Sygn. akt VII Ka 198/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 maja 2018 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski Protokolant: sekr. sądowy Małgorzata Serafińska przy udziale oskarżyciela publicznego podkom. Agnieszki Szlachtowicz-Pelawskiej po rozpoznaniu w dniach: 28 marca, 24 kwietnia i 7 maja 2018 r. sprawy D. K., ur. (...) w B., syna K. i K. z domu M. obwinionego z art. 86§1 kw, art. 97 kw w zw. z art. 23 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 44 ustawy Prawo o ruchu drogowym na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 18 grudnia 2017 r., sygn. akt (...) I zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w ramach rozstrzygnięcia z pkt I sentencji obwinionego D. K. uznaje za winnego tego, że w dniu 17 marca 2017 r., o godz. 8.23 w O. na ul. (...) kierując pojazdem marki F. (...) o nr rej. (...) nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego pojazdu marki S. o nr rej. (...) (...)i w konsekwencji doprowadził do zarysowania lewej części karoserii omijanego pojazdu co wyczerpuje dyspozycję art. 97 kw w zw. z art. 23 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym i na podstawie art.97 kw wymierza mu karę 200 ( dwustu ) zł grzywny, II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 ( pięćdziesiąt ) zł tytułem zryczałtowanej równowartości wydatków za postępowanie odwoławcze oraz kwotę 30 ( trzydziestu ) zł tytułem opłaty za obie instancje oraz zwalnia go od wydatków związanych z opiniami biegłego w II instancji. Sygn. akt VII ka 198/18 UZSADNIENIE D. K. został obwiniony o to, że w dniu 17 marca 2017 r., o godz. 8.23 w O. na ul. (...) kierując pojazdem marki F. (...) o nr rej. (...) nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego kierującego pojazdem marki S. o nr rej. (...) (...) doprowadzając do zderzenia i uszkodzenia pojazdu czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a następnie oddalił się z miejsca zdarzenia tj. wykroczenia z art.86§1 kw, art. 97 kw w zw. z art. 23 ust.1 pkt 2 i art.44 ustawy Prawo o ruchu drogowym i na podstawie tych przepisów opierając wymiar katy o art.86§1 kw w zw. z art.9§2 kw wymierzył mu karę grzywny 300 zł. Powyższy wyrok w całości zaskarżył obrońca D. K. i zarzucił mu: I obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj.: 1/art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i dokonanie przez Sąd dowolnej oceny dowodów, poprzez wybiórcze, powierzchowne i niepełne rozważenie materiału dowodowego, w wyniku czego Sąd błędnie przyjął, że nie zachodzi potrzeba powołania nowego biegłego z zakresu badań wypadków i kolizji drogowych celem ustalenia, czy otwarcie znajdujące się na kloszu prawego lusterka samochodu obwinionego mogło powstać w trakcie zdarzenia z dnia 14 sierpnia 2014 r. zgłoszonego do ubezpieczyciela A., nr szkody 116- (...), polisa nr (...) podczas gdy dołączona przez obwinionego dokumentacja jak i zeznania świadka R. Ż. jednoznacznie wskazują na to, że uszkodzenie widoczne na pojeździe obwinionego jest pozostałością po zgłoszonej w 2014 r. szkodzie, która nie była przez obwinionego naprawiana. 2/ art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i dokonanie przez Sąd dowolnej oceny dowodów z całkowitym pominięciem dokumentacji, która miała być dostarczona przez (...) S.A. oraz (...), a która ma zasadnicze znaczenie dla sprawy, gdyż stanowi dowód tego, że rysa stwierdzona podczas oględzin na samochodzie obwinionego była wynikiem kolizji z 2014 r., a więc obwiniony nie jest sprawcą powstałej kolizji. 3/ art. 7 k.p.k. i dokonanie przez Sąd dowolnej oceny materiału dowodowego, która to ocena nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez uznanie, że zeznania świadka R. Ż. pozostają „bez związku ze sprawą” podczas gdy zeznania ww. świadka mają kluczowe znaczenie dla ustalania odpowiedzialności obwinionego, gdyż świadczą o tym, że rysa widoczna na jego pojeździe nie jest wynikiem kolizji z autobusem, a powstała już dużo wcześniej tj. w 2014 r. na skutek innej kolizji drogowej. 4/ art. 7 k.p.k. i dokonanie przez Sąd dowolnej oceny dowodów tj. jednostronnej oceny materiału dowodowego, która to ocena nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez uznanie wiarygodności i oparcie swojego rozstrzygnięcia na zeznaniach kierowcy autobusu marki S., który rzekomo miał możliwość poczuć i usłyszeć moment, w którym autobus został zarysowany, co pozwoliło mu zidentyfikować samochód sprawcy podczas gdy zeznania takie całkowicie pomijają fakt, że masa autobusu, płytkość i powierzchowność zarysowania oraz panujący na drodze hałas związany z trwającymi na drodze robotami budowlanymi (cięcie asfaltu piłą spalinową) całkowicie wykluczają możliwość jakiegokolwiek usłyszenia momentu zarysowania samochodu przez kierowcę przegubowego autobusu marki S.. 5/ art. 92 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez uwzględnienie przez Sąd jedynie okoliczności obciążających obwinionego D. K., przy jednoczesnym całkowitym pominięciu okoliczności przekreślających możliwość zawinienia po jego stronie, a mianowicie faktu, że pomiary samochodu obwinionego zostały dokonane 13 dni od zdarzenia, kiedy to samochód wyposażony był w inne ogumienie niż w dniu zdarzenia tj. opony letnie marki (...) sport 2 felga (...) cali, czego nie wziął pod uwagę biegły przy sporządzaniu opinii, a co ma istotny wpływ na stwierdzenie, czy rysa na autobusie miejskim koreluje z zarysowaniem koła prawnego lusterka samochodu obwinionego. 6/ art.7 k.p.k. i dokonanie przez Sąd dowolnej oceny dowodów, która to ocena nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez oparcie swojego rozstrzygnięcia na opinii biegłego, która jest niepełna oraz niejasna i nie może stanowić podstawy ustalenia przebiegu zdarzenia, biorąc pod uwagę, że biegły posługuje się w opinii nieostrymi zwrotami, ogólnikami, które wykluczają możliwość ustalenia w jakiej odległości od samochodu miejskiego poruszał się samochód obwinionego, ustalenia odległości pomiędzy szybą autobusu miejskiego a zarysowaniem oraz pomiędzy zarysowaniem a podłożem autobusu, a także określić z jaką prędkością poruszał się obwiniony, co przekreśla możliwość poczynienia dalszych ustaleń co do ewentualnego sprawstwa po stronie obwinionego. II błąd w ustaleniach faktycznych, przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia, który miał wpływ na jego treść, a mianowicie: 1/ stwierdzenie przez Sąd, że naprawiany przez świadka R. Ż. był inny samochód od tego, którym poruszał się obwiniony w dniu zdarzenia z dnia 17 marca 2017 r., co Sąd wywodzi z faktu innego numeru rejestracyjnego widocznego na załączonej do akt dokumentacji, podczas gdy w rzeczywistości jest ten sam samochód, który w wyniku zakończenia leasingu miał zmieniony numer rejestracyjny z (...) na (...), o czym świadczy również tożsamy nr (...)wynikający z załączonej kserokopii karty pojazdu. 2/ stwierdzenie przez Sąd, że analiza nagrań z kamer zamontowanych wewnątrz autobusu nie pozostawia wątpliwości, co do sprawstwa obwinionego podczas gdy na żadnym nagraniu nie widać momentu, w którym samochód obwinionego miałby zarysować lewy bok autobusu miejskiego, a co więcej, na nagraniach można dostrzec również duży ruch pojazdów poruszających się w zbliżonej odległości od autobusu miejskiego, co może świadczyć jedynie o możliwe odmiennym przebiegu zdarzenia, niż zostało to podane przez kierującego autobusem. 3/ bezpodstawne uznanie, że z ustaleń biegłego sądowego D. M. wynika, że do kolizji doszło na skutek niezachowania przez obwinionego, kierującego pojazdem m-ki F. bezpiecznego odstępu podczas gdy w wydanej opinii w żadnym miejscu nie ma stwierdzenia, że to zarysowanie autobusu powstało na skutek niewłaściwego zachowania się obwinionego, wręcz przeciwnie, biegły stwierdził jedynie, że było to możliwe, o czym świadczą sformułowania zawarte w treści opinii jak i w końcowych wnioskach tj. „uszkodzenia lewego boku nadwozia poszycia nadwozia mogły powstać w wyniku kontaktu z prawym bokiem przedniej części nadwozia samochodu F. (str.21 opinii), co świadczy jedynie o niemożności wykluczenia tej wersji zdarzenia, a nie o stanie pewności co do sprawstwa obwinionego. Podnosząc wymienionego zarzuty, na podstawie art. 427 § 1 i 3 k.p.k. oraz 437 § i § 2 k.p.k. skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie i uniewinnienie obwinionego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie, w razie nieuwzględnienia pkt 1 uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu IX Wydziałowi Karnemu w O. do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest jedynie częściowo zasadna. Na wstępie podkreślić należy, iż Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie okoliczności stanu faktycznego, jak również winy obwinionego co do przyjęcia faktu zarysowania przez pojazd kierowany przez D. K. lewej karoserii autobusu. W tym zakresie wbrew twierdzeniom skarżącego dokonana przez Sąd I instancji analiza materiału dowodowego odpowiada dyrektywom określonym w art. 4 k.p.k., a przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 k.p.k. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wnikliwe zweryfikował tezy wniosku o ukaranie w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia skutkującego ostatecznym uznaniem winy obwinionego w zakresie czynu z art. art. 97 kw w zw. z art. 23 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Analiza pisemnego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wskazuje, że Sąd I instancji wskazał, dlaczego dał wiarę zeznaniom kierowcy autobusu Solaris a zarazem uznał te wyjaśnienia oskarżonego, w których nie przyznał się on do popełnienia zarzucanego mu w tym zakresie czynu za niewiarygodne a ocenę tę należy podzielić. W tym miejscu za apelującym podkreślić należy, że Sąd Rejonowy faktycznie błędnie przyjął, że obwiniony miał rzekomo odwoływać się do szkody w innym pojeździe niż tego, który poruszał się dniu 17 marca 2017 r., o godz. 8.23 w O. na ul. (...). W tym czasie obwiniony kierował pojazdem marki F. (...) o nr rej. (...) i jest to pojazd tożsamy z autem o nr rej. (...) J. W istocie bowiem doszło jedynie do zmiany numeru rejestracyjnego z uwagi na zakończenie umowy leasingu tego samochodu. Jednakże sama ta okoliczność w żaden sposób nie może prowadzić do podzielenia całości wyjaśnień D. K.. Również w ocenie Sądu Okręgowego nie może budzić wątpliwości fakt, że to obwiniony nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego autobusu. Bezsporne jest przy tym to, że D. K. kierował pojazdem (...) w czasie i miejscu zdarzenia. Obwiniony temu nie przeczył a znajdowanie się jego samochodu na ul. (...) wynika z obiektywnego dowodu jakim jest zapis monitoringu z autobusu. Jak już zauważono wcześniej także i Sąd Okręgowy za w pełni wiarygodne uznaje zeznania Z. K.. Wskazany kierowca autobusu nie miał żadnego powodu aby pomawiać obwinionego a analiza jego twierdzeń wskazuje na to, że podawał on okolicznościach co do których zaistnienia był w pełni przekonany. Dotyczy to w szczególności faktu zarysowania przez element pojazdu osobowego ( prawe lusterko ) lewej karoserii S.. Pośrednim, ale bardzo znaczącym potwierdzeniem relacji Z. K. jest wniosek płynący z analizy zapisu monitoringu zamontowanego w autobusie, z którego wynika, że kierowca po spostrzeżeniu tego faktu wyszedł z pojazdu i przechodząc z jego przodu poszedł sprawdzić co się stało po tym jak omijał go pojazd kierowany przez obwinionego. Ze spostrzeżeniami kierowcy autobusu korespondują wnioski płynące z oględzin S. oraz przede wszystkim wykonane w tym samym dniu zdjęcia, które obrazują uszkodzenia na karoserii- k.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.