dowody: - pozew k. 22-24, - nakaz zapłaty k. 25-26 - postanowienia k. 27-29, ww. także w aktach sprawy I C 2990/15 Sąd zważył, co następuje: Powództwo okazało się w znacznej części zasadne. Powód wywodził swe roszczenia z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawartej przez pozwanego z (...) W. w dniu 14 sierpnia 2012 r. , z której wierzytelności nabył na podstawie umowy sprzedaży z dnia 24 czerwca 2015 r. (por. art. 509 k.c.). Pozwem objęto należności z tytułu świadczenia usług telekomunikacyjnych, opłat specjalnych za przedterminowe rozwiązanie umowy (a zatem kar umownych w rozumieniu art. 483 § 1 k.c.), a także skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w ich zapłacie, których podstawę naliczenia stanowił art. 481 § 1 i 2 k.c. Pozwany, po uzupełnieniu przez powoda pozwu o dowody z dokumentów, złożone wraz z pismami procesowymi z dnia 20 listopada 2017 r., nie kwestionował roszczeń powoda ani co do zasady i wysokości, nie podważał również skuteczności przelewu wierzytelności (...) na powoda, podtrzymał natomiast zarzut przedawnienia dochodzonych pozwem roszczeń, wyartykułowany jeszcze w sprzeciwie od wydanego w niniejszej sprawie nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Stan faktyczny niniejszej sprawy tym samym niesporny, nadto został poparty dowodami z dokumentów zaoferowanymi przez powoda. Sąd pominął jednak zgłoszone w pozwie dowody z not odsetkowych i wezwania do zapłaty, albowiem powód wezwany do ich przedłożenia, w zakreślonym terminie, także terminie dodatkowym, nie zadośćuczynił wezwaniu. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zgłoszonego przez pozwanego wskazać należy, iż zgodnie z art. 118 k.c. roszczenia objęte pozwem podlegały trzyletniemu terminowi przedawnienia - roszczenia o zapłatę należności za usługi telekomunikacyjne stanowiły bowiem roszczenia okresowe, a roszczenia o zapłatę opłat specjalnych były związane z prowadzoną przez pierwotnego wierzyciela działalnością gospodarczą. Okresowy charakter miały również roszczenia odsetkowe. Należność w kwocie 465,92 zł wynikająca z faktury z dnia 22 października 2013 r. stała się wymagalna w dniu 5 listopada 2013 r. (przy czym z tej należności powód dochodził jedynie kwoty 440,27 zł), należność w kwocie 235,87 zł wynikająca z faktury z dnia 22 listopada 2013 r. - 6 grudnia 2013 r., natomiast w kwocie 235,87 zł wskazanej w fakturze z dnia 22 grudnia 2013 r. - 7 stycznia 2014 r. Z kolei opłaty specjalne w kwotach 987,95 zł i 1.126,68 zł ujęte w notach debetowych z dnia 9 kwietnia 2014 r. stały się wymagalne w dniu 23 kwietnia 2014 r. Roszczenia o zapłatę tych należności ulegałyby zatem przedawnieniu odpowiednio 5 listopada 2016r., 6 grudnia 2016 r., 7 stycznia 2014 r. i 23 kwietnia 2014 r. Wraz z przedawnieniem tych roszczeń ulegałyby przedawnieniu odsetki ustawowe za opóźnienie w ich zapłacie. Z uwagi na to, że powód nie przedłożył not odsetkowych mających opiewać na dochodzone pozwem kwoty 9,24 zł, 6,16 zł oraz 10,25 zł niemożliwe było ustalenie od jakich należności i za jaki okres odsetki ustawowe za opóźnienie w tych kwotach zostały wyliczone, a przede wszystkim – kiedy stały się one wymagalne. Powyższe stało na przeszkodzie uznaniu zarzutu przedawnienia roszczenia w tym zakresie za nieuzasadniony, nie można bowiem wykluczyć, że należności, od których odsetki te naliczono uległy w istocie przedawnieniu. Odnosząc się zatem do należności, których terminy wymagalności powód wykazał, wskazać należy, iż przed upływem trzyletniego okresu ich przedawnienia, a mianowicie w dniu 11 sierpnia 2015 r. powód wniósł pozew o zapłatę tych należności w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Na skutek sprzeciwu pozwanego od wydanego