w zw. z art.
w zw. z art. 64 § 1 kk i za czyn ten na podstawie art.
wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 4 (cztery) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 42 § 4 kk orzeka wobec oskarżonego R. G. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio; III. na podstawie art. 43a § 2 kk orzeka wobec oskarżonego R. G. świadczenie pieniężne w wysokości 10 000 /dziesięć/ tysięcy złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; IV. na podstawie art. 627 kpk zasądza od oskarżonego R. G. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180,00 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty od kary pozbawienia wolności oraz kwotę 120,00 (sto dwadzieścia) złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych. Sygn. akt III K 76/17 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu zebranego i ujawnionego na rozprawie głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniach (...) i (...) roku R. G. spożywał alkohol w dużych ilościach, nie mniejszych niż 2 piwa i 400 ml wódki . Następnie w dniu (...) roku około godziny (...) mężczyzna wyszedł z mieszkania przy ul. (...) w W., zabierając kluczyk do samochodu marki C. o nr rej. (...), należącego do jego konkubiny I. P.. Udał się pieszo do samochodu zaparkowanego nieopodal szkoły przy ul. (...) w W., po czym wsiadł do niego i uruchomił silnik, a następnie przejechał samochodem, poruszając się między innymi ul. (...) i pozostawił go na miejscu parkingowym przy bloku mieszczącym się na wysokości Al. (...) w W.. Po zamknięciu pojazdu udał się w z powrotem w kierunku miejsca zamieszkania. W międzyczasie, około godziny(...), córkaI. P. - M. W. spostrzegła, że samochodu nie ma na parkingu przy szkole, o czym poinformowała matkę. Kobieta udała się na miejsce i stwierdziwszy brak samochodu, nie wiedząc co stało się z pojazdem i obawiając się, że został skradziony, zawiadomiła Policję. W związku z powyższym do miejsca zamieszkania I. P. około godz. (...) przybyli funkcjonariusze Policji sierż. M. P.
w zw. z art. 178 § 1 k.k. na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w dniach od 14 stycznia 2015 roku do 14 marca 2016 roku, a nadto w okresie obowiązującego na mocy tegoż wyroku zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 7 lat. R. G. - ma 63 lata, wykształcenie średnie, wyuczony zawód trener tenisa, jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu. Pozostaje na utrzymaniu partnerki I. P., z którą pozostaje w związku nieformalnym. Nie ma żadnego majątku, nie posiada nieruchomości, ani samochodu. Leczył się psychiatrycznie, leczy się odwykowo, był uprzednio sześciokrotnie karany. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: częściowo wyjaśnień oskarżonego (k. 68, 71, 132, 246, 261); zeznań świadków M. P.
k.k., dla którego bytu nie ma znaczenia, czy oskarżony kierował pojazdem bo zamierzał nim jechać w dłuższą podróż, czy też jedynie przeparkował samochód poruszając się bocznymi drogami. Tak też w powyższym zakresie wyjaśnienia oskarżonego uznać należało za niewiarygodną linię obrony ukierunkowaną na nie tyle całkowite uniknięcie, lecz co najmniej złagodzenie odpowiedzialności karnej. Ustalając stan faktyczny sprawy Sąd dał wiarę spójnym i logicznym zeznaniom świadka M. P.
w zw. z art.
