k.c. Postanowienia umowy nie zostały uzgodnione indywidualnie z powodem, a wypłata wartości wykupu nie należała do głównych świadczeń stron. Strona pozwana wnosiła o oddalenie powództwa, podnosząc w pierwszej kolejności, że umowa została rozwiązana dnia 7 sierpnia 2012 roku, a w ciągu trzech kolejnych lat pozwany nie został wezwany do zapłaty. W efekcie roszczenie powoda uległo przedawnieniu. Ponadto postanowienia dotyczące zasad naliczania i wypłacania świadczenia wykupu nie mają abuzywnego charakteru. Pozwany, zawierając umowę, mógł liczyć na 20 lat jej trwania. Do takiego okresu zostały obliczone i rozłożone w czasie koszty. Wypłata powodowi całości środków na rachunku spowodowałoby zachwianie równości stron, gdyż zakład ubezpieczeń cały czas udzielał ochrony ubezpieczeniowej, poniósł wysokie koszty zawarcia i wykonania umowy. Przez okres jej obowiązywania uprawniony nie podnosił zarzutów dotyczących brzmienia OWU, nie kwestionował konstrukcji umowy czy wysokości zawartych w niej opłat. Świadczenie wykupu stanowi świadczenie główne (jako jedyne jest wymienione z nazwy). Uznanie zakwestionowanych postanowień za abuzywne usunęłoby z umowy podstawę do wypłaty jakiejkolwiek sumy tytułem świadczenia wykupu. Powód zawarł umowę na podstawie znanych mu OWU, a po 5 latach mógł złożyć wniosek o przekształcenie polisy na bezskładkową. Jego zachowanie doprowadziło do ustania umowy przed zakładanym czasem osiągniecia rentowności, co prowadzi do szkody w majątku ubezpieczyciela, a przy uznaniu zgłoszonych roszczeń – także do uzyskania przez niego nadmiernych profitów. Nieuzasadnione jest stanowisko strony powodowej, jakoby zakwestionowane postanowienia OWU są tożsame ze wskazanymi w art.385 3 pkt 17 k.c., gdyż dotyczą one zupełnie odmiennych postanowień. Pozwany w związku z zawarciem umowy poniósł koszty w kwocie 4.120 zł, co wynika z zestawienia prowizji wypłaconych pośrednikowi ubezpieczeniowemu, a także z faktur i potwierdzeń zapłaty oraz zestawienia kosztów dla polisy. Strona powodowa, mimo spoczywającego na niej ciężaru dowodu, nie wykazała, aby którekolwiek z postanowień OWU miały charakter niedozwolonych postanowień umownych. Odnosząc się do argumentacji pozwanego, powód podniósł m.in. że dochodzone roszczenie nie uległo przedawnieniu, albowiem jego podstawą są przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że umowa ubezpieczenia z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym ma mieszany charakter – zawiera elementy umowy ubezpieczenia na życie i umowy inwestycyjnej. Dominuje w nich aspekt kapitałowy. Nie ma więc do nich zastosowania trzyletni termin przedawnienia z art. 819 § 1 k.c., a nawet gdyby termin ten upłynął, to podniesienie zarzutu przedawnienia stanowiłoby nadużycie prawa i byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Wyrokiem z dnia 23 października 2017 r., sygn. akt I C 719/16, Sąd Rejonowy w Sandomierzu zasądził od V. L. Towarzystwa (...) w W. na rzecz W. G. kwotę 4.227,52 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 listopada 2016 roku do dnia zapłaty (pkt I) i kwotę 1.017 zł tytułem kosztów procesu (pkt II). Sąd ten dokonał następujących ustaleń. W. G., działając jako konsument, w konsekwencji wniosku z dnia 31 marca 2007 roku, zawarł ze (...) SA w W. umowę ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, ze składką regularną, (...), potwierdzoną polisą nr (...), na okres 20 lat, od 17 kwietnia 2007 roku do 16 kwietnia 2027 roku. Składkę ubezpieczeniową określono na kwotę 200 zł miesięcznie. W. G. zobowiązał się do jej opłacania, a ubezpieczyciel – do udzielenia ochrony ubezpieczeniowej na wypadek śmierci lub z tytułu dożycia, jak również do alokacji uiszczonych składek. Umowę zawarto na podstawie (...) (...) ( (...)) (...) SA w W.. Załącznik nr (...) określał m.in. wysokość opłat ponoszonych przez ubezpieczonego, a także wysokość i sposób wyliczenia należnych mu świadczeń (w tym świadczenia wykupu). Treść ogólnych warunków ubezpieczenia nie była przedmiotem indywidualnych uzgodnień między stronami. Celem umowy było