe wynagrodzenie od pozostałych .I tak Kierownik Oddziału Terenowego K. L. pismem z dnia 19 lipca 2012r skierowanym do Dyrektora Oddziału (...) w B. P. K.

(3)wniósł o dokonanie regulacji płac dla wybranych 7 kierowców pow. 3,5 tony z uprawnieniami do prowadzenia ciągników siodłowych z naczepami, kategoria prawa jazdy C+E. Zaproponował następujące stawki wynagrodzeń dla niżej wymienionych kierowców : L.p Nazwisko imię Propozycja wynagrodzenia po regulacji (zł/brutto) 1 K. M. 2300 2 K. P.

(2)2300 3 P. G. 2300 4 M. D. 2200 5 K. K.

(2)2200 6 M. A. 2200 7 P. M. 2100 W uzasadnieniu wniosku podał ,że kierowcy wymienieni w poz. 1-3 wykazu ( M. K.

(1), P. K.

(4), G. P. ) aktualnie stale wykonują swoje czynności kierując ciągnikiem siodłowym. Kierowcy wymienieni w poz. 4-7 ( D. M.

(2), K. K.

(1), A. M. , M. P. ) wykonują te czynności dorywczo i stanowią rezerwę kadrową dla doraźnych kursów tego typu pojazdami, które parkują na WER L. w czasie przerwy między kps-ami. Z wykonywanych aktualnie czynności wynika zróżnicowanie propozycji. W dalszej części uzasadnienia wniosku kierownik wskazał ,że Poczta Polska SA w coraz większym stopniu korzysta z pojazdów typu ciągnik siodłowy co jest zbieżne z trendami w branży (...) w skali Europy i jeśli obecnie nie podejmie się działań związanych z podwyższaniem płac dla tej grupy pracowniczej to w najbliższej przyszłości otrzymają oni ofertę z rynku a wtedy będzie trudno ich zatrzymać. Dla większości kierowców czynnik płacowy jest jedynym motywatorem i tym co wiąże go z pracodawcą. Jako dodatkowy argument K. L. wskazał dotychczasowy przebieg postępowań rekrutacyjnych . Jako przykład wskazał rekrutację w dniu 18.07.2012r na stanowisko kierowcy z kat. C+E, gdzie na liście było 9 chętnych. W spotkaniu uczestniczyło 7 osób w tym tylko 1 osoba posiadała kat. C+E . Pozostałe osoby posiadały kat C w tym tylko jedna osoba posiadała uprawnienia do wykonywania zawodu kierowcy ( kat. C + karta kierowcy + przewóz rzeczy). Zdaniem kierownika to najlepiej świadczyło o głębokości rynku pracy w tej grupie zawodowej. Nie dokonując regulacji płacowych w tej grupie jak i w całej grupie kierowców pow. 3,5 tony spółka jest skazana na ciągłe prowadzenie rekrutacji, zatrudnianie ludzi o niskich kwalifikacjach, inwestowanie w proces szkolenia. Tych czasochłonnych i kosztownych działań można uniknąć dokonując regulacji płacowych . K. L. nadmienił ,że przedstawione osoby to również bardzo dobrzy pracownicy, których warto docenić. Są oni wzorem dla innych zarówno przy realizacji kps-ów jak i usługi przesyłka paletowa.W odpowiedzi na to wystąpienie Dyrektor Oddziału (...) w B. P. K.

(3)skierował pismo do Centrali Centrum Logistyki Poczty Polskiej S.A., w którym w całości poparł wniosek Kierownika Oddziału Terenowego K. L., zwracając się z prośbą o akceptację wniosku o regulację wynagrodzeń zasadniczych wybranych pracowników Oddziału Terenowego w B.. W uzasadnieniu podał ,że w związku z wysoką fluktuacją kadr w grupie kierowców obsługujących samochody powyżej 3,5 t. oraz narastającymi problemami z pozyskaniem nowych pracowników - szczególnie kierowców legitymujących się prawem jazdy kat. C+E uprawniającym do kierowania ciągnikami siodłowymi z naczepą. Skutki miesięczne wnioskowanej regulacji wynoszą ok. 2,5 tys. zł, a w skali 12 miesięcy - ok. 30,0 tys. zł. Szczegółową kalkulację przedstawiono w załączonym zestawieniu tabelarycznym, natomiast argumentację merytoryczną zawiera pismo Kierownika (...)w B. (pismo znak: (...)/(...)z dnia 19 lipca 2012 r.). Uwzględniając potrzeby stabilizacji zatrudnienia w grupie kierowców, szczególnie ze względu na rozwój usługi przesyłka paletowa i obowiązek realizacji wyznaczonego planu przychodów w tym zakresie wniósł o akceptację wniosku, co umożliwi jego skierowanie do właściwej terytorialnie jednostki organizacyjnej (...) obsługującej (...)w B.. Kierowcy wymienieni w poz. 1-3 wykazu ( M. K.

