k.c.). Komentowany przepis art.
znajduje zastosowanie także do przypadków szkód na osobie wyrządzonych przestępstwem i nie stosuje się wówczas terminu określonego w art.
k.c., iż roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 24 lutego 2009 roku III CZP 2/09 ( publ. OSNC 2009/12/168 ) nie odmawiając teoretycznie powodowi dochodzącemu naprawienia szkody na osobie interesu prawnego w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości zwrócił uwagę na różnicę pomiędzy stanowiskiem wyrażonym w sposób generalny a sytuacją, jaka może mieć miejsce w okolicznościach konkretnej sprawy. Ocena, czy powód ma interes prawny w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego za szkody na osobie mogące powstać w przyszłości z danego zdarzenia, może zostać dokonana jedynie z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. Wszelkie uogólnienia i poglądy wyrażane w sposób abstrakcyjny nie mogą mieć miejsca. Stan zdrowia powódki jest obecnie ugruntowany i nie należy oczekiwać rychlej poprawy a powódka obecnie powinna jedynie nadal kontynuować rehabilitację, aby uniknąć pogorszenia. Obecnie brak jest jednak przesłanek do uznania, że nie będzie wymagała ona w przyszłości przechodzenia dalszych skomplikowanych zabiegów operacyjnych. Powódka faktycznie i tak dopiero w przyszłości po przeprowadzeniu specjalistycznych badań w miarodajnej placówce medycznej będzie mogła każdorazowo uzyskać wiedzę o potrzebie ewentualnego leczenia. Stąd celowym jest i zgodnym z interesem powódki ustalenie w wyroku odpowiedzialności strony pozwanej na przyszłość w razie postania u powódki szkody w przyszłości. W przyszłości będzie ona mogła zatem bez przeszkód wystąpić z odpowiednim roszczeniem mając także na uwadze dyspozycję art.
Z tych względów orzeczono jak w pkt. III wyroku. Co do kosztów procesu Powództwo zostało uwzględnione w części ( w około 57,88% ). Powódka żądała 500 000 zł zadośćuczynienia, 45900 zł renty ( 3825 zł x 12) i ustalenia odpowiedzialności na przyszłość – czyli łącznie żądane 545 900 złotych. Sąd uwzględnił żądanie zadośćuczynienia do kwoty 310 000 zł, renty 6000 zł ( 500 x12 ), czyli łącznie do kwoty 316000 złotych. W pozostałym zakresie powództwo zostało oddalone ( 42,12 % ). Strony były reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników ustanowionych z wyboru. Powódka była zwolniona od kosztów sądowych w całości ( k. 19 ). Strona pozwana pokryła zaliczkę na opinię biegłych w kwocie 4000 złotych ( k. 86 ) i w kwocie 3000 złotych ( k. 141 ) Pełnomocnicy stron zgłosili żądanie kosztów zastępstwa prawnego, które z tytułu wartości przedmiotu sporu wskazanej w pozwie na kwotę 545 900 złotych ( k. 1 ) wynoszą po 7200 złotych. Ostatecznie powódka poniosła koszty pełnomocnika w wysokości 7217 złotych. Podobnie strona pozwana poniosła koszty pełnomocnika w wysokości 7217 złotych. Stosując zasadę stosunkowego rozdzielenia kosztów z art. 100 k.p.c. w proporcjach w jakich powództwo zostało uwzględnione/oddalone: strona pozwana winna zwrócić powódce 57,88 % kosztów, czyli ok. 4177,20 zł, a powódka stronie pozwanej 42,12 % kosztów, czyli ok. 3039,80 zł. Po kompensacji strona pozwana winna zwrócić powódce tytułem kosztów różnicę, czyli około 1137,40 zł ( (...),20 – (...),80 ) i taką kwotę Sąd zasądził w pkt. V wyroku. Opłata od pozwu wynosi 27295 złotych ( 5% z 545900 zł ). Stosując zasadę procentowego udziału każdej ze stron powódkę obciąża 42,12 % tej kwoty ( 11496,65 zł ) a stronę pozwaną 57,88 % ( 15 798,34 zł ). Koszt opinii w sprawach wyniósł łącznie 8978,87 złotych ( k. 101, k. 189 i k. 214 ). Tymczasowo z Skarbu Państwa zostały pokryte wydatki w kwotach 44,68 złotych ( k. 88 ) Zatem łącznie wydatki wyniosły 9023,55 złotych ( 8978,87 zł + 44,68 zł ). Stosując zasadę procentowego udziału każdej ze stron powódkę obciąża 42,12 % ( 3800,72 zł ) a stronę pozwaną 57,88 % ( 5222,83 zł ) Strona pozwana pokryła zaliczkę na opinię biegłych w kwocie 4000 złotych ( k. 86 ) i w kwocie 3000 złotych ( k. 141 ) Z zaliczki strony pozwanej w kwocie 3000 złotych pokryto koszt opinii biegłych do kwoty 2104,11 złotych, tj. 285,62 zł ( k.214 ) i (...),49 ( k. 189 ) Z zaliczki tej pozostaje kwota 895,89 złotych, która w całości podlega zaliczeniu na wydatki. Z zaliczki 4000 złotych kwota 2222,83 zł podlega zaliczeniu na wydatki obciążające stronę pozwaną ( 5 222,83 – 895,89 zł – 2104,11 zł = 2222,83 zł). Pozostała kwota 1777,17 zł z zaliczki 4000 złotych ( 4000 zł – 2222,83 zł ) podlega zaliczeniu na opłatę od części uwzględnionego powództwa Do zapłaty z tytułu opłaty pozostaje zatem do zapłaty przez stronę pozwaną kwota 14021,17 zł ( 15 798,34 – 1777,17 zł ) Ostatecznie podstawie art. 100 k.p.c. i art. 113 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sadowych w sprawach cywilnych ( tekst jednolity Dz.U 2016 poz. 623 ) Sąd nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Nowym Sączu tytułem nieuiszczonej opłaty od strony pozwanej kwotę 14 021,17 złotych ( 15798,34 zł – 1777,17 zł ) Skoro powódka była zwolniona od kosztów sądowych to w pozostałym zakresie nieopłaconymi kosztami sądowymi został obciążony SP na zasadzie art. 113 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sadowych w sprawach cywilnych Z tych względów orzeczono jak w pkt. VI i VII wyroku. SSO Paweł Poręba
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.