VIII Gz 214/18

Sygn. akt VIII Gz 214/18 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2018 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie Wydział VIII Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Natalia Pawłowska – Grzelczak (spr.) Sędziowie: SO Patrycja Baranowska SO Anna Górnik po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2018 r. w Szczecinie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. z udziałem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 21 września 2017 roku wydanego w sprawie o sygn. akt VII Gzd 46/17 na skutek zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt VII Gzd 2/18, postanawia: oddalić zażalenie. SSO Anna Górnik SSO Natalia Pawłowska-Grzelczak SSO Patrycja Baranowska UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 marca 2018 r. Sąd Rejonowy w Koszalinie odrzucił skargę K. S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 21 września 2017 roku wydanego w sprawie o sygn. akt VII Gzd 46/17. U podstaw rozstrzygnięcia legło stwierdzenie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki stanowiące katalog podstaw do wznowienia postępowania określonych w art. 401, 401 1, 403 i 404 k.p.c. Sąd Rejonowy stwierdził, że okoliczności podnoszone w pozwie nie zostały przewidziane w ww. przepisach i tym samym nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania. Sąd wskazał, iż skarżący powoływał się na nowe dowody (art. 403 § 2 k.p.c.) tj. zawarcie w dniu 16 października 2017 roku układu ratalnego pomiędzy K. S. a Zakładem Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K.. Tymczasem zdaniem Sądu Rejonowego nie ma to znaczenia w sprawie albowiem postanowienie objęte skargą o wznowienie postępowania wydane zostało w dniu 21 września 2017 r. a uprawomocniło się w dniu 13 października 2017 roku, a co za tym idzie już po prawomocnym zakończeniu postępowania. Natomiast w zakresie okoliczności podnoszonych przez skarżącego, iż strony prowadziły negocjacje i rozmowy na temat spłaty zadłużenia, to okoliczność ta mogła być podniesiona przed Sądem Rejonowym wobec skutecznego zawiadomienia K. S. o terminie rozprawy, na którą jednak nie stawił się. Powyższe zdaniem Sądu Rejonowego uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. Z orzeczeniem tym nie zgodził się skarżący składając w prawem zakreślonym terminie zażalenie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż nowy środek dowodowy nie istnieje albowiem powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia objętego skargą. Ponadto zarzucono Sądowi Rejonowemu nieuwzględnienie nowych dowodów, które miały wpływ na wynik postępowania i tym samym stanowiły podstawę jego wznowienia. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylnie zaskarżonego orzeczenia ewentualnie o jego zmianę poprzez uwzględnienie skargi i wznowienie postępowania w sprawie VII Gzd 46/17 oraz nieobciążanie skarżącego kosztami postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu dokonano rozwinięcia zgłoszonych zarzutów, a ponadto podtrzymano dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie okazało się nieuzasadnione. Zdaniem Sądu Odwoławczego ocena skargi K. S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 21 września 2017 roku wydanego w sprawie o sygn. akt VII Gzd 46/17, przedstawiona w uzasadnieniu orzeczenia Sądu I instancji, obejmująca dokonaną przez ten Sąd wykładnię zastosowanych przepisów prawa okazała się właściwa i nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego. Sąd II instancji w pełni akceptuje stanowisko Sądu meritii i przyjmuje za własne, czyniąc je integralną częścią poniższych rozważań. Jak wynika z przytoczeń skargi, skarżący powołuje się na dowód, którego Sąd Rejonowy nie wziął pod uwagę tj. porozumienie zawarte w dniu 16 października 2017 roku, a dotyczące układu ratalnego pomiędzy K. S. a Zakładem Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K.. W ocenie skarżącego ta okoliczność mająca wpływ na wynik sprawy nie została oceniona przez Sąd I instancji. Ponadto powołano się na negocjacje, które trwały już w czasie, gdy toczyło się postępowanie w sprawie VII Gzd 46/17, które doprowadziły do zawarcie powyższego porozumienia. Zgodnie z dyspozycją art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego, albo wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zgodnie z przywołanym w uzasadnieniu postanowienia Sądu I instancji postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV Cz 79/13 – którego powołanie w niniejszym stanie faktycznym należy uznać za słuszne i które Sąd Okręgowy podziela w całości – podstawą wznowienia postępowania nie mogą być środki dowodowe lub okoliczności powstałe po prawomocnym zakończeniu postępowania. Zaprezentowane stanowisko nie jest w judykaturze Sądu Najwyższego odosobnione – por. także uchwała SN z dnia 21 lutego 1969 r., 7 III PZP 63/68, OSNC 1969, nr 12, poz. 208 i postanowienia SN: z dnia 15 września 2005 r., II CZ 78/05, niepubl., z dnia 14 lutego 2007 r., II CZ 120/06, niepubl., z dnia 30 maja 2007 r., I CZ 40/07, niepubl. - i spotkało się z oddźwiękiem w doktrynie (tak Henryk Dolecki (red.), Tadeusz Wiśniewski (red.), Józef Iwulski, Grzegorz Jędrejek, Iwona Koper, Grzegorz Misiurek, Piotr Pogonowski, Dariusz Zawistowski, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom II. Artykuły 367-505