(1), P. K.

(4), G. P. ) stale wykonujący swoje czynności kierując ciągnikiem siodłowym. Kierowcy wymienieni w poz. 4-7 ( D. M.

(2), K. K.

(1), A. M. , M. P. ) wykonujący te czynności dorywczo i stanowią rezerwę kadrową dla doraźnych kursów tego typu pojazdami otrzymali podwyżki wynagrodzeń zgodnie z propozycjami kierownika L. . Dowód : pismo kierownika Oddziału Terenowego K. L. z dnia 19 lipca 2012r k- 186 , pismo Dyrektora P. K.

(3)z 20 lipca 2012r k- 187 , zeznania powodów k- 284 do 290 , zestawienie zatrudnienia na dzień 31.12.2012 r. kierowców powyżej 3,5 t. kategorii prawa jazdy Ci C+E – k. 146-147, Wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 2.100,00 zł dla kierowców stale prowadzących samochody powyżej 3,5 t. posiadających prawo jazdy kategorii C i 2.400,00 zł dla kierowców posiadających prawo jazdy kategorii C+E proponowano nie tylko osobom, które zdecydowały się a podjęcie pracy w spółce, niebędących wcześniej jej pracownikami, ale również kierowcom zatrudnianym wcześniej w Poczcie Polskiej S.A., na podstawie umów na okres próbny lub na czas określony. Praktyka taka często miała miejsce przed 1 czerwca 2014 r. Taka polityka płacowo-kadrowa powodowała, że kierowcy którym proponowano zawarcie umowy o prace na czas nieokreślony, a którzy wcześniej świadczyli prace na podstawie umów o pracę na czas określony (lub próbny), na stanowisku kierowcy stale prowadzącego samochody o masie powyżej 3,5 t. otrzymywali wyższe wynagrodzenie, tj. na poziomie proponowanych dla kierowców, którzy nigdy wcześniej w ogóle nie pracowali w spółce. Stwarzało to sytuacje tego rodzaju, że kierowcy zatrudnieni w ciągłości ( bez kolejnych następujących po sobie umów ) , jak powodowie, znajdowali się w gorszej sytuacji niż pracownicy zatrudniani w latach 2011-2015, na podstawie kolejno po sobie następujących umów ( którzy otrzymywali za każdą umową coraz wyższe wynagrodzenie ) . Przykładem takiego działania można wskazać kierowcę P. C.

(2), który został zatrudniony w PP w dniu 10 kwietnia 2013 r., na stanowisku kierowcy kursów międzywęzłowych, zwózkowo-rozwózkowych, obsługującego urzędy pocztowe i punkty pocztowe, realizującego zadania pozaeksploatacyjne, prowadzącego stale samochód o masie do 3,5 t. za wynagrodzeniem 1.700 zł. Kierowca ten świadczył prace na podstawie umowy na okres próbny od 10 kwietnia do 9 lipca 2013 r., następnie od 10 lipca 2013 r. na okres do 31 lipca 2014 r. zawarł kolejna umowę o pracę na tym samym stanowisku za wynagrodzeniem 1.800,00 zł, mimo, że już w dniu 15 lipca 2013 r. uzyskał prawo jazdy kategorii C+E. Dopiero w umowie o prace na czas nieokreślony z 11 lipca 2014 r. P. C.

