W zażaleniu powód wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie zabezpieczenia zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy w zaskarżonym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Zarzucił naruszenie art.
co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, poprzez przyjęcia, iż powód nie uprawdopodobnił roszczenia oraz interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia, podczas gdy zebrany w postępowaniu materiał dowodowy potwierdza zasadność jak również wysokość roszczenia dochodzonego przez powoda, a zatem spełniona została przesłanka uprawdopodobnienia roszczenia i interesu prawnego. Naruszony również został przepis art. 309 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z innego środka dowodowego – przedłożonych kserokopii, co skutkowało przyjęciem przez Sąd, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił istnienia wierzytelności pieniężnej, roszczenia i interesu prawnego oraz art. 233 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i odmówienie mocy dowodowej i wiarygodności dowodom przedłożonym przez uprawnionego i przyjęcie, że nie przedłożył on środków uprawdopodobniających roszczenie i interes prawny. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, że uprawniony nie przedłożył żadnych środków uprawdopodabniających okoliczność przekazywania kwot z majątku wspólnego na majątek osobisty M. K., w tym przelewów bankowych, wypłat kwot równoważnych czynionym inwestycjom i zbiegu dat tych zdarzeń, wartości zakupionych materiałów. Protokoły rozpraw ze sprawy o podział majątku wspólnego sygn. akt I Ns 1233/15 świadczą jedynie o tym, iż to powód dokonywał wypłat pracownikom za wykonane na terenie nieruchomości prace, a także że je nadzorował. Niektórzy świadkowie wyrażali też przekonanie, że inwestycje były inwestycjami państwa K. i odbywały się z ich wspólnych środków. Jednak okoliczności te nie wskazują, iż nie był on dysponentem środków przekazanych mu przez M. K. czy osoby trzecie. Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu Apelacyjnego na obecnym etapie postępowania zabezpieczającego, należało przyjąć, nie przesądzając o zasadności omawianej wierzytelności uprawnionego, co będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd orzekający w sprawie o podział majątku małżonków i roszczeń o zwrot nakładów oraz wydatków, że uprawniony nie uprawdopodobnił wierzytelności, dla której żądał ochrony w postaci uznania za bezskuteczną wobec niego umowy przewłaszczenia z dnia 6 października 2014 r. (k. 195 -201), a co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że nie uprawdopodobnił roszczenia objętego żądaniem wniosku o udzielenie zabezpieczenia. Materiał zebrany w sprawie nie dawał podstaw do uznania roszczenia uprawnionego za wystarczająco uprawdopodobnione w świetle art.
k.p.c., przy czym wskazany przepis wskazuje na dwie przesłanki udzielenia zabezpieczenia, a mianowicie uprawdopodobnienie roszczenia oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia. Przesłanki te muszą zostać spełnione kumulatywnie, zaś brak jednej z nich powoduje oddalenie wniosku. Należy przy tym zaznaczyć, że możliwość dojścia, w wyniku postępowania rozpoznawczego i przeprowadzenia postępowania w całości, do poglądu o zasadności, czy też bezzasadności roszczenia jest możliwa i jest założeniem instytucji udzielania zabezpieczenia. Natomiast, jak wskazano wyżej, należało podzielić zarzut zażalenia co do braku uprawdopodobnienia roszczenia przez uprawnionego. Wobec powyższego stwierdzić należało, iż wnioskodawca nie uprawdopodobnił jednej z dwóch koniecznych przesłanek udzielenia zabezpieczenia, to jest istnienia roszczenia, co uzasadnia zmianę zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego przez oddalenie wniosku uprawnionego o udzielenie zabezpieczenia, a jednocześnie eliminuje potrzebę odnoszenia się do drugiej z przesłanek udzielenia zabezpieczenia – uprawdopodobnienia interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że kwestia wniosku ewentualnego o udzielenie zabezpieczenia roszczenia uprawnionego o uznanie za bezwzględnie nieważną umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie leżała poza zakresem kognicji Sądu drugiej instancji rozpoznającego zażalenie, gdyż zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego nie dotyczyło tegoż wniosku, o ile tak wykładać treść wniosku uprawnionego o udzielenie zabezpieczenia. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności i zważenia, Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. SSA Aleksandra Janas SSA Olga Gornowicz-Owczarek SSA Irena Piotrowska (...) (...) (...) (...) (...) (...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.