za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, w trakcie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów. Wyrokiem tym zaś został skazany na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, którą obywał w okresie od 14 stycznia 2015 roku do 14 marca 2016 roku. Nadto orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 7 lat, który zaczął obowiązywać z dniem uprawomocnienia się wyroku, tj. z dniem 28 czerwca 2013 roku. Sąd podzielił ponadto wnioski wynikające z opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia 12 listopada 2017 r. dotyczącej oskarżonego R. G. (k. 223), sporządzonej przez biegłych psychiatrów B. P. i E. B.. Biegłe rozpoznały u oskarżonego zespół uzależnienia od alkoholu, opiniując przy tym, że miał on zachowaną i nie budzącą wątpliwości poczytalność zarówno w czasie czynu, jak w trakcie badania. Wyżej wymieniona opinia została sporządzona zgodnie z przepisami, przez uprawnionych do tego biegłych lekarzy psychiatrów. Sąd ocenił ją jako wyczerpującą i zgodną z wymogami wiedzy, a zatem stanowiącą pełnowartościowy dowód w sprawie. Sąd dał także wiarę także pozostałym dowodom z dokumentów w postaci protokołu zatrzymania osoby (k. 3-4), protokołu przeszukania osoby (k. 9-11), protokołu oględzin rzeczy (k. 17-21), kserokopii dowodu osobistego (k. 27), protokołu przyjęcia wniosku o ściganie (k. 29), kserokopii niebieskiej karty (k. 34-37), protokołu oględzin osoby (k. 49 – 53), protokołu oględzin płyty (k. 56-58), protokołu pobrania materiału porównawczego (k. 63, 84), protokołu cofnięcia wniosku o ściganie (k. 104), sprawozdania z przeprowadzonych badań zawartości alkoholu etylowego w płynach ustrojowych (k. 114-118), karty informacyjnej z leczenia szpitalnego (k. 205), karty karnej (k. 240-241, 257-258), dokumentacji medycznej oskarżonego (k. 259), albowiem prawdziwość, rzetelność i autentyczność sporządzenia zgromadzonych dokumentów nie budziła wątpliwości Sądu i nie była w toku postępowania kwestionowana przez żadną ze stron. W oparciu o tak zgormadzone i ocenione dowody Sąd doszedł do przekonania, że wina oskarżonego R. G. w zakresie zarzuconego mu czynu nie budzi żadnych wątpliwości i została udowodniona w całości. Oskarżony przyznał się bowiem do popełnienia zarzucanego mu, a jego stanowisko procesowe, koresponduje w tym zakresie z pozostałym materiałem dowodowym sprawy w postaci omówionych powyżej zeznań świadków, a także zebranej w sprawie dokumentacji procesowej w tym zwłaszcza protokołów badania stanu trzeźwości oraz odpisów wyroków w sprawach III K 651/11 i odpisu wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2013 roku, w sprawie o sygn. akt IX Ka 255/13 (k. 111). Całokształt materiału dowodowego sprawy układa się w logiczną całość, co wykazano powyżej. Swoim zachowaniem polegającym na kierowaniu pojazdem m-ki C. o nr rej. (...) w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości; I pomiar 0,41 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu , II pomiar 0,48 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu będąc uprzednio prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdów mechanicznych w stanie nietrzeźwości wyrokiem z dnia 28 czerwca 2013 roku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie sygn. akt III K 651/11 i w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w związku ze skazaniem za przestępstwo przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, oskarżony R. G. wypełnił wszystkie znamiona czynu zabronionego określonego w art. 178 a § 4 kk w zw. z art. 64 § 1 kk. Opisane tam przestępstwo polega bowiem na kierowaniu pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym wodnym lub powietrznym, w sytuacji gdy kierujący znajduje się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Zgodnie natomiast z art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości w rozumieniu kodeksu karnego zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Oskarżony popełnił zatem czyn z art.
w warunkach określonych w art.
Zgodnie z powołanym przepisem, sprawca czynu określonego w art.
k.k., który był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 k.k. popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w
w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. R. G. w dniu (...) roku prowadził zaś pojazd mechaniczny pozostając w stanie nietrzeźwości, będąc uprzednio prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W ocenie Sądu powyższe wskazuje jednoznacznie na zasadność stawianego oskarżonemu R. G. zarzutu popełnienia przestępstwa z art.