(2)został zatrudniony na stanowisku kierowcy kursów międzywęzłowych, zwózkowo-rozwózkowych, obsługującego urzędy i punkty pocztowe, realizującego zadania pozaeksploatacyjne, prowadzącego samochody o macie powyżej 3,5 t. za wynagrodzeniem 2.400,00 zł, z dniem rozpoczęcia pracy od 1 sierpnia 2014 r. Pracownik ten nie był więc nowym pracownikiem Poczty a mimo to uzyskał wynagrodzenie, które było przewidziane dla nowych pracowników, gdyż pracodawca chciał uniknąć odejścia tego pracownika, przez co zapewnił ciągłość realizacji zadań transportowych. We wniosku o zatrudnienie jako przyczynę podwyżki podano zaangażowanie pracownika oraz analogia do stawek nowych pracowników w bieżącej rekrutacji.Z kolei I. L., posiadające prawo jazdy kategorii C+E od 30 marca 1983 r., zatrudniony w PP 16 maja 2014 r. na podstawie umowy na okres próbny do 15 sierpnia 2014 r. jako kierowca kursów zwózkowo-rozwózkowych prowadzący stale samochody o macie powyżej 3,5 t. za wynagrodzeniem 2.300,00 zł. Następnie na podstawie umowy o pracę z 6 sierpnia 2014 r. kierowca został zatrudniony na tym samym stanowisku na podstawie umowy na czas określony od 16 sierpnia 2014 r. do 31 sierpnia 2015 r. za wynagrodzeniem 2.400,00 zł. We wniosku o zatrudnienie podano, iż proponowane wynagrodzenie wynika z faktu realizacji zadań, prowadzenia samochodu z naczepą oraz z faktu, iż obecna oferta w zleceniach rekrutacyjnych, uwarunkowanych rynkowo, wynosi właśnie 2.400,00 zł. W dniu 31 sierpnia 2015 r. kierowca zawarł kolejna umowę na czas określony od 1 września 2015 r. do 31 sierpnia 2016 r., w której jako stanowisko pracy wskazano: kierowca prowadzący stale samochody o masie powyżej 3,5 t., za wynagrodzeniem 2.400,00 zł. A. R., posiadający prawo jazdy kategorii C+E od 15 maja 2006 r., został zatrudniony w pozwanej spółce na podstawie umowy o pracę z 26 lipca 2013 r. na okres próbny od 26 lipca do 25 października 2013 r., na stanowisku kierowcy kursów międzywęzłowych, zwózkowo-rozwózkowych, obsługujący urzędy i punkty pocztowe, realizujący zadania pozaeksploatacyjne, prowadzący stale samochody o masie powyżej 3,5 t. za wynagrodzeniem 1.900,00 zł. W dniu 31 października 2013 r. zawarł z pozwaną kolejna umowę – na czas określony od 26 października 2013 r. do 31 października 2014 r. na tym samym stanowisku za wynagrodzeniem 2.100,00 zł miesięcznie. Ostatecznie kierowca zwarł z Pocztą w dniu 29 października 2014 r. umowę na czas nieokreślony od 1 listopada 2014 r. na tym samym stanowisku za wynagrodzeniem 2.400,00 zł. We wniosku o przedłużenie umowy o prace, podano, że kierowca ten głownie realizuje zadania związane z przesyłkami paletowymi, wskazując, iż jego postawa w pełni uzasadnia przyznanie podwyżki, zgodnie z płaca oferowaną nowym kandydatom do pracy. Kierowca D. R., posiadający prawo jazdy kategorii C+E od 13 listopada 1980 r., został zatrudniony na Poczcie Polskiej na podstawie umowy z 25 lipca 2012 r. na okres próbny od 25 lipca do 24 października 2012 r., na stanowisku kierowcy kursów międzywęzłowych, zwózkowo-rozwózkowych, obsługujący urzędy i punkty pocztowe, prowadzącego stale samochody o masie powyżej 3,5 t., za wynagrodzeniem 1.800,00 zł. Kolejna umowa z 19 października 2012 r. kierowca ten został zatrudniony w PP na czas określony od 25 października 2012 r. do 31 grudnia 2013 r. na tym samym stanowisku, za tym samym wynagrodzeniem, a następnie umową z 3 stycznia 2104 r. został zatrudniony na czas nieokreślony na tym samym stanowisku, lecz za wynagrodzeniem w kwocie 2.100,00 zł. I. S., posiadający prawo jazdy kategorii C+E od 21 maja 1990 r., został zatrudniony przez PP na podstawie umowy z 11 kwietnia 2014 r. na okres próbny obejmujący czas od 11 kwietnia 2014 r. do 10 lipca 2014 r., na stanowisku kierowcy kursów zwózkowo-rozwózkowych prowadzący stale samochody o masie powyżej 3,5 t. za wynagrodzeniem 2.100,00 zł. następnie kierowca został zatrudniony umową z 11 lipca 2014 r., na czas określony od 11 lipca 2014 r. do 31 lipca 2015 r. na tym samym stanowisku za wynagrodzeniem podwyższonym do kwoty 2.400,00 zł. Pozwana spółka zawarła w dniu 31 lipca 2015 r. z I. S. umowę o pracę na czas określony od 1 sierpnia 2015 r. do 31 lipca 2016 r. na stanowisku kierowcy prowadzącego stale samochody o masie powyżej 3,5 t. za wynagrodzeniem 2.400,00 zł. We wniosku o zatrudnienie podano, że uzasadnieniem podwyżki jest zaangażowanie pracownika w realizację zadań transportowych oraz analogiczna do stawki zaszeregowania proponowanej nowym pracownikom w bieżącej rekrutacji. D. S.