długoterminowe gromadzenie środków finansowych, a jej przedmiotem – ubezpieczenie życia ubezpieczonego i inwestowanie środków pochodzących z wpłacanych składek w ramach Ubezpieczeniowych Funduszy Kapitałowych. Zakres ubezpieczenia obejmował zdarzenia w postaci dożycia przez ubezpieczonego daty dożycia i jego śmierci w okresie ubezpieczenia (...). W wypadku zajścia innych zdarzeń ubezpieczeniowych, ubezpieczyciel był obowiązany wypłacić świadczenie wykupu w wysokości kwoty nie wyższej niż kwota odpowiadająca wartości części wolnej rachunku, powiększonej o określony procent wartości części bazowej rachunku, wskazany w ust. 14 załącznika nr(...). Zakład ubezpieczeń uzyskał prawo do pobierania szeregu opłat: wstępnej, za udzielanie tymczasowej ochrony ubezpieczeniowej, za ryzyko, administracyjnej, za zarządzanie aktywami rachunku jednostek funduszy, za zarządzanie aktywami portfeli modelowych, za konwersję i innych opłat z tytułu dodatkowych usług oferowanych przez ubezpieczyciela, związanych z Ubezpieczeniowymi Funduszami Kapitałowymi, określonych w szczegółowych regulaminach (...). Ich wysokość przedstawia załącznik nr (...) Zgodnie z § 24 ust. 1 OWU, ubezpieczony miał prawo od drugiej rocznicy polisy wystąpić o całkowitą wypłatę świadczenia wykupu, pod warunkiem, że opłacił wszystkie składki regularne w należnej wysokości, wymagane do złożenia wniosku wskazanego w ust. 3 pkt 1. Był on też uprawniony do ubiegania się, nie wcześniej jednak niż po upływie okresu uprawniającego do odstąpienia od umowy, o częściową wypłatę świadczenia wykupu, w kwocie nie niższej niż minimalna wysokość częściowej wypłaty świadczenia wykupu, określona w ust. 13 załącznika nr 1 do(...), z zastrzeżeniem, iż w ciągu pierwszych dwóch lat polisy częściowa wypłata świadczenia wykupu możliwa jest tylko z części wolnej rachunku (§ 24 ust.2). (...), wysokość świadczenia wykupu na dany dzień była równa wartości części wolnej rachunku oraz określonego procentu wartości części bazowej rachunku, wskazanego w odpowiedniej tabeli ust. 14 załącznika nr(...) właściwej dla wysokości składki regularnej w skali roku, aktualnej na dzień zawarcia umowy. Z kolei ust. 5 § 24 przewidywał sposób ustalania wysokości określonego procentu wartości części bazowej rachunku. (...) przewidziano możliwość rozwiązania umowy, m.in. z powodu niezapłacenia przez ubezpieczającego należnej składki i wypłaty świadczenia wykupu – z dniem złożenia stosownego wniosku. W tym przypadku zakład ubezpieczeń był obowiązany do wypłaty kwoty w wysokości świadczenia wykupu, zgodnie z zasadami wypłaty określonymi w(...) Ubezpieczony opłacał należne składki. Dnia 7 sierpnia 2012 roku umowa została rozwiązana z powodu złożenia przez ubezpieczającego wniosku o wypłatę świadczenia wykupu, o czym ubezpieczyciel poinformował w piśmie z dnia 28 sierpnia 2012 roku. Dokonał też rozliczenia, ustalając wartość wpłaconych przez ubezpieczającego składek na kwotę 14.027,34 zł, wartość rachunku na 11.648,89 zł, części bazowej rachunku na 10.949,28 zł, części wolnej rachunku na 699,61 zł, a świadczenie wykupu na 7.421,37 zł. W efekcie potrącił 38,61% części bazowej rachunku, tj. 4.227,52 zł, tytułem opłaty likwidacyjnej. Pismem z dnia 20 października 2016 roku, doręczonym dnia 24 października 2016 roku, powód wezwał pozwanego do zapłaty ostatnio wymienionej kwoty w terminie 7 dni. Dnia 21 października 2016 roku (...) SA w W. zmieniła nazwę na V. L. Towarzystwo (...) w W.. W. G. ma 58 lat, z zawodu jest kinooperatorem, nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie ubezpieczeń. Ubezpieczyciel w okresie trwania umowy pobrał od ubezpieczonego szereg opłat i prowizji, przedstawionych w zestawieniu opłat. Poniósł też koszty związane m.in. z wypłaceniem prowizji agentowi ubezpieczeniowemu. Zdaniem Sądu Rejonowego, powód wykazał, że uregulowania(...) i załącznika nr 1, ustalające zasady i wysokość wypłaty świadczenia wykupu oraz prawo do wypłaty wartości wykupu, począwszy od drugiej rocznicy polisy, stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art.
