k.p.c. zarząd przymusowy ustanowiony nad przedsiębiorstwem obowiązanego wykonuje się wg przepisów o zarządzie w toku egzekucji z nieruchomości, a zatem wg przepisów art. 931-941 k.p.c. Art. 935 k.p.c. określa kompetencje zarządcy przymusowego – ma on m.in. obowiązek wykonywania czynności potrzebnych do prowadzenia prawidłowej gospodarki, może pozywać i być pozwany. Mieć należy ponadto na względzie, że zarząd pozwanej spółki nie został postanowieniem z dnia 11 maja 2009 r. zawieszony w czynnościach, a zatem uznać należy, iż mógł reprezentować pozwanego w sprawie toczącej się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. w przedmiocie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntów przy ul. (...) w P.. Ze złożonych do akt sprawy odpisów z rejestru przedsiębiorców pozwanego nie wynika, aby którakolwiek z osób wchodzących w skład zarządu została zawieszona w czynnościach i nie mogła w związku z tym udzielić pełnomocnictwa do zawarcia ugody przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P.. Na dzień 23 września 2013 r. Prezesem Zarządu był K. M., który był umocowany do udzielenia pełnomocnictwa radcy prawnemu A. A. do zastępowania pozwanego w sprawie o aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w/w gruntów. Zdaniem Sądu, stanowisko, że tylko zarządca przymusowy był uprawniony do zawarcia ugody (lub też jej potwierdzenia) w imieniu pozwanej spółki w postępowaniu aktualizacyjnym nie zasługuje na aprobatę. Odmienny wniosek wynika z ustawowego zakresu umocowania zarządcy przymusowego. Art.
k.p.c. odsyła do art. 931-941 k.p.c. i przepisów o zarządzie w toku egzekucji z nieruchomości. Wyliczenie kompetencji zarządcy przymusowego w art. 935 § 1-3 k.p.c. (zarządca zajętej nieruchomości obowiązany jest wykonywać czynności potrzebne do prowadzenia prawidłowej gospodarki, ma prawo pobierać zamiast dłużnika wszelkie pożytki z nieruchomości, spieniężać je w granicach zwykłego zarządu oraz prowadzić sprawy, które przy wykonywaniu takiego zarządu okażą się potrzebne, w sprawach wynikających z zarządu nieruchomością zarządca może pozywać i być pozywany, wolno mu zaciągać tylko takie zobowiązania, które mogą być zaspokojone z dochodów z nieruchomości i są gospodarczo uzasadnione) skłania do konkluzji, że zarządca ma obowiązek administrowania działalnością bieżącą spółki, ale nie może podejmować czynności rodzących po stronie przedsiębiorstwa zobowiązań nie znajdujących pokrycia w dochodach. Sąd Okręgowy podkreślił, że opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego to świadczenie mające umocowanie w przepisach rangi bezwzględnie obowiązującej. Jest ono pobierane niezależnie od sytuacji finansowej użytkownika wieczystego. Stan majątkowy użytkownika wieczystego nie ma żadnego wpływu na dopuszczalność aktualizacji opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, ponieważ przesłanki tego postępowania określa w sposób wyczerpujący ustawa o gospodarce nieruchomościami. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że zarządca przymusowy pozwanej (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P. nie posiadał legitymacji do zawarcia ugody w przedmiocie ustalenia opłaty za użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej przy ul. (...) w P.. Sąd Okręgowy podniósł, że w przypadku przyjęcia stanowiska pozwanego, że ugoda jest nieważna, konsekwentnie należałoby przyjąć, że również pozbawione skutków prawnych było złożenie przez radcę prawnego M. A. wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest uzasadniona w innej wysokości. Za niewystarczającą należałoby uznać werbalną zgodę zarządcy przymusowego na działanie radcy prawnego M. A. polegające