(2), posiadający prawo jazdy kategorii C od 6 maja 2009 r., został zatrudniony przez pozwaną spółkę na podstawie umowy z 10 grudnia 2013 r. na okres próbny od 10 grudnia 2013 r. do 28 lutego 2014 r. na stanowisku kierowcy kursów zwózkowo-rozwozkowych prowadzący stale samochód o masie powyżej 3,5 t., za wynagrodzeniem 1.800,00 zł. Kolejną umową z 28 lutego 2014 r. kierowca został zatrudniony na czas określony od 1 marca do 31 grudnia 2014 r. na tym samym stanowisku, za wynagrodzeniem 2.100,00 zł. we wniosku o zatrudnienie podano, iż zmiana wynagrodzenie zasadniczego jest zgodna z tabelą akceptacyjna z 18 lutego 2014 r., w związku z likwidacją (...). Kolejna umową z 31 grudnia 2014 r. pozwana spółka zatrudniła D. S.

(2)na tym samym stanowisku, za wynagrodzeniem 2.100,00 zł. D. 21 grudnia 2015 r. PP zawarła z nim umowę o nasz nieokreślony, wskazując jako stanowisko: kierowca stale prowadzący samochody powyżej 3,5 t., za niezmienionym wynagrodzeniem 2.100,00 zł. jednocześnie należy zaznaczyć, że D. S.

(2)otrzymał zakres czynności dla pracownika na stanowisku kierowcy kursów międzywęzłowych / kursów zwózkowo-rozwózkowych, które zgodnie z przyjętymi zasadami w PP mieli obsadzać wyłącznie pracownicy posiadający prawo jazdy kategorii C+E. Kolejny kierowca K. K.

(1), posiadający prawo jazdy kategorii C+E od 23 marca 2009 r., zatrudniony w PP od 17 sierpnia 2011 r., jako kierowca kursów międzywęzłowych, zwózkowo-rozwózkowych, obsługujących UP i PP, prowadzący stale samochody o masie powyżej 3,5 t. z wynagrodzeniem 1.861,00 zł a od 1 sierpnia 2012 r. w wysokości 2.200,00 zł, a od 27 grudnia 2012 r. w wysokości 2.266,00 zł, zawarł z pozwaną z dniu 30 lipca 2013 r. umowę o pracę na czas nieokreślony od 17 sierpnia 2013 r. na tym samym stanowisku za wynagrodzeniem 2.266,00 zł. A. O., posiadający prawo jazdy kategorii C od 4 maja 1981 r., w dniu 10 marca 2014 r. zawarł umowę na zastępstwo na czas usprawiedliwionej nieobecności (zwolnienia lekarskiego) J. L. na stanowisku kierowcy kursów zwózkowo-rozwózkowych prowadzący stale samochody o macie powyżej 3,5 t. za wynagrodzeniem 1.900,00 zł. W dniu 19 marca 2014 r. kierowca ten zawarł z pozwaną umowę na okres próbny od 18 marca do 17 czerwca 2014 r. na stanowisku kierowców kursów międzywęzłowych, prowadzący stale samochody o masie powyżej 3,5 t. za wynagrodzeniem 2.100,00 zł. W dniu 17 czerwca 2014 r. kierowca zawarł analogiczną umowę jednak na czas określony od 18 czerwca 2014 r. do 30 czerwca 2015 r. na tym samym stanowisku za tym samym wynagrodzeniem, a 19 czerwca 2015 r. kolejna umowę na czas określony od 1 lipca 2015 r. do 30 czerwca 2016 r. na tych samych warunkach, co do stanowiska i płacy. J. R.

