poprze uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości w sytuacji gdy Sąd Apelacyjny nie stwierdził, iż została wydana bez podstawy prawnej, a stwierdzona przez Sąd wada Decyzji nie skutkowała brakiem podstaw do nałożenia na Naukową i Akademicka Sieć Komputerową kary pieniężnej. Pozwany podniósł, iż w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, którego wyjaśnienie niezbędne jest dla prawidłowego rozpoznania niniejszej sprawy, a mianowicie, czy w sytuacji kiedy Sąd stwierdzi, że w sentencji decyzji zostało nieprawidłowo określone działanie wypleniające znamiona przepisu stanowiącego podstawę do nałożenia kary Sąd kierując się zasadą gwarancji proceduralnych dla osoby odpowiedzialnej za czyn oraz standardów ochrony praw oskarżonego winien taką decyzje uchylić mimo, że działania ukaranego wypełniały znamiona przepisu, który stanowi podstawę nałożenia kary pieniężnej czy też działając zgodnie z art.
Sąd winien zmienić decyzje poprzez prawidłowe sformułowanie sentencji decyzji. Powód (...) z siedzibą w W. wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej pozwanego. Wyrokiem z 17 maja 2017 roku Sąd Najwyższy w sprawie o sygnaturze akt III SK 37/16 uchylił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 25 lutego 2016 roku., sygn. akt VI ACa 179/15 i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy wskazał, iż Sąd Apelacyjny ponownie rozpoznając sprawę powinien ocenić podniesione przez powoda w apelacji zarzuty dotyczące wysokości nałożonej kary pieniężnej, do których nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z uwagi na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Sąd Apelacyjny ustalił i zważył co następuje. Apelacja okazała się zasadna, choć z przyczyn odmiennych od wskazanych w jej uzasadnieniu. Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił stan faktyczny, a jego ustalenia Sąd Apelacyjny przyjął za własne. Na obecnym etapie postępowania ustalone jest, że jak stwierdził Sąd Najwyższy „wykorzystywanie danego zakresu częstotliwości za pomocą innego typu urządzenia radiowego niż określone w pozwoleniu radiowym nie jest wykorzystywaniem częstotliwości bez uprawnień, lecz wykorzystywaniem częstotliwości niezgodnie z tymi uprawnieniami” (k. 169). Sąd Najwyższy wskazał, iż w niniejszej sprawie „powód posiadał ważne pozwolenie radiowe na wykorzystywanie danego zakresu częstotliwości, przy czym korzystał z innych urządzeń od wskazanych w tym pozwoleniu, co wypełniało hipotezę wykorzystywania częstotliwości niezgodnie z posiadanymi uprawnieniami” (k. 169). Zaakcentować należy to, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 210 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 209 ust. 1 pkt. 9 Pt, a w protokole kontroli bezpośredniej z dnia 4 października 2011 r. w punkcie II „Zakres i cel przeprowadzenia kontroli” znajduje się fraza „kontrola radiowych urządzeń nadawczo-odbiorczych pracujących na liniach radiowych na wybranych obiektach na terenie miasta K., na zgodność z warunkami pozwolenia radiowego”. Jako podstawę prawną kontroli wskazano art. 199 ust. 1 Pt. W zaskarżonej decyzji stwierdzono, że upoważnieni pracownicy UKE „w dniu 4 października 2011 r. (…), na podstawie art. 199 ust. 1 Pt w ramach kontroli bezpośredniej dokonali sprawdzenia wykorzystywania częstotliwości w pracy urządzeń nadawczo-odbiorczych pracujących w radiokomunikacji stałej w cyfrowej linii radiowej” (k. 5). Prezes Urzędu wskazał, że „w ramach przedmiotowej kontroli stwierdzono pracę urządzenia radiowego typ IP-10 zamiast zapisanego w pozwoleniu radiowym (…) typu (...) 28 MHz” (k. 6). Kara została nałożona na powoda „z tytułu wykorzystywania częstotliwości w pracy urządzeń nadawczo-odbiorczych”, które Prezes Urzędu uznał za dokonywane bez pozwolenia radiowego, a Sąd Najwyższy za dokonywane „niezgodnie z posiadanymi uprawnieniami”. Podkreślić należy, że Prezes Urzędu stwierdził, iż nieprawidłowość ta „została stwierdzona w ramach kontroli przeprowadzonej w dniu 4 października 2011 r.” (k. 6). W postanowieniu z dnia 24 września 2013 r. (III SK 3/13) Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, iż „ustawodawca w przepisach Prawa telekomunikacyjnego przewidział tryb postępowania kontrolnego mający określoną sekwencję podejmowanych kolejno czynności. Uruchomienie trybu postępowania kontrolnego narzuca określony sposób postępowania, od którego przepisy proceduralne i kompetencyjne Prawa telekomunikacyjnego nie przewidują odstępstw (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2010 r., III SK 8/10; z dnia 7 lipca 2011 r., III SK 