na złożeniu wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest uzasadniona w innej wysokości, w odpowiedzi na pismo zawierające wypowiedzenie dotychczasowej opłaty rocznej. Co prawda radca prawny M. A. został upoważniony do działania w imieniu pozwanego na mocy pełnomocnictwa z dnia 15 grudnia 2010 r. udzielonego przez A. G., ale brak w aktach sprawy dokumentu zgody zarządcy przymusowego, która winna przybrać postać pełnomocnictwa udzielonego przez ówczesnego zarządcę przymusowego S. K.. Zgodnie z art. 935 § 1 k.p.c. w sprawach wynikających z zarządu przedsiębiorstwem zarządca przymusowy może pozywać i być pozywany. Zastępujący (zgodnie z art. 80 ust. 2 u.g.n.) pozew wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest uzasadniona w innej wysokości został sporządzony przez radcę prawnego, legitymującego się pełnomocnictwem udzielonym przez ówczesnego Prezesa Zarządu A. G.. Na dokumencie pełnomocnictwa (ani na samym wniosku z dnia 5 stycznia 2011 r.) nie ma jakiejkolwiek adnotacji stwierdzającej zgodę zarządcy przymusowego na ustanowienie tego pełnomocnika bądź złożenie przez niego wniosku o takiej treści. Gdyby zatem konsekwentnie stosować pogląd strony pozwanej o konieczności wyrażania zgody przez zarządcę przymusowego na wszystkie czynności dotyczące majątku przedsiębiorstwa, to należałoby uznać, że również na złożenie wniosku z dnia 5 stycznia 2011 r. zgody zarządcy przymusowego nie było, a to oznaczałoby, że dokonane przez Prezydenta Miasta P. wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty rocznej pismem z dnia 26 listopada 2010 r. wywołało skutek z momentem upływu terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest uzasadniona w innej wysokości. Wówczas nie powinno podlegać dyskusji, że strony wiąże opłata zaproponowana w aktualizacji. Wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty rocznej, wobec jego niezakwestionowania, doprowadziło tym samym do zakończenia procedury aktualizacyjnej w związku z przyjęciem przez stronę pozwaną oświadczenia zmieniającego organu reprezentującego właściciela, tj. Prezydenta Miasta P.. W tej sytuacji należy uznać, że kwota dochodzona pozwem mieści się w obowiązującej od 2011 r. stawce 295 781,10 zł. Postępowanie aktualizacyjne przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym może zakończyć się wydaniem orzeczenia merytorycznego ustalającego nową wysokość lub oddalającego wniosek, może również zakończyć się ugodą stron. Ugoda podlega zatwierdzeniu, do czego doszło i o czym świadczy treść § 9 ugody z dnia 26 września 2013 r. Nie ma przy tym decydującego znaczenia dla oceny tej przesłanki, że nie zostało wydane odrębne postanowienie o jej zatwierdzeniu, gdyż z cytowanego wyżej art. 79 ust. 7 u.g.n. wynika, że w tym postępowaniu nie stosuje się przepisów dotyczących odwołań i zażaleń, co oznacza, że zażalenie na zatwierdzenie ugody nie przysługuje. Skoro zatwierdzenie ugody w tym postępowaniu nie jest zaskarżalne, to nie ma podstaw do wydawania odrębnego postanowienia wobec braku możliwości kontroli instancyjnej. Nie zasługuje na akceptację stanowisko strony pozwanej, że postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. jeszcze się nie zakończyło. Nie można ponadto zaakceptować poglądu pozwanego, że wobec możliwości zastosowania art. 79 ust. 9 u.g.n. i nadania ugodzie klauzuli wykonalności celem wszczęcia egzekucji uwzględnienie powództwa prowadziłoby do powstania dwóch tytułów wykonawczych opiewających na to samo roszczenie. Ugoda ustala jedynie wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w poszczególnych latach, nie zawiera jednak w swej treści stwierdzenia zasądzenia określonych