k.c., które nie wiązały stron, wobec czego pozwany nie mógł zatrzymać kwoty 4.227,52 zł, stanowiącej 38,61% wartości części bazowej rachunku. Bezzasadny jest podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia. Strona powodowa dochodziła roszczenia w oparciu o przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu, kwestionując zapisy (...)i załącznika oraz kwalifikując je jako niedozwolone postanowienia umowne. Eliminacja jednak ze stosunku prawnego postanowień uznanych za abuzywne nie prowadzi do jego zniweczenia w całości, nawet gdyby z okoliczności sprawy wynikało, że bez tych postanowień umowa nie zostałaby zawarta (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2013 roku, I CSK 408/12). Sankcja przewidziana w art.
jest bardziej dotkliwa dla przedsiębiorcy niż nieważność umowy określona w art.58 § 3 k.c., gdyż automatycznie usuwa z niej abuzywne postanowienie, które było obliczone na przysporzenie mu korzyści. Odpowiedzialność z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia ma charakter subsydiarny i występuje wówczas, gdy nie ma innej podstawy odpowiedzialności. Przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu nie służą konstruowaniu odpowiedzialności dłużnika, która ma zastępować jego odpowiedzialność z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, gdy wierzyciel bądź w ogóle nie opiera żądania na tej podstawie lub nie wykazał przesłanek uzasadniających takie żądanie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2005 roku, IV CSK 305/05). Nie mają więc zastosowania, kiedy rozliczenie wynika z umowy łączącej strony. Zatrzymanie przez pozwanego składki uiszczonej przez powoda nie stanowi bezpodstawnego wzbogacenia (nie jest świadczeniem z art. 410 k.c.), ale może być rozważane jako nienależyte wykonanie umowy. Niezasadny jest jednak zasadny zarzut przedawnienia z powołaniem się na art. 819 § 1 k.c.), albowiem roszczenie powoda dotyczyło zapłaty z tytułu nienależycie wykonanego zobowiązania w związku z rozwiązaniem umowy nienazwanej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2013 roku, I CSK 149/13). W umowie mieszanej z elementami klasycznego modelu umowy ubezpieczenia na życie i postanowieniami charakterystycznymi dla umów, których celem jest inwestowanie kapitału, ochrona ubezpieczeniowa, z uwagi na niską sumę ubezpieczenia, ma charakter symboliczny, przeważa aspekt kapitałowy; cel umowy zakłada istnienie długotrwałego stabilnego stosunku prawnego dla zgromadzenia jak najwyższego kapitału i wygenerowania możliwie najlepszego efektu ekonomicznego dla ubezpieczającego, co zapewnia także ubezpieczycielowi określone korzyści. Skoro roszczenie powoda dotyczyło zapłaty z umowy nienazwanej, to podlega ono 10-letniemu przedawnieniu z art.118 k.c. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2012 roku, IV CSK 201/11). Strony łączyła umowa, do specyficznych cech której należało wyodrębnienie dwóch elementów: części ubezpieczeniowej i obejmującej fundusz kapitałowy – odrębnie administrowanej i składającej się z kupowanych przez ubezpieczyciela na rzecz ubezpieczonego jednostek. Umowa została zawarta pomiędzy konsumentem a przedsiębiorcą. Jej postanowienia dotyczące ustalenia zasad i wysokości wypłaty świadczenia wykupu równego wartości części wolnej rachunku i określonego procentu wartości części bazowej rachunku, a także prawo do wypłaty wartości wykupu począwszy od drugiej rocznicy polisy, nie zostały uzgodnione indywidualnie z powodem, kształtują one prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy, nie dotycząc głównych świadczeń stron, którymi są elementy umowy konieczne do