(1), posiadający prawo jazdy kategorii C+E od 16 maja 1989 r., zawarł z pozwaną w dniu 23 maja 2012 r. umowę o prace na okres próbny od 23 maja do 22 sierpnia 2012 r., na stanowisku kierowcy kursów międzywęzłowych, zwózkowo-rozwozkowych, obsługujących urzędy pocztowe i punkty pocztowe, prowadzący stale samochody o masie powyżej 3,5 t., za wynagrodzeniem 1.800,00 zł. W dniu 13 sierpnia 2012 r. kierowca zawarł kolejną umowę na czas określony od 23 sierpnia 2012 r. do 31 grudnia 2013 r. na tym samym stanowisku, za tym samym wynagrodzeniem, natomiast w dniu 3 stycznia 2014 r. kierowca zawarł z pozwaną umowę o prace na czas nieokreślony na tym samym stanowisku za wynagrodzeniem 2.350,00 zł. J. R.

(2), posiadający prawo jazdy kategorii C+E od 3 września 1998 r., zawarł z Pocztą Polską umowę na okres próbny od 23 kwietnia do 22 lipca 2012 r. na stanowisku kierowcy kursów międzywęzłowych, zwózkowo-rozwózkowych, obsługujących urzędu i punkty pocztowe, prowadzącego stale samochody o masie powyżej 3,5 t. za wynagrodzeniem 1.700,00 zł, w dniu 17 lipca 2012 r. zawarł umowę na czas określony od 23 lipca 2012 r. do 31 grudnia 2013 r., na tym samym stanowisku za wynagrodzeniem 1.800,00 zł. W dniu 3 stycznia 2014 r. pozwana zawarła z kierowcą umowę o pracę na czas nieokreślony na tym samym stanowisku, za wynagrodzeniem 2.350,00 zł. J. R.

(3), który do 31 grudnia 2013 r. był zatrudniony za wynagrodzeniem zasadniczym 1.800 zł od 1 stycznia 2014 r. otrzymywał 2.350 zł. Nie posiadał on odmiennego od innych kierowców, a w szczególności powodów zakresu obowiązków lub wskazanego stanowiska pracy. Podobna sytuacja miała miejsce w wypadku M. W., który w czerwcu 2014 r. otrzymał bez zmiany stanowiska pracy i zakresu obowiązków wynagrodzenie wyższe o 500 zł. M. W., posiadający prawo jazdy kategorii C+E od 29 stycznia 2014 r., zawarł z pozwaną Pocztą Polską w dniu 18 marca 2014 r. umowę o pracę na okres próbny od 18 marca do 17 czerwca 2014 r., na stanowisku kierowcy kursów zwózkowo-rozwózkowych, prowadzącego stale samochody o masie powyżej 3,5 t. za wynagrodzeniem 1.800,00 zł, w dniu 17 czerwca 2014 r. kierowca zawał umowę o prace na czas określony od 18 czerwca 2014 r. do 30 czerwca 2015 r., na tym samym stanowisku, lecz za wyższym wynagrodzeniem, w kwocie 2.300,00 zł. W dniu 18 czerwca 2015 r. kierowca zawarł umowę o prace na czas określony od 1 lipca 2016 r. do 30 czerwca 2016 r. na tym samym stanowisku i za tym samym wynagrodzeniem. A. M. został zatrudniony w PP od 14 grudnia 2009 r. za wynagrodzeniem 2.266,00 zł na stanowisku kierowcy prowadzącego stale samochody o masie powyżej 3,5 t. – kursów zwózkowo-rozwózkowych. L. B.