świadczeń. Opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego jest jak wskazano wyżej świadczeniem cywilnoprawnym, które może być dochodzone w trybie procesu cywilnego – przepis art. 79 ust. 9 nie stawia w tej kwestii ograniczeń. Jednocześnie dopóki postępowanie nie zostanie wznowione, a zatwierdzona ugoda uchylona na zasadach określonych w k.p.a. korzysta wraz z ugodą z domniemania zgodności z prawem, wiąże sądy i inne organy państwowe zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. Jako podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu - wskazując, co się na nie składa - Sąd Okręgowy powołał przepisy art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z § 6 ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. 2013 r., poz. 490) oraz art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz.U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.). Od wyroku tego apelację wniósł pozwany, zaskarżając go w całości i zarzucając: 1. bezpodstawne i nieuprawnione przyjęcie, iż dopóki postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w P. przy ul. (...) nie zostanie wznowione, a orzeczenie o zatwierdzeniu ugody z dnia 26 września 2013 r. uchylone w trybie przewidzianym przepisami k.p.a. korzysta ono wraz z ugodą z domniemania zgodności z prawem, jak również wiąże sądy i inne organy państwowe zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do uwzględnienia powództwa; 2. naruszenie przepisu art. 752 5 k.p.c. co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, iż ugoda zawarta przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. z dnia 26 września 2013 r. w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania, nie stanowi czynności prawnej dotyczącej majątku pozwanej objętego zarządem przymusowym, a co za tym idzie, że w/w ugoda jest ważna, jako że zawarta przez osobę upoważnioną przez zarząd pozwanej, co w konsekwencji doprowadziło do uwzględnia powództwa; 3. naruszenie przepisu art. 935 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art.
co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną jego interpretację i w konsekwencji przyjęcie, iż zarządca przymusowy pozwanej nie posiadał legitymacji do zawarcia ugody w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, a co za tym idzie, iż ugoda z dnia 26 września 2013 r. zawarta przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. jest ważna, co w rezultacie doprowadziło do uwzględnienia powództwa;
Ponadto, stwierdzić należy, że z analizy akt sprawy wynika jednoznacznie, że stroną od początku był zarządca przymusowy spółki a nie sama spółka. Przede wszystkim to zarządca przymusowy udzielił pełnomocnictwa w sprawie i wykazał swoje upoważnienie do działania przedkładając postanowienie o ustanowieniu zarządu przymusowego i wyznaczeniu zarządcy przymusowego. W konsekwencji, zachodziły przesłanki do sprostowania oznaczenia strony pozwanej w zaskarżonym wyroku Sądu Okręgowego na podstawie art. 350 § 3 k.p.c. Przechodząc do istoty sprawy, na wstępie wskazać należy, że nie zachodzi wskazywana w apelacji sprzeczność pomiędzy ustalonym przez Sąd stanem faktycznym, a późniejszymi rozważaniami prawnymi. Sąd Okręgowy nie poczynił w stanie faktycznym sprawy ustalenia, że zarządca przymusowy udzielił upoważnienia radcy prawnemu M. A. do występowania w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P., w tym złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest uzasadniona w innej wysokości. Sąd ustalił przy tym, że wniosek o ustalenie, iż aktualizacja opłaty z tytułu użytkowania wieczystego jest uzasadniona w innej wysokości złożyła spółka (...) reprezentowana przez radcę prawnego