tego, aby doszła ona do skutku lub typizujące daną umowę jako ukształtowaną w określony sposób. Termin ten należy interpretować ściśle, jako obejmujący jedynie klauzule wprost odnoszące się do obowiązku głównego realizowanego w ramach umowy (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2007 roku, III CZP 62/07). W rozpoznawanej sprawie sporne postanowienia odnośnie do wysokości świadczenia wykupu nie miały takiego charakteru. Umowa mogła być zawarta i funkcjonować bez takich zapisów. Ubezpieczenie na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym obejmuje dwa świadczenia główne ubezpieczyciela: wypłatę sumy ubezpieczenia na wypadek śmierci osoby ubezpieczonej i dożycia (...)), a ponadto zarządzanie aktywami ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego oraz główne świadczenia ubezpieczającego: zapłatę składki i opłaty za zarządzanie. Obliczenie i wypłata świadczenia wykupu następowała dopiero po rozwiązaniu umowy, np. w związku ze złożeniem przez ubezpieczającego wniosku o wypłatę świadczenia wykupu. Ponadto wartość wykupu nie była możliwa do ustalenia w chwili zawarcia umowy – określano ją na bieżąco, a została umieszczona w postanowieniach wzorca umownego, na których brzmienie powód nie miał wpływu. Postanowienia(...) i ust. 14 załącznika nr 1 do nich kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, na skutek czego dochodzi do rażącego naruszenia jego interesów. W efekcie nie wiążą one powoda. Choć świadczenie wykupu nie stanowi kary umownej lub odstępnego, to jednak zatrzymanie przez pozwanego 38,61% wartości części bazowej rachunku w związku z wcześniejszą wypłatą środków, czyli kwoty 4.227,52 zł jako opłaty likwidacyjnej, należy uznać za rażąco wygórowane, a stosowne postanowienia OWU (§ 24 i ust. 14 załącznika nr 1) – za niedozwolone (art. 385
i 2 k.c., postanowienia umowy dotyczące ustalenia wysokości świadczenia wykupu jako równej wartości części wolnej rachunku oraz określonego procentu wartości części bazowej rachunku, umożliwiające zatrzymanie 38,61% części bazowej rachunku jako opłaty likwidacyjnej przez ubezpieczyciela nie wiążą powoda. Klauzula abuzywna została zniesiona w całości, a nie tylko w takim zakresie, w jakim jej treść jest niedopuszczalna. Nawet więc ustalenie rzeczywistych kosztów poniesionych przez ubezpieczyciela nie może prowadzić do utrzymania w mocy spornych postanowień. Nieprzydatny dla rozstrzygnięcia był więc wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego aktuariusza. Orzeczenie co do odsetek zapadło na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c., biorąc pod uwagę, że pozwany otrzymał wezwanie do zapłaty dnia 24 października 2016 roku, a zatem siedmiodniowy termin spełnienia świadczenia wskazany w tym wezwaniu upłynął 31 października 2016 roku. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Apelację od tego orzeczenia złożył pozwany, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie: - art. 65 § 1 k.c. w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej poprzez przyjęcie, że roszczenie powoda nie wynika z umowy ubezpieczenia na życie, a z umowy nienazwanej, art. 819 § 1 k.c. poprzez jego niezastosowanie, mimo że roszczenie powoda wynika z umowy ubezpieczenia, a powód wystąpił z żądaniem zapłaty po upływie trzech lat od rozwiązania umowy, art. 118 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; - art. 65 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 13 ust. 4 pkt 2, pkt 5 i pkt 6 cyt. ustawy z dnia 22 maja 2003 r. poprzez uznanie, że wypłata Świadczenia Wykupu nie stanowi świadczenia głównego, co doprowadziło do niezastosowania art.