(1)został zatrudniony w PP od 5 lipca 1996 r., na stanowisku kierowcy od 1 stycznia 2011 r., za wynagrodzeniem 2.181,54 zł, z przydzielonym zakresem czynności na stanowisku kierowcy prowadzącego stale samochody o masie powyżej 3,5 t. – kursów międzywęzłowych. Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie przedłożonych w sprawie dokumentów, których prawdziwości i wiarygodności strony nie kwestionowały w toku procesu, a także na podstawie zeznań świadków. Sąd ocenił zeznania powodów jako w pełni wiarygodne i przydatne dla sprawy, były one ze sobą zgodne, wewnętrznie spójne, korelowały z zeznaniami innych świadków, w szczególności innych kierowców pozwanej spółki. Zeznania powód były jasne, klarowne, konkretne i wyczerpujące, znalazły oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, dlatego Sąd dał im wiarę. Sąd ocenił zeznania świadka P. A. za częściowo wiarygodne, Sąd nie dał wiary świadkowi, iż podstawowe uposażenie kierowcy zależy wyłącznie od posiadanych kwalifikacji i kompetencji, gdyż z zebranego materiału dowodowego wynika, że uposażenie było różnie kształtowane zarówno w ramach kategorii kierowców prowadzących pojazdy o masie do i powyżej 3,5 t. jaki i w ramach wykonywanych kursów, stażu pracy. Sąd dął wiarę świadkowi, co do rozróżnienia kierowców na posiadających kategorię C i C+E, co wiązało się możliwością kierowania tzw. solówkami oraz ciągnikami siodłowymi, jak również, co do zakresu obowiązków, w szczególność w zakresie w jakim świadek zeznał, iż rodzaj konkretnych pracy zależy od rodzaju wykonywanego kursu oraz obsługi rodzajowego pojazdu. Podkreślenia wymaga, że świadek na znaczną część pytań nie znał odpowiedzi i nie znał zakresu obowiązków kierowców. Sąd dał wiarę świadkowi, co do części w której opisał szczegółowo specyfikę kursów wewnątrz i międzywęzłowych oraz rola kierowców w każdym z nich, jak również proces rekrutacji nowych kierowców oraz napotykane w tym zakresie problemy. Sąd dał wiarę świadkowi również w zakresie w jakim opisał on uniwersalność kierowców z kat. prawa jazdy C+E.Sąd dał częściowo wiarę zeznaniom świadka S. W., Sąd dał wiarę świadkowi, iż pozwana dokonywała analiz i podejmowała próby zmniejszenia różnic w płacach, jednak Sad uznał, że próby te były nieudolne i pozorne, trwające ponad 10 lat. Sąd nie dał wiary świadkowi, iż tylko nowozatrudnieni pracownicy otrzymywali wyższe wynagrodzenia – od czerwca/lipca 2014 r. – 2.100 i 2.400 zł, gdyż w ty zakresie jego zeznania były sprzeczne z przedstawionymi wyliczeniami i zestawieniami wynagrodzeń. Sąd jednak dał wiarę świadkowi, że stawki te były zbyt niskie i satysfakcjonowały kandydatów na kierowców dla PP. Sąd dał wiarę świadkowi, który wprost stwierdził, że w pozwanej nadal występują różnice w wynagrodzeniach na jednym stanowisku, Sąd dał też wiarę świadkowi, iż kursy się różnią, co przekłada się także na faktyczny zakres obowiązków i czynności, jakie musi podjąć kierowca. W tej części zeznania świadka były zbieżne z zeznaniami powodów i innych kierowców. Świadek potwierdził, zeznania P. A., iż kierowcy z kat. prawa jazdy C+E byli dla pracodawcy bardziej uniwersalni, jak również to, że zastępowali kierowców z kat. prawa jazdy C na kursach wewnątrzwęzłowych. Sąd ocenił zeznania M. B.