M. A., na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w dniu 15 grudnia 2010 r. przez Prezesa Zarządu pozwanego A. G.. Zauważyć jednak należy, że była udzielona zgoda zarządcy na złożenie tego wniosku, co wynika z zeznań świadka S. K., któremu Sąd dał wiarę. Wobec nietrafności zarzutów natury procesowej, ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego, które Sąd Apelacyjny w całości podziela i przyjmuje za własne, stanowią podstawę zastosowania przepisów prawa materialnego (art. 382 k.p.c.). Odnosząc się do pozostałych zarzutów, należy przyznać rację skarżącemu, że nie można podzielić stanowiska Sądu Okręgowego w kwestii związania sądu w niniejszej sprawie treścią ugody zawartej przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. w dniu 26 września 2013 r. Nie można zgodzić się z Sądem I instancji, że dopóki postępowanie w sprawie zakończone tą ugodą nie zostanie wznowione, a zatwierdzona ugoda uchylona na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, korzysta wraz z ugodą z domniemania zgodności z prawem i wiąże sądy oraz inne organy państwowe zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. W tym zakresie należy podnieść, że w orzecznictwie i piśmiennictwie nie ma zgody, co do tego, czy wzruszenie orzeczenia wydanego przez samorządowe kolegium odwoławcze, bądź ugody zatwierdzonej przez kolegium, w przedmiocie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości, może nastąpić w trybie zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o postępowaniach nadzwyczajnych, tj. w drodze wznowienia postępowania (art. 145 i nast. k.p.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 156 i nast. k.p.a.). Poglądy o dopuszczalności stosowania tych trybów w zakresie wzruszenia ugody zawartej na podstawie art. 79 ust. 3 u.g.n. oparte są na stwierdzeniu, że zgodnie z treścią art. 79 ust. 7 u.g.n., do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Do postępowania, o którym mowa wyżej, stosuje się również przepisy o opłatach i kosztach. Zwolennicy tej koncepcji wskazują bowiem, że skoro w przytoczonym przepisie mowa jest o wyłączeniu z zakresu przepisów o postępowaniu jedynie regulacji dotyczących odwołań i zażaleń, to zastosowanie znajdują pozostałe przepisy tego działu, w tym przepisy o postępowaniach nadzwyczajnych. Redakcja przytoczonego wyżej przepisu art. 79 ust. 7 u.g.n. jednak wskazuje, że wymieniony w nim katalog przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, podlegających odpowiedniemu zastosowaniu do postępowania przed kolegium w sprawach w przedmiocie aktualizacji opłaty rocznej ma charakter zamknięty, co oznacza, że odpowiednie zastosowanie w tym postępowaniu mają tylko i wyłącznie wymienione w nim przepisy. Na uwagę zasługuje również konstrukcja powyższego odesłania, tj. wymienienie w nim przepisów k.p.a. znajdujących odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed kolegium w takim porządku, w jakim usytuowane są one w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przepisy te zostały wymienione kolejno, według następujących po sobie jednostek redakcyjnych, począwszy od przepisów Działu I Rozdziału 5 „Wyłączenie pracownika lub organu”, następnie Rozdziału 7 „Załatwianie spraw”, kolejno Rozdziału 8 (...), Rozdziału 9 (...), Rozdziału 10 (...) i Działu II (...) za wyjątkiem przepisów Rozdziału 10 (...) i rozdziału 11 (...). Wykładnia systemowa wskazuje zatem, że do postępowania przed kolegium nie znajdują odpowiedniego zastosowania przepisy Działu I Rozdziału 2 „Zasady ogóle”, w tym przepis art. 16 § 1 k.p.a., stanowiący, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne, a uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Podkreślenia wymaga tu fakt, że spory na gruncie opłat za użytkowanie wieczyste są sporami cywilnoprawnymi, zaś postępowanie przed samorządowym kolegium odwoławczym jest koniecznym elementem, otwierającym drogę do ewentualnego przeniesienia sporu przed sąd powszechny. Wprawdzie przepis art. 79 ust. 7 u.g.n. stanowi o odpowiednim stosowaniu niektórych przepisów k.p.a., jednakże nie oznacza to, że sprawa w jakimś momencie uzyska charakter sprawy administracyjnej. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2013 r. I OSK 408/13 LEX nr 1302760) Powyższe pozwala na uznanie, że o ile nie można wykluczyć ewentualności wzruszenia przedmiotowej ugody z 26 września 2013 r., w przypadku zainicjowania przez stronę postępowania w trybie nadzwyczajnym, tj. wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności, to dopuszczalne jest również badanie ważności tej ugody w toku postępowania cywilnego przez sąd powszechny. Należy podkreślić, że przedmiot ugody kończącej postępowanie przed samorządowym kolegium odwoławczym w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty rocznej, stanowi niewątpliwie sprawę cywilną w rozumieniu przepisu art. 1 k.p.c. W postępowaniu cywilnym rozstrzygającym spór o zapłatę należności wynikającej z takiej ugody, kwestia ważności tej ugody w świetle przepisów prawa cywilnego i postępowania cywilnego ma natomiast znaczenie zasadnicze. Na marginesie należy zauważyć, że Sąd Okręgowy niekonsekwentnie wskazuje na konieczność wznowienia postępowania jedynie w zakresie postanowienia o zatwierdzeniu ugody przez kolegium, a następnie – na konieczność uchylenia samej ugody w drodze wznowienia postępowania. Należy też zauważyć, że Sąd Okręgowy, jako podstawę prawną do wznowienia postępowania wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowiący, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, wskazując, że pominięcie przez organ administracyjny przedstawiciela ustawowego strony lub jej pełnomocnika jest tożsame z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania administracyjnego. Wskazana podstawa budzi jednak wątpliwości. Zarządca przymusowy nie jest przedstawicielem ustawowym obowiązanego ani jego pełnomocnikiem. Działa on we własnym imieniu, a skutki prawne jego czynności dotyczą sfery praw i obowiązków obowiązanego. Jak wynika z zeznań świadka W. K., radca prawny M. A. składając wniosek o wszczęcie postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. legitymował się zarówno pełnomocnictwem udzielonym przez zarząd spółki (...), jak i zarządcę przymusowego. Okoliczność, że w toku postępowania złożył jedynie pełnomocnictwo udzielone przez zarząd a organ nie wezwał go do przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa, udzielonego przez zarządcę przymusowego, nie może być uznane za wystarczające do uznania, że organ administracji pominął stronę w toku postępowania. Jak ponadto wynika z zeznań W. K., organ doręczał mu w toku postępowania część pism na jego adres. Nie można więc uznać, że zachodzą wystarczające przesłanki do przyjęcia, iż niewątpliwie strona została pominięta w toku postępowania, a jedynie, że ugodę podpisała osoba niemająca stosownego umocowania. Słusznie też podniósł skarżący, że w świetle przepisu art. 752 5 k.p.c. nie można przyjąć, iż w niniejszej sprawie zawarcie ugody w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego wykracza poza zakres spraw objętych zarządem przymusowym. Jak już wyżej wskazano, zarząd przymusowy ustanowiony został nad całością przedsiębiorstwa spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P. i nie została spod niego wyłączona jakakolwiek część przedsiębiorstwa (art.
