kk polegającego na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż oskarżony w dniu 15 września 2017 roku w L. kierował samochodem osobowym po spożyciu alkoholu. Zgodnie z treścią 115§ 16 pkt. 1 kk stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Dowody zgromadzone w tej sprawie w szczególności protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym alcosensor wykazują, iż oskarżony kierując samochodem znajdował się w stanie nietrzeźwości, miał około 0,90 promila alkoholu w organizmie. Także zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił zarzucić oskarżonemu popełnienie występku posiadania środków psychotropowych spenalizowane w art.62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Odpowiedzialność za ten czyn ponosi ten, kto posiada środki odurzające lub psychotropowe, tak więc dla karalności za ten czyn istotne jest jedynie udowodnienie faktu władania taką substancją bez względu na motywację sprawcy i nie ma też znaczenia czasokres posiadania tej substancji bo ustawodawca nie wprowadził w tym zakresie żadnej dyferencjacji. Oskarżony co prawda próbował przekonywać, iż pozostawienie tych środków w jego samochodzie to rodzaj „ spisku” zawiązanego przeciwko niemu przez jego pracowników, jednakże pomija zupełnie fakt, że nie tylko nie jest nawet zdziwiony obecnością tych woreczków z zawartością substancji psychotropowej w samochodzie, ale nawet nie zgłasza Policji rzekomego podrzucenia mu narkotyków, pomimo tego że jak twierdził pojechał na Policje zawiadomić o szkodach czynionych w jego mieniu przez pracowników. W ocenie Sądu opisywane przez świadków dziwne zachowanie oskarżonego, czynienie zarzutów skanowania jego telefonu wobec swoich kolegów, którzy podobnie jak on są pracownikami leśnymi, którzy w ten sposób mieliby się włamać się do jego konta są zwyczajnie absurdalne i mogą świadczyć o działaniu środków psychotropowych. Wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Oskarżony jest poczytalny, zdolny do ponoszenia odpowiedzialności karnej, nie działał w warunkach wyłączających zawinienie. Zarzucany oskarżonemu czyn z art.
kk zagrożony jest alternatywnie karą grzywny, ograniczenia wolności lub karą do 2 lat pozbawienia wolności. Z kolei występek z art.62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii zagrożony jest karą do 3 lat pozbawienia wolności. Przy wymiarze kary Sąd kierując się dyrektywami z art.53 kk oprócz ustawowego zagrożenia wziął pod uwagę także stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu a także cele zapobiegawcze i wychowawcze kary. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu Sąd wziął pod uwagę elementy wymienione w art.115§2 kk, w szczególności sposób i okoliczności popełnienia czynu, stan nietrzeźwości oskarżonego w chwili popełnienia tego występku, zagrożenie jakie swoim zachowaniem spowodował dla innych uczestników ruchu, a także ilość posiadanych środków psychotropowych. W ocenie Sądu kara 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art.
kk i kara 5 miesięcy pozbawienia wolności wymierzona za czyn z art.62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii są adekwatna do winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości tego czynu. W ocenie Sądu łączna kara 7 miesięcy pozbawienia wolności spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej. Mając na uwadze stwierdzoną niekaralność oskarżonego w związku z zatarciem skazania w poprzednich sprawach Sąd warunkowo zawiesił wobec oskarżonego wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 3 lat próby uznając, iż okres ten, w którym oskarżony został zobowiązany do powstrzymania się od nadużywania alkoholu i używania środków odurzających pozwoli na sprawdzenie zasadności zastosowania wobec oskarżonego tej instytucji . Przy orzeczeniu obligatoryjnego środka karnego, jakim jest zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych Sąd uwzględnił okoliczności popełnienia przedmiotowego występku. Przede wszystkim decydujące znaczenie miał stan nietrzeźwości oskarżonego, jak i zagrożenie jakie swoim zachowaniem spowodował dla innych uczestników ruchu. Stan nietrzeźwości oskarżonego nie był znaczny, ponadto zachowanie oskarżonego nie spowodowało większego zagrożenia dla bezpieczeństwa dla innych uczestników ruchu, albowiem pora, w której jechał oskarżony to godziny wieczorne a trasa, którą jechał oskarżony w okresie poza sezonem nie należy do bardzo uczęszczanych , poza tym jego technika jazdy nie wzbudziła podejrzeń u kontrolujących policjantów. W ocenie Sądu minimalny okres 3 lat na który zostało oskarżonemu zatrzymane prawa jazdy jest adekwatne do zawinienia oraz spełni cele zapobiegawcze. Równocześnie w myśl art.43a§ 2 kk orzekł o obowiązkowym świadczeniu pieniężnym na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy postpenitencjarnej w wysokości 5.000 złotych, a także orzekł przepadek zabezpieczonych w sprawie środków psychotropowych w postaci mefedronu. O kosztach sądowych orzeczono w myśl przepisów powołanych w orzeczeniu. (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.