52/10 oraz z dnia 6 października 2011 r., III SK 9/11). W aktualnie obowiązującym stanie prawnym nie jest zatem możliwe ani konstytucyjnie dopuszczalne, stworzenie w wyniku orzecznictwa sądowego szczególnego trybu postępowania ułatwiającego Prezesowi Urzędu korzystanie z kompetencji do nakładania kar pieniężnych na przedsiębiorców telekomunikacyjnych, który to tryb pozwalałby Prezesowi Urzędu wykorzystywać postępowanie kontrolne z art. 199 i n. Prawa telekomunikacyjnego do weryfikacji działalności przedsiębiorców telekomunikacyjnych i pozyskiwania informacji i dowodów o niezgodności tej działalności z przepisami obowiązującego prawa, a następnie – ignorując sekwencje czynności przewidzianą dla postępowania kontrolnego – wszczynać samoistne postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków objętych przedmiotem postępowania kontrolnego.” Sąd Najwyższy stwierdził przy tym, że „Obowiązujące przepisy Prawa telekomunikacyjnego w zakresie postępowania w sprawie nakładania kar pieniężnych pozwalają jedynie na przyjęcie założenia o dopuszczalności nałożenia kary pieniężnej bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania kontrolnego, w tym na podstawie informacji uzyskanych w toku postępowania kontrolnego o innym przedmiocie (dotyczącego innego obowiązku ciążącego na przedsiębiorcy telekomunikacyjnym), niż postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2012 r., III SK 24/11).” Obraz linii judykatury na przedmiotowej płaszczyźnie dopełnia wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2012 r., III SK 24/12. W orzeczeniu tym niewystępowanie „tożsamości przedmiotów przeprowadzonego przez Prezesa Urzędu postępowania kontrolnego z art. 199 i nast. Prawa telekomunikacyjnego oraz samoistnego postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej” uzasadniono tym, że „Prezes Urzędu nałożył na powódkę karę pieniężną za niedochowanie obowiązków wynikających z art. 143 Prawa telekomunikacyjnego, które zostało ujawnione w związku, niejako przy okazji, postępowania kontrolnego prowadzonego w innej sprawie, dotyczącej kontroli pracy systemu GSM 900 i GSM 1800 w zakresie sprawdzenia zgodności wykorzystywanych przez powódkę kanałów częstotliwości z posiadanym pozwoleniem radiowym. Przedmiot postępowania kontrolnego (kontrola pracy systemu GSM 900 i GSM 1800 w zakresie sprawdzenia zgodności wykorzystywanych przez powódkę kanałów częstotliwości z posiadanym pozwoleniem radiowym) był różny od przedmiotu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (wykorzystywanie częstotliwości bez wymaganych pozwoleń radiowych z art. 143 Prawa telekomunikacyjnego). Powódka nie została ukarana za sprawdzone w trybie kontroli, o której mowa w art. 199 Prawa telekomunikacyjnego, wykorzystywanie częstotliwości radiowych w sposób niezgodny z posiadanymi przez powódkę uprawnieniami, ale została ukarana w osobnym postępowaniu za wykorzystywanie częstotliwości bez stosownych zezwoleń.” Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie ustalił, że powód dopuścił się „wykorzystywania częstotliwości niezgodnie z posiadanymi uprawnieniami”, a Prezes Urzędu stwierdził, iż przedmiotowa nieprawidłowość „została stwierdzona w ramach kontroli przeprowadzonej w dniu 4 października 2011 r.” (k. 6). Mieści się też ona w ramach zakreślonych frazą „kontrola radiowych urządzeń nadawczo-odbiorczych pracujących na liniach radiowych na wybranych obiektach na terenie miasta K., na zgodność z warunkami pozwolenia radiowego”, przy pomocy której Prezes Urzędu określił przedmiot postępowania kontrolnego, jakie wszczął na podstawie art. 199 ust. 1 Pt. Nie można zatem uznać, że przedmiotowe uchybienie zostało stwierdzone jedynie „przy okazji” kontroli. W niniejszej sprawie niedopuszczalne było w związku z tym nałożenie kary na podstawie art. 210 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 209 ust. 1 pkt. 9 pt. Skoro bowiem, Prezes Urzędu wszczął postępowanie kontrolne na podstawie art. 199 ust. 1 Pt, to obowiązany był postępować w sposób odpowiadający przewidzianej dla tego unormowania sekwencji działań. Przesądza to o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji i zwalnia z obowiązku ustosunkowywania się do pozostałych zarzutów apelacji. Ze wskazanych wyżej względów, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art.
orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach oparto na podstawie art 98 § 1 i 3 k.p.c., § 14 ust. 3 pkt 3 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu oraz §14 ust. 2 pkt 3 i § 10 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.