w zw. z art. 64 § 1 k.k. Ponadto, całokształt okoliczności sprawy pozwala stwierdzić, iż działał on umyślnie i miał pełną świadomość faktu, że kieruje samochodem (tj. pojazdem mechanicznym), będąc pod wpływem alkoholu. Spożył on bowiem taką jego ilość i to na tyle krótko przed rozpoczęciem jazdy, że w konsekwencji wynik badania stanu trzeźwości (zarówno w zakresie pomiaru wykonanego przy zatrzymaniu, jak i pomiaru wykonanego niespełna trzy godziny po zatrzymaniu) wskazywał ilość alkoholu w wydychanym powietrzu wielokrotnie przekraczającą ustawowy próg określający stan nietrzeźwości. Co więcej, oskarżony jako osoba dorosła i w pełni poczytalna winien mieć świadomość, iż kierowanie jakimikolwiek pojazdami pod wpływem alkoholu jest zabronione, w szczególności, iż problem tzw. pijanych kierowców jest dość powszechnym zagadnieniem, zaś postawa taka jest wielokrotnie piętnowana, chociażby w mediach. Co więcej, sam oskarżony wcześniej już czterokrotnie odpowiadał karnie za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Zachowanie przestępcze którego dopuścił się oskarżony, godziło w istotne dobro chronione prawem jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji. Stopień szkodliwości społecznej przestępstwa popełnionego przez R. G. jest zatem znaczny, zwłaszcza przy uwzględnieniu charakteru czynu jakiego dopuścił się oskarżony oraz wobec faktu, iż uczynił to będąc uprzednio karanym za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, a nadto w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w związku ze skazaniem za przestępstwo. Wskazać nadto należy, że oskarżony w zakresie przypisanego mu czynu działał w ramach powrotu do przestępstwa, o jakim mowa w art. 64 § 1 k.k. Zgodnie z powołanym powyżej przepisem Sąd przyjmuje taką kwalifikację czynu, jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary, umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany. Oskarżony sześciokrotnie był karany, w okresie od 14 stycznia 2015 roku do 14 marca 2016 roku odbywał karę pobawienia wolności w wymiarze jednego roku i dwóch miesięcy, orzeczoną przez Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w warszawie w sprawie o sygn. akt III K 651/11 za czyn, spenalizowany w art.
par. 4 kk w zw. z art. 178 a par. 1 kk. Oskarżony popełnił więc umyślnie przestępstwo podobne w okresie 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności. W konsekwencji jego zachowania należało zakwalifikować jako działanie w warunkach powrotu do przestępstwa, określonego w art. 64 § 1 k.k. Jako okoliczności łagodzące należało zaś poczytać oskarżonemu fakt, iż poruszał się on samochodem na krótkim odcinku drogi, kiedy natężenie ruchu nie było nazbyt duże. Na korzyść oskarżonego Sąd poczytał również fakt, iż oskarżony formalnie przyznał się do winy. Tak też, uwzględniwszy powyższe okoliczności, kierując się przy wymierzaniu oskarżonemu kary kryteriami wymienionymi w art. 53 § 1 i 2 k.k., a więc swoim uznaniem, granicami przewidzianymi przez ustawę, Sąd uznał, iż sprawiedliwą, wyważoną i uwzględniającą stopień zawinienia oskarżonego i szkodliwości społecznej jego czynu jest wymierzona mu w pkt I wyroku kara jednego roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd zarazem doszedł do przekonania, iż w stosunku do oskarżonego R. G. nie zachodzą przesłanki do zastosowania dobrodziejstwa instytucji warunkowego zawieszenia orzeczonej kary, przewidziane w art. 69 k.k. Zgodnie z § 1 powołanego przepisu, Sąd może bowiem warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że zawieszając wykonanie kary, Sąd bierze pod uwagę przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa. Zgodnie zaś z art. 69 § 4 k.k., w stosunku do sprawcy przestępstwa, określonego w art. 178 a § 4 k.k., Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Tymczasem R. G. jest osobą uprzednio sześciokrotnie karaną (k. 257-258) i to czterokrotnie za prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu. Tak też przestępstwo zarzucone mu w niniejszej sprawie, jest już piątym z kolei przypadkiem, kiedy wsiada on do samochodu w stanie nietrzeźwości. Ponadto oskarżony dopuścił się go w warunkach art. 178 § 4 k.k., będąc uprzednio skazanym za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości i w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Powyższe wskazuje jednoznacznie, iż oskarżony swoją postawą wykazuje rażące lekceważenie dla porządku prawnego, albowiem po raz kolejny dopuszcza się tego samego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Oskarżony ponownie wsiadł do samochodu pod wpływem alkoholu i to pomimo czterokrotnego skazania go uprzednio za czyn z art.
