w związku z art. 747 § pkt 1 k.p.c., orzekł jak w pkt I.- II. sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 733 k.p.c. udzielając zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania w sprawie sąd wyznacza termin, w którym pismo wszczynające postępowanie w sprawie powinno zostać wniesione pod rygorem upadku zabezpieczenia. Termin ten nie może przekraczać dwóch tygodni. Stąd też w pkt III. postanowienia Sąd – mając na względzie charakter sprawy wyznaczył uprawnionemu maksymalny dopuszczalny termin dwóch tygodni na złożenie pozwu przeciwko obowiązanemu Funduszowi. Z tym orzeczeniem nie zgodził się obowiązany i zaskarżył je w części, w której Sąd I instancji uwzględnił wniosek o zabezpieczenie i wniósł o: - uchylenie postanowienia w trybie art. 395 §2 w zw. z art. 13 §2 kodeksu postępowania cywilnego, rozpoznanie sprawy na nowo przez Sąd Okręgowy i oddalenie wniosku o udzielenie zabezpieczenia, w przypadku nie uwzględnienia pkt (i) powyżej, wniósł o: - zmianę postanowienia w zaskarżonej części, to jest pkt I oraz pkt III postanowienia poprzez oddalenie wniosku o udzielenie zabezpieczenia, ewentualnie wniósł o: - uchylenie postanowienia w zaskarżonej części, to jest pkt I oraz pkt III postanowienia i przekazanie wniosku o udzielenie zabezpieczenia do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu, - zasądzenie od uprawnionego na rzecz obowiązanego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wniósł także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, których odpisy załączone są do niniejszego zażalenia, oraz wydruków załączonych do niniejszego zażalenia na okoliczności faktyczne wskazane w uzasadnieniu zażalenia, treści tych dokumentów i wydruków oraz dla zaprzeczenia twierdzeniom zgłoszonym we wniosku o udzielenie zabezpieczenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: art. 738 w zw. z art. 736 § 1 pkt 2 w zw. z art.
poprzez uznanie, że uprawniony uprawdopodobnił roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia oraz poprzez rozpoznanie wniosku o udzielenie zabezpieczenia przekroczeniem jego granic; art.
poprzez wybór sposobu zabezpieczenia, który nie uwzględnia interesu obowiązanego i obciąża go ponad potrzebę; art. 233 § 1 w zw. z 13 §2 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia i wadliwą ocenę mocy dowodowej materiału przedstawionego przez wnioskodawcę przy wniosku, a także poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów; art. 84 §1 i art. 88 oraz art. 58 § 1 k.c. Na podstawie art. 396 k.p.c. w zw. z art. 13 §2 k.p.c. wnoszę o niezwłoczne wstrzymanie wykonania postanowienia do czasu rozstrzygnięcia niniejszego zażalenia. Uprawniony w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie i o zasądzenie od obowiązanego na rzecz uprawnionego koszty postępowania zażaleniowego. Uprawniony jednocześnie cofnął swoje zażalenie. Obowiązany w odpowiedzi na zażalenie uprawnionego wniósł o jego odrzucenie, ewentualnie oddalenie i zasądzenie od uprawnionego na rzecz obowiązanego kosztów postępowania zażaleniowego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie obowiązanego nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest zasadny zarzut obowiązanego, jakoby Sąd I instancji naruszył przepis art. 738 w zw. z art. 736 § 1 pkt 2 w zw. z art. 730
poprzez wybór sposobu zabezpieczenia, który nie uwzględnia interesu obowiązanego i obciąża go ponad potrzebę, ponieważ Sąd ten rozważał zaproponowany przez uprawnionego sposób zabezpieczenia, także w kontekście tego, czy nadmiernie nie obciąży obowiązanego. Zasadnie przyjął zatem Sąd I instancji, że zajecie wierzytelności z rachunku bankowego jest racjonalnym oraz dopuszczalnym z mocy art. 747 pkt 1 k.p.c. sposobem zabezpieczenia, zwłaszcza gdy dotyczy zajęcia jedynie jednego rachunku bankowego obowiązanego, który został wyszczególniony. Należy przy tym podkreślić, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego dla zabezpieczenia roszczenia pieniężnego stanowi najbardziej skuteczny sposób zabezpieczenia, ponieważ w razie uwzględnienia powództwa, uprawniony zyska możliwość szybkiego zaspokojenia się z zajętej wierzytelności. Rozważając zatem wykorzystanie tego sposobu zabezpieczenia, Sąd wziął pod uwagę także interes uprawnionego. Zarzut obowiązanego, że Sąd Okręgowy naruszył przepis art. 233 § 1 w zw. z 13 § 2 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia i wadliwą ocenę mocy dowodowej materiału przedstawionego przez wnioskodawcę przy wniosku, a także poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów; art. 84 §1 i art. 88 oraz art. 58 § 1 k.c. nie jest zasadny, Sąd ten szczegółowo rozważył okoliczności faktyczne sprawy, także w kontekście także materialnoprawnej podstawy roszczenia pieniężnego uprawnionego. Co do zażalenia uprawnionego, to zgodnie z art. 391 § 2 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w razie cofnięcia zażalenia sąd drugiej instancji umarza postępowanie zażaleniowe i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu. W niniejszej sprawie powód cofnął zażalenie przed wyznaczeniem jeszcze rozprawy, stąd też nie zachodził konieczność uzyskania zgody obowiązanego, który jednak wystąpił z zadaniem zwrotu kosztów wywołanych wniesieniem zażalenia. Jednak z art. 745 § 1 k.p.c. o kosztach postępowania zabezpieczającego sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, a o kosztach postępowania zabezpieczającego później powstałych rozstrzyga na wniosek strony, sąd który udzielił zabezpieczenia. Przyjmuje się także, że do tych kosztów postępowania zabezpieczającego zalicza się także postępowania zażaleniowego w przedmiocie zabezpieczenia. Ostatecznie zatem Sąd Apelacyjny umorzył postępowanie zażaleniowe wywołane zażaleniem uprawnionego, pozostawiając Sądowi Okręgowemu, który będzie rozpoznawał sprawę w postępowaniu rozpoznawczym orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego (art. 391 § 2 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 745 § 1 k.p.c.). Mając na uwadze powyższe okoliczności należało uznać, że wszystkie zarzuty podniesione w zażaleniu obowiązanego okazały się nieuzasadnione, co powoduje, że zażalenie należało oddalić (art. 385 k.p.c. w zw. art. 397 § 2 z art. 13 § 2 k.p.c.). (...) Mw
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.