(3)jako częściowo wiarygodne i szczególnie przydatne do sprawy. Świadek zeznała, że proces rekrutacji na wakaty kierowców trwa w zasadzie nieustannie. Sąd dał wiarę świadkowi, iż szczegółowy zakres obowiązków nigdy nie jest sporządzany, lecz jest on wyznaczany poszczególnym kierowców przez bezpośredniego przełożonego, a dla potrzeb rekrutacji i umowy o prace wytworzony został ogólny zakres obowiązków pracownika. Sąd powyższemu dał wiarę, gdyż podobne wnioski płyną z analizy przedłożonych zakresów obowiązków, jak również z zeznań pozostałych wiarygodnych świadków. Sąd nie dał wiary świadkowi, iż różnice w poszczególnych wynagrodzeniach wynikały z różnicy w zakresie wykonywanych obowiązków, gdyż ze zgodnych zeznań pozostałych świadków jasno wynikało, że zakresy obowiązków nie były konkretnie ustalone, wiązały się z trasą i obsługiwanych pojazdem , koniecznością zapewnienia ciągłości pracy , a fakt, że kierowcy zastępowali siebie wzajemnie na pojazdach i kursach przeczy ścisłemu podziałowi obowiązków, w szczególności wykonywania przypisanych kursów. Wskazać należy, że świadek nie umiał wyjaśnić różnić w wynagrodzeniu poszczególnych pracowników. Sąd uznał za częściowo wiarygodne zeznania świadka K. S.. Sąd dał wiarę świadkowi w zakresie w jakim opisała proces rekrutacji, jednak za niewiarygodne uznał jej zeznania w zakresie w jakim przedstawiła politykę płacowa pozwanej. Zeznania świadka tylko w nieznacznej części przyczyniły się do ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Sąd ocenił zeznania świadka E. J. za wiarygodne w zakresie w jakim przedstawiła ona problemy kadrowe spółki wynikające z niskich stawek wynagrodzenia zasadniczego oferowanego kierowcom,. Sąd dał także wiarę świadkowi w zakresie w jakim opisała ona charakter pracy na ciągniku siodłowy, wskazując, iż jego obsługa jest cięższa i bardziej wymagająca niż prowadzenie i manewrowanie tzw. solówką. Sąd nie dał jednak wiary świadkowi, iż dopiero od 2014 r. pozwana oferowała wyże stawki płacowe i wyłącznie nowozatrudnionym pracownikom, powyższe jest sprzeczne zarówno z zestawieniami wynagrodzeń pracowników jak tez z zeznaniami powodów. Podkreślić należy, czemu Sad dal wiarę i co znalazło odzwierciedlenie w zeznaniach innych świadków oraz powodów, iż pracownicy – kierowcy posiadający kat. prawa jazdy C z powodzeniem wykonywali wszelkiego rodzaju kursy na wszystkich trasach, mimo, że prowadzili wyłącznie tzw. solówki. Sąd nie dal wiary świadkowi, iż pozwana podejmowała realne i ukierunkowane na rzeczywistą likwidację różnic płacowych działania.Sąd dał tylko w ograniczonym zakresie wiarę świadkowi J. S.. Świadek zeznał, że ma świadomość nierówności płacowych wśród kierowców, wskazał jednak, że powodem są zaszłości historyczne, w szczególności, iż przez połączeniem PP składał się ze 120 pracodawców, z których każdy prowadził własna politykę kadrowo-płacową. Świadek zeznał również, że propozycje pozwanej są notorycznie odrzucane przez związki zawodowe. Nadto powód zeznał, że innym problemem nierówności płacowych jest to, że pozwanej spółki nie stać na podwyżki takie które zlikwidują nierówności płacowe i będą satysfakcjonujące dla pracowników. W powyższym zakresie Sąd dał wiarę świadkowi, z tym jednak, że argumentacja ta nie może usprawiedliwiać nierównego traktowania pracowników, w szczególności nie może na pracowników, ze szkodą dla nich, przerzucać ryzyka gospodarczego związanego z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Świadek zeznał, że w maju 2017 r. ponownie prowadzone były rozmowy z partnerami społecznymi, a we wrześniu 2017 r. planowane jest podpisanie kolejnego porozumienia. Świadek zeznał, że w podobnej sytuacji jak kierowcy – tj. nierówności płacowych znajdują się wszyscy pracownicy eksploatacyjni pozwanej spółki – listonosze, pracownicy węzłów, okienkowi, łącznie ok. 64 tysiące pracowników. Świadek zeznał, że co roku z powodu nierówności płacowych dochodzi do zbiorowych sporów między pozwaną a pracownikami.Sąd ocenił za wiarygodne zeznania świadka M. G.

(1), który jest kierowcą w pozwanej spółce i jako taki najlepiej zna pracę, zakres obowiązków oraz realia związane z wynagradzaniem kierowców przez pozwaną oraz faktycznie stosowaną polityką płacową. Świadek zeznał, że wszyscy kierowcy mają taki sam zakres obowiązków, świadek zeznał, że w spółce jest problem z duża rotacja pracowników na stanowiskach kierowców, zeznał również, że nowozatrudnieni kierowcy otrzymują wyższe wynagrodzenie zasadnicze niż doświadczeni kierowcy, świadek ponadto opisał, że kierowcy zastępują się na trasach i kursach, a posiadana kategoria prawa jazdy nie ma wpływu na przydzielane kursy. Świadek zeznał, że kierowcy nie są dyskryminowani z uwagi na płeć, religię, rasę, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, orientację seksualną. Świadek zeznał, że co do zasady nie ma różnicy w pracy kierowców z kategorią prawa jazdy C oraz tych z kat. C+E, poza tym, że kierowcy z kategorią prawa jazdy C obsługują mniejsze niż TIR pojazdy. Świadek zeznał, że posiadanie prawa jazdy kategorii C+E powoduje, że tacy kierowcy mogą zastąpić kierowców z kategorią C, lecz odwrotnie to już nie jest możliwe, jeśli chodzi o obsługę maszyn, w szczególności ciągników siodłowych. Świadek również rzeczowo i logicznie wyjaśnił różnice pomiędzy obsługiwanymi pojazdami – tzw. solówkami oraz ciągnikami siodłowymi. Świadek zeznał, że pisma kierowców dotyczące nierówności płacowych i podwyżek nie przynoszą żadnego rezultatu i zwykle są ignorowane. W powyższym zakresie Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, gdyż były one zbieżne i korelowały z zeznaniami świadków L. B.

(1), W. M., K. L.. Sąd dał wiarę świadkowi L. B.

(1), który zeznał, że wszyscy kierowcy faktycznie wykonywali te same zadania, kursy i pokonywali te same terasy, świadek zeznał, że nowozatrudnieni kierowcy otrzymywali wyższe wynagrodzenia, świadek jednak nie umiał wskazać granicznej daty od kiedy nowozatrudnieni otrzymywali wyższe wynagrodzenia. Świadek wskazał trasy kursów międzywęzłowych na jakich poruszają się ciągniki siodłowe, zaznaczając jednak, ze w razie potrzeby te same trasy pokonywały tzw. solówki, które mogli już obsługiwać kierowcy posiadający tylko prawo jazdy kategorii C. Ponadto świadek zaznaczył, że przed wprowadzeniem ciągników siodłowych, to właśnie kierowcy z prawem jazdy kat. C na tzw. solówkach obsadzali kursy międzywęzłowe, nawet te najdłuższe trasy tj. do K.. Świadek zeznał, że nie ma różnicy miedzy zakresem obowiązków i wykonywanych czynności między obiema kategoriami kierowców (C i C+E), poza obsługa ciągników siodłowych. W ocenie świadka praca zarówno na solówkach jak i na ciągnikach siodłowych jest porównywalna, z tym, że obsługa ciągnika siodłowego jest jednak bardziej wymagająca, trudna, z uwagi na przewożona masę ładunku, masę pojazdu oraz jego gabaryty, które wymagają więcej wysiłku i umiejętności w manewrowaniu. Świadek jednak wskazał, że niektóry trasy międzywęzłowe (P., W., K., S.) są wykonywane stale także przez solówki. Zeznania świadka były wiarygodne, gdyż w przeważającej części korelowały one z zeznaniami powodów oraz świadków M. G.

(1), W. M., K. L..Sąd za wiarygodne uznał również zeznania świadka W. M., który również zeznał, jak pozostali kierowcy, że kierowcy bez względu na posiadane prawo jazdy wykonywali wszystkie rodzaje kursów, wedle ustalonego miesięcznego grafiku, który jednak w trakcie danego miesiąca mógł ulec zmianie. Świadek również zeznał, że wszyscy kierowcy wykonywali, co do zasady, te same obowiązki. Świadek również zeznał, że nowi kierowcy otrzymywali wyższe wynagrodzenia od doświadczonych kierowców. Świadek zaprzeczyła aby kierowcy byli dyskryminowani z uwagi na rasę, płeć, religię, przekonania polityczne, narodowość, przynależność związkową, wyznanie, orientację seksualną. Świadek również zeznał, że ułożony miesięczny grafik i plany transportowe są r