jednokrotnie na karę o charakterze wolnościowym, trzykrotnie na kary o charakterze bezwzględnym. W ocenie Sądu, całokształt przytoczonych wyżej okoliczności dowodzi, że dotychczasowo stosowane wobec oskarżonego kary i środki karne nie przyniosły zamierzonego rezultatu. Tym samym nie może być mowy o jakiejkolwiek pozytywnej prognozie kryminologicznej w odniesieniu do R. G.. Postawa oskarżonego w żadnym wypadku nie pozwala na zastosowanie środka probacyjnego, zważywszy, że w sprawie niniejszej, na mocy art. 69 § 4 k.k. jego stosowanie jest ograniczone do szczególnie uzasadnionych wypadków, a taki w sprawie niniejszej nie zachodzi. Jednocześnie Sąd stwierdza, iż kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie spełniłaby w odniesieniu do niego swoich celów, skoro nie osiągnęły tego stosowane dotychczas kary wolnościowe. Oskarżony, pomimo wcześniejszego skazania za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, połączonego z zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych na 7 lat, ponownie wsiadł do samochodu będąc nietrzeźwym i to w czasie obowiązywania poprzedniego zakazu, czym okazał swoje rażące lekceważenie dla porządku prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, iż jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności w wymiarze ustalonym przez Sąd jest w pełni adekwatna do stopnia zawinienia R. G. oraz stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, który jest znaczny. Tak też aktualnie pozbawienie oskarżonego wolności na okres jednego roku i 4 miesięcy będzie w pełni wystarczające dla osiągnięcia zamierzonych wobec oskarżonego celów kary. Ponadto w punkcie II wyroku Sąd mając na uwadze treść art. 42 § 4 k.k., zobligowany był nałożyć na oskarżonego dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Oskarżony dopuścił się bowiem prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości w warunkach art.
Tak orzeczony zakaz jest w pełni adekwatny dla charakteru czynu, którego dopuścił się oskarżony. Z kolei w punkcie III wyroku Sąd, w oparciu o art. 43a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. G. świadczenie pieniężne w kwocie 10000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Z uwagi na popełnienie przez oskarżonego czynu z art.
kk Sąd zobligowany był bowiem do orzeczenia świadczenia co najmniej w w/w kwocie. Mając zaś na uwadze całokształt okoliczności sprawy, w szczególności sytuację finansową oskarżonego, który pozostaje na utrzymaniu konkubiny I. P. – nauczycielki wychowania fizycznego w szkole podstawowej, Sąd nie dopatrzył się przesłanek przemawiających za orzeczeniem świadczenia w kwocie wyższej. Reasumując, Sąd stoi na stanowisku, iż tak orzeczona kara jednego roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, połączona z dożywotnim zakazem prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz obowiązkiem uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 10000 złotych jest w pełni adekwatna do stopnia winy oskarżonego R. G. i spełni swoje cele prewencji tak generalnej, jak i indywidualnej. W punkcie IV wyroku, mając na uwadze stan majątkowy oskarżonego R. G. Sąd na podstawie artykułu 627 k.p.k. obciążył go opłatą sądową w wysokości 180 zł zasądzoną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz obciążył go pozostałymi kosztami procesu w kwocie 120,00 zł, uznając, iż jako osoba zdolna do pracy, jest on w stanie przedmiotowe koszty, niewspółmiernie przecież niskie do kwoty świadczenia pieniężnego, uiścić. Z tych wszystkich względów i w oparciu o powołane wyżej przepisy Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.