Zgodnie natomiast z powołanym przez Sąd Okręgowy przepisem art. 55 1 k.c. przedsiębiorstwo obejmuje w szczególności środki pieniężne (pkt 4). Nie można przyjąć, że zakresem działania zarządcy są objęte tylko sprawy dotyczące zbycia lub obciążenia składników majątkowych przedsiębiorstwa, wymienionych w art. 55 1 k.c. Również odesłanie do przepisów o zarządzie w toku egzekucji z nieruchomości (art. 935 § 1-3 k.p.c.) nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, że w niniejszej sprawie zarządca przymusowy nie był uprawniony do ewentualnego zawarcia ugody przed kolegium. Kwestia ustalenia wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność przedsiębiorstwa podlegającego zarządowi niewątpliwie wchodzi w zakres kompetencji zarządcy przymusowego. Jego działania w tym zakresie stanowią czynności w granicach zwykłego zarządu, zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki, tj. dbałości, by ustalić tę opłatę na prawidłowym poziomie i nie doszło do bezzasadnego uszczuplenia majątku spółki. Okoliczność, że przepisy przewidujące pobieranie (co do zasady) tej opłaty mają charakter bezwzględnie obowiązujący nie przesądza, że ustalenie jej wysokości wykracza poza kompetencje zarządcy przymusowego. W sprawie nie było sporu, co do tego, że ugodę z 26 września 2013 r. w imieniu spółki (...) podpisała osoba (r. pr. A. A.) nie mająca pełnomocnictwa udzielonego przez zarządcę przymusowego, ani zarządca ten nie wyraził zgody na tę ugodę, chociażby w sposób dorozumiany. W konsekwencji, stwierdzić należy, że w świetle art. 752 5 k.p.c. powyższa ugoda jest nieważna. Jak nadto wynika z ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego, przed podpisaniem tej ugody organ prowadzący postępowanie w przedmiocie opłaty z tytułu użytkowania wieczystego został powiadomiony o ustanowieniu zarządu przymusowego. Ustawodawca jednoznacznie określił wpływ ustanowienia zarządu przymusowego na czynności prawne dotyczące majątku objętego zarządem dokonywane przez obowiązanego. Art. 752 5 k.p.c. przewiduje bezwzględną nieważność czynności prawnych dokonanych przez obowiązanego po ustanowieniu zarządu, a dotyczących majątku objętego takim zarządem Nie ma przy tym znaczenia, czy czynność prawna była korzystna dla uprawnionego. W stosunku do każdego, kto wiedział o ustanowieniu zarządu, jego skutki powstają z chwilą, gdy powziął o tym wiadomość. (por. T. Ereciński w: Kodeks postępowania cywilnego, Komentarz, tom 3, Warszawa 2009, s. 555-556). Nie można też podzielić argumentacji Sądu Okręgowego, że gdyby stosować pogląd strony pozwanej o konieczności wyrażania zgody przez zarządcę przymusowego na wszystkie czynności dotyczące majątku przedsiębiorstwa, to należałoby uznać, że również na złożenie wniosku z dnia 5 stycznia 2011 r. zgody zarządcy przymusowego nie było, a to oznaczałoby, że dokonane przez Prezydenta Miasta P. wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty rocznej pismem z dnia 26 listopada 2010 r. wywołało skutek z momentem upływu terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest uzasadniona w innej wysokości. Skoro bowiem Sąd Okręgowy dał wiarę zeznaniom świadka S. K., że radca prawny M. A. był przez niego umocowany do złożenia powyższego wniosku, to nie można stwierdzenia o braku zgody zarządcy opierać jedynie na wskazaniu, że pełnomocnik zarządcy nie przedłożył prawidłowego dokumentu pełnomocnictwa. Jak wskazują ustalenia Sądu, organ prowadzący postępowania nie wezwał pełnomocnika do przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa. Wobec stwierdzenia, że ugoda zawarta w dniu 26 września 2013 r. jest nieważna, bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do zarzutów apelacji w zakresie naruszenia art. 79 ust. 9 u.g.n. i art. 67 § 1 k.p.c., a także zarzutów dotyczących rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. orzekł jak w punkcie 2 wyroku, orzekając o kosztach postępowania zgodnie z treścią przepisu art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Na koszty te składają się kwota 7 200 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego i kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 7 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Na zasądzoną z tego tytułu kwotę składają się kwota 19 950 zł tytułem opłaty od apelacji i kwota 5 400 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa w postępowaniu apelacyjnym. Na marginesie tylko zauważyć można, że z akt sprawy nie wynika, by ugodzie z 26 września 2013 r. S.w P. nadało klauzulę wykonalności (§ 7 ugody). Nadanie zresztą przez kolegium orzeczeniu lub ugodzie klauzuli wykonalności, nie mogło by też być uznane za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), skoro stanowi element sprawy cywilnej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2012 r. I OSK 808/12 LEX nr 1333116). Mikołaj Tomaszewski Ewa Staniszewska Jan Futro
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.