zdanie drugie k.c.; - art.
poprzez uznanie, że ma on zastosowanie do umowy zawartej przez strony oraz powołanego przepisu w zw. art. 18 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 22 maja 2003 r. poprzez nieuwzględnienie przy ocenie naruszenia dobrych obyczajów faktu, że zakłady ubezpieczeń muszą tak tworzyć warunki umów, aby zabezpieczyć pewność wykonywania wszystkich swoich zobowiązań; - art. 385 2 k.c. poprzez dokonanie indywidualnej kontroli wzorca umownego z pominięciem reguły interpretacyjnej wyznaczonej przez przepisy prawa, w szczególności bez dokonania oceny zgodności postanowień umowy z dobrymi obyczajami, według chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny, w tym kwestii długoterminowości umowy (20 lat) i zadeklarowania składki miesięcznej w wysokości 200 zł, a także powołanego przepisu w zw. z art. 65 § 2 k.c. poprzez dokonanie indywidualnej kontroli wzorca umownego z pominięciem reguły interpretacyjnej wyznaczonej przez art. 153 ustawy o działalności ubezpieczeniowej w zw. z § 2 ust. 1 pkt 19-21 oraz art. 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2009 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji i przyjęcie, że pozwana nie ma prawa pokrycia kosztów prowadzonej działalności ze środków wpłaconych przez powoda tytułem składek; - art. 455 k.c. w zw. z art. 817 k.c. poprzez zasądzenie odsetek od 1 listopada 2016 r., podczas gdy należałoby je ewentualnie liczyć najwcześniej od 31 dnia po doręczeniu pozwanej wezwania do zapłaty. Wskazując na to, wniesiono o zmianę wyroku i oddalenie powództwa oraz zasądzenie na rzecz pozwanej kosztów procesu za obie instancje. Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postepowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczy spór koncentrował się wokół charakteru postanowienia umownego zawartego w § 24 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia na Życie z Ubezpieczeniowym Funduszem Kapitałowym ze Składką Regularną, (...) (...), dotyczącego Świadczenia Wykupu, zgodnie z którym, złożenie wniosku o wypłatę Świadczenia Wykupu jest jednym ze sposobów wcześniejszego rozwiązania umowy, a oznacza wcześniejsze rozliczenie wpłaconych przez powoda środków finansowych. W rozpoznawanej sprawie doszło do zawarcia umowy o mieszanym charakterze, albowiem zawiera ona elementy charakterystyczne dla umów, których celem jest inwestowanie kapitału i elementy umowy ubezpieczenia na życie. Przedmiotem umowy, zgodnie z(...), było życie ubezpieczonego oraz inwestowanie środków pochodzących ze składek wpłacanych z tytułu umowy w ramach Ubezpieczeniowych Funduszy Kapitałowych. Zakres ubezpieczenia obejmował dożycie określonego wieku przez ubezpieczonego lub jego śmierć w okresie ubezpieczenia (...). Zasadniczym celem umowy było uzyskanie ochrony ubezpieczeniowej. Gromadzenie środków ze składek w funduszach kapitałowych było wariantem dodatkowym, w celu ominięcia wymogów związanych z zarządzaniem cudzymi aktywami na zlecenie. Głównym zadaniem tego stosunku prawnego nie było ubezpieczenie określonego rodzaju ryzyka osobowego lub majątkowego, ale lokowanie powierzonych środków i osiąganie zysku. Umowa ubezpieczenia była tylko środkiem technicznym i prawnym do osiągnięcia określonych celów ekonomicznych. Przyjęcie, że Świadczenie Wykupu stanowi główne świadczenie prowadziłoby do nieracjonalnego wniosku, że celem umowy było jej przedterminowe rozwiązanie przez powoda i skorzystanie z wykupu (wypłaty tylko części zgromadzonych na rachunku środków). Trudno przyjąć, że ubezpieczony już w dacie zawierania umowy na dłuższy okres zakłada jej wcześniejsze rozwiązanie. Taki zamiar może pojawić się później, w szczególności wówczas, gdy inwestycja nie przynosi spodziewanego zysku. Zobowiązanie ubezpieczyciela do spełnienia Świadczenia Wykupu nie musi się więc skonkretyzować, aby zrealizował się cel społeczno-gospodarczy umowy, przeciwnie – wypłata tego świadczenia w pierwszych latach obowiązywania umowy nawet ten cel niweczy. Do wykupu polisy dochodzi wówczas poza zakresem głównych świadczeń stron. W orzecznictwie postuluje się wąskie rozumienie pojęcia postanowień głównych umowy, jako obejmujących tylko te klauzule, które wprost odnoszą się do głównego obowiązku realizowanego w ramach umowy. Nie dotyczy to zawartej w(...) regulacji co do Świadczenia Wykupu, mimo że ubezpieczyciel wymienił je w polisie obok świadczeń z tytułu dożycia i śmierci (k.17), a zatem postanowienia umowy w tym zakresie nie są wyłączone spod kontroli abuzywności. Przepis art. 385
k.c. nie przewiduje, by na miejsce takiego postanowienia wchodziło inne, nie następuje również upadek całej umowy. Wynika to z relacji między art. 58 § 3 k.c. i art.
