II W 276/13

Sygn. akt IIW 276/13 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 07 sierpnia 2013 roku Sąd Rejonowy II Wydział Karny w Strzelcach Opolskichw składzie: Przewodniczący SSR Piotr Domagała Protokolant Janusz Gogolin w obecności oskarżyciela publicznego- nikt zawiadomiono prawidłowo wokandą po rozpoznaniu dnia 07 sierpnia 2013 roku na rozprawie sprawy A. P. (P.) syna H.i D.zd. B. urodz. (...) w m. K. obwinionego o to, że : w dniu 20 lutego 2013 r. o godz. 16:00 w miejscowości R.na skrzyżowaniu ulic (...)zatrzymał pojazd m-ki V. (...)o nr rej, (...)na drodze w odległości mniejszej niż 10 m od skrzyżowania oraz nie pozostawił co najmniej 1,5 m szerokości chodnika dla pieszych w rejonie skrzyżowania tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 47 ust. 1 i art. 49 ust. 1 pkt 1 prawo o ruchu drogowym I. Uznaje A. P. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. uznaje obwinionego za winnego wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 47 ust. 1 i art. 49 ust. 1 pkt 1 prawo o ruchu drogowym i za to na podstawie art. 97 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych, II. Na podstawie art. 119 kpw w zw. z art. 624§1kpk zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania, kosztami tymi obciążając Skarb Państwa. Sygn. akt II W 276/13 UZASADNIENIE Na podstawie zgromadzonych dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 20 lutego 2013 r. służbę wspólnie pełnili funkcjonariusze Policji z Posterunku Policji w L.– A. D.oraz R. S.. Około godziny 16:00 w/w funkcjonariusze dokonali kontroli porządkowej miejscowości R.. na ul. (...) w rejonie skrzyżowania spostrzegli, iż został zaparkowany nieprawidłowo pojazd marki V. (...) o nr rej. (...), bowiem kierujący postawił pojazd w odległości mniejszej niż 10 m od skrzyżowania i nie pozostawił co najmniej 1,5 metra szerokości chodnika dla pieszych w rejonie skrzyżowania. / Dowody : - notatka urzędowa – k. 6, 12; - dokumentacja fotograficzna –k. 7-11, - wyjaśnienia obwinionego A. P. - k. 10-11; - zeznania świadka A. D. k. 16-17; - zeznania świadka J. K. – k. 28/ Osobą która pojazd pozostawił w powyższych okolicznościach był A. P., który w tym dniu przywiózł opał i zależało mu na czasie i chciała jak najszybciej rozładować przywieziony ładunek. / Dowody: - wyjaśnienia obwinionego A. P. - k. 10-11/ A. P.nie był dotąd karany sądownie. W dniu 10 stycznia 20123 r. został ukarany mandatem karnym z przekroczenie prędkości w przedziale od 11 do 20 km/h. Był osoba rozwiedzioną i bezrobotną. Obwiniony w czynnościach wyjaśniających przyznał się do stawianego mu zarzutu i wyraził zgodę na wydanie wyroku bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenia kary grzywny w wysokości 400 zł. Na terminie wyznaczonego posiedzenia w przedmiocie wydania wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy obwiniony cofnął swoją zgodę oświadczając, iż ustalona kara jest zbyt surowa, a on w chwili obecnej jest osobą bezrobotną. Jednocześnie będąc obecnym na posiedzeniu został on prawidłowo i osobiście wezwany na termin rozprawy na który nie stawił się bez usprawiedliwienia, zaś kserokopia usprawiedliwienia wpłynęła do Sądu po rozpoznaniu sprawy obwianego na rozprawie w dniu 07 sierpnia 2013 r. / Dowody : - dane o karalności obwinionego – k. 15, - informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego – k. 19, - oświadczenie obwinionego złożone na posiedzeniu w dniu 12.06.2013 r. – k. 22) Sąd zważył, co następuje : W świetle nie budzącego wątpliwości stanu faktycznego sprawy, ustalonego w oparciu o zebrany materiał dowodowy, sprawstwo i wina A. P. nie budzą wątpliwości. Czyniąc ustalenia faktyczne Sąd oparł się w głównej mierze o dowody z dokumentów w postaci notatki urzędowej, dokumentacji fotograficznej, jak i wyjaśnień obwinionego w zakresie zbieżnym z tymi dowodami, jak również – co najistotniejsze – w oparciu o zeznania świadka – funkcjonariusza Policji A. D.. Dowody z dokumentów pozostają w korelacji z wyjaśnieniami obwinionego, który nie kwestionował faktu, iż zaparkował samochód w takich okolicznościach, jakie zostały następnie opisane w zarzucie wniosku o ukaranie. Stąd też Sąd uznał omawiane dowody za wiarygodne, a także wyjaśnienia obwinionego w zakresie twierdzeń, które znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym zebranym w sprawie. W ocenie Sądu nie ma najmniejszych wątpliwości, iż zarzucany obwinionemu we wniosku o ukaranie czyn rzeczywiście miał miejsce, i że wypełnił on wszystkie ustawowe znamiona pozwalające na pociągnięcie do odpowiedzialności za popełnione wykroczenie realizującego ustawowe znamiona z art.97 kw. w zw. z w związku z art.47 ust. 1 i art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z treścią art.97 kw karze grzywny do 1.500 złotych lub karze nagany podlega ten kto wykracza przeciwko innym / aniżeli wymienione w rozdziale XI kodeksu wykroczeń / przepisom o bezpieczeństwie i porządku w ruchu drogowym. Ta ogólnie sformułowana norma prawna wymaga dopełnienia przez wskazanie konkretnego naruszenia przepisów określających porządek i bezpieczeństwo na drogach. W przypadku zarzutu postawionego obwinionemu dopełnieniem tym jest art. 47 ust.1 prawa o ruchu drogowym, wedle brzmienia którego dopuszcza się zatrzymanie lub postój na chodniku kołami jednego boku lub przedniej osi pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t, pod warunkiem że: 1)na danym odcinku jezdni nie obowiązuje zakaz zatrzymania lub postoju; 2)szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im ruchu i jest nie mniejsza niż 1,5 m; 3)pojazd umieszczony przednią osią na chodniku nie tamuje ruchu pojazdów na jezdni. Przy czym zgodnie art. 49 ust. 1 cytowanej ustawy zabrania się zatrzymania pojazdu: 1)na przejeździe kolejowym, na przejeździe tramwajowym, na skrzyżowaniu oraz w odległości mniejszej niż 10 m od przejazdu lub skrzyżowania; 2)na przejściu dla pieszych, na przejeździe dla rowerzystów oraz w odległości mniejszej niż 10 m przed tym przejściem lub przejazdem; na drodze dwukierunkowej o dwóch pasach ruchu zakaz ten obowiązuje także za tym przejściem lub przejazdem; 3)w tunelu, na moście lub na wiadukcie; 4)na jezdni wzdłuż linii ciągłej oraz w pobliżu jej punktów krańcowych, jeżeli zmusiłoby to innych kierujących pojazdami wielośladowymi do najeżdżania na tę linię; 5)na jezdni obok linii przerywanej wyznaczającej krawędź jezdni oraz na jezdni i na poboczu obok linii ciągłej wyznaczającej krawędź jezdni; 6)w odległości mniejszej niż 10 m od przedniej strony znaku lub sygnału drogowego, jeżeli zostałyby one zasłonięte przez pojazd; 7)na jezdni przy jej lewej krawędzi, z wyjątkiem zatrzymania lub postoju pojazdu na obszarze zabudowanym na drodze jednokierunkowej lub na jezdni dwukierunkowej o małym ruchu; 8)na pasie między jezdniami; 9)w odległości mniejszej niż 15 m od słupka lub tablicy oznaczającej przystanek, a na przystanku z zatoką - na całej jej długości; 10)w odległości mniejszej niż 15 m od punktów krańcowych wysepki, jeżeli jezdnia z prawej jej strony ma tylko jeden pas ruchu; 11)na drodze dla rowerów, pasie ruchu dla rowerów oraz w śluzie rowerowej, z wyjątkiem roweru. Dokonując wymiaru kary Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 33 kw. Sąd brał zatem pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego. Odnosząc się do orzeczonej kary Sąd uznał, iż kara dwustu złotych grzywny jest odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez obwinionego i stopnia je zawinienia i stanowić będzie dolegliwość o charakterze represyjno-wychowawczym, zapobiegającym w przyszłości ponownemu łamaniu przez obwinionego porządku prawnego. Sąd jest zdania, iż poprzez orzeczenie względem obwinionego kary grzywny w kwocie dwustu złotych, zrealizowane zostaną tak cele prewencji indywidualnej, która ma na celu przede wszystkim powstrzymanie sprawcy od tego typu zachowań w przyszłości, jak i prewencji generalnej, której zadaniem jest kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa i utwierdzanie jego prawidłowych postaw wobec prawa. Kierując się zarysowaną sytuacją majątkową obwinionego przedstawioną na posiedzeniu w dniu 12 czerwca 2013 r. oraz mając na uwadze nałożenia na niego dolegliwości natury ekonomicznej w postaci kary grzywny, Sąd zwolnił obwinionego od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, kosztami tymi obciążając Skarb Państwa.