k.c., należy więc uznać te postanowienie umowne, które pod postacią opłaty pobieranej formalnie na poczet pokrycia kosztów konkretnych czynności, w rzeczywistości stanowią dla pożyczkodawcy źródło dodatkowego zysku, ukryte przed konsumentem. Przez pryzmat powyższej regulacji należało ocenić dochodzoną przez powoda opłatę za odbiór spłaty w domu. Omawiane postanowienie zawarte w części A umowy nie reguluje głównych świadczeń stron. Powód nie wykazał też, aby wspomniane wyżej opłaty zostały indywidualnie uzgodnione z pozwaną, a na nim (jako wywodzącym z tych zapisów skutki prawne) spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 roku, VI Ca 228/07). Rozważeniu podlegało więc, czy zapisy umowy dotyczące obciążenia pozwanej powyższymi opłatami stanowiły w rozumieniu art.
„rażące naruszenie interesów konsumenta”, bądź kształtowały prawa i obowiązki konsumenta w sprzeczności z dobrymi obyczajami. Zdaniem Sądu tak właśnie należy ocenić postanowienia umowne obciążające pozwaną kosztami opłat za świadczenie spłaty w domu klienta. Na podstawie umowy pozwana miała zostać zobowiązana do zapłaty 1.729 złotych (tj. 133% całkowitej kwoty pożyczki) z tego tytułu, przy formalnie nieoprocentowanej pożyczce, bez obowiązku uiszczenia prowizji. Sąd nie kwestionuje uprawnienia strony powodowej jako pożyczkodawcy do pobierania opłat za czynności obsługi w domu, jednakże stoi też na stanowisku, że opłaty takie winny być ustalone na rozsądnym poziomie i być pobierane w związku z rzeczywistym wzajemnym świadczeniem. Zakres kosztów związanych z czynnościami pożyczkodawcy, determinujący ich wysokość, powinien zostać przedstawiony w pozwie w taki sposób, aby w świetle doświadczenia życiowego oraz logiki nie budził żadnych wątpliwości. W świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego przedmiotowa opłata jest rażąco wygórowana, bowiem nie pozostaje w jakimkolwiek związku z kosztami ponoszonymi przez powoda. Zastrzeżona w umowie kwota stanowi w istocie ukrytą prowizję. Skoro wierzyciel zastrzegł we wzorcu umownym obowiązek uiszczenia opłat za określone czynności związane z pożyczką, opłaty te powinny znajdować przełożenie na potencjalne rzeczywiste koszty w tym zakresie. W niniejszej sprawie o abuzywnym charakterze postanowienia umownego świadczy zastrzeżenie opłaty formalnie mającej pokrywać wydatki wierzyciela, nie pozostając z nimi w jakimkolwiek faktycznym związku. Dysproporcja opłaty zastrzeżonej w umowie z 25 listopada 2015 r. w stosunku do realnych kosztów, jakie mógłby ponieść pożyczkodawca, jest nader oczywista. Doszło więc do rażącego naruszenia interesów konsumenta w rozumieniu art.
Wobec powyższego powództwo podlegało oddaleniu w całości. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) S.,(...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.