58 § 3 k.c. wyłącza jego zastosowanie, ustanawiając w sytuacji określonej w jego § 1 zasadę zachowania mocy wiążącej umowy. Wpłacone przez powoda składki ubezpieczeniowe nie były świadczeniem nienależnym stronie pozwanej – zostały uiszczone na podstawie ważnej umowy. Zatrzymanie ich części przez stronę pozwaną nie stanowi bezpodstawnego wzbogacenia (nie jest świadczeniem nienależnym w rozumieniu art. 410 k.c.), lecz może być rozważane jako nienależyte wykonanie umowy. Sąd pierwszej instancji uznał za nietrafny zarzut przedawnienia zgłoszony przez stronę pozwaną, według której ustawodawca przyjął trzyletni okres przedawnienia dla wszystkich roszczeń wynikających z umowy ubezpieczenia. Z tego względu skarżąca zarzuciła obrazę art. 819 § 1 k.c. poprzez jego niezastosowanie i art. 118 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie. W ocenie Sądu odwoławczego, zgłoszone żądanie nie wynikało z umowy ubezpieczenia, lecz dotyczyło zapłaty z tytułu nienależycie wykonanego zobowiązania wobec zakończenia obowiązywania umowy nienazwanej. Zawarta między stronami umowa zawierała postanowienia dotyczące ubezpieczenia, ale ze względu na dominujący w nich element kapitałowy, brak było podstaw do oceny przedawnienia w zakresie świadczenia wykupu przy zastosowaniu przepisów odnoszących się do umowy ubezpieczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2013 r., I CSK 149/13, OSNC 2014/10/103), co oznacza, że zastosowanie znajduje przepis art. 118 k.c. in princ., przewidujący dziesięcioletni termin przedawnienia. W przypadku umów o charakterze mieszanym, do przedawnienia należy stosować termin określony dla elementu dominującego w umowie (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 15 stycznia 1999 r., II CKN 134/98, LEX nr 1215073, z dnia 14 stycznia 2010 r., IV CSK 319/09, LEX nr 584772, z dnia 19 stycznia 2012 r., IV CSK 201/11, LEX nr 1169148). W chwili wniesienia pozwu, przy uwzględnieniu daty wymagalności roszczenia powoda, wskazany termin przedawnienia jeszcze nie upłynął. W związku z tym, za bezzasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 455 w zw. z art. 817 k.c. poprzez zasądzenie odsetek od 1 listopada 2016 r., a nie od 31. dnia po doręczeniu pozwanej wezwania do zapłaty, skoro nie mają tu zastosowania przepisy o umowie ubezpieczenia. Mając to wszystko na uwadze, oddalono apelację jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c. Zgodnie z art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 108 § 1 zdanie pierwsze k.p.c., zasądzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę 450 zł tytułem kosztów postepowania apelacyjnego – wynagrodzenia pełnomocnika będącego adwokatem, według stawki z § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.). SSO Cezary Klepacz SSO Beata Piwko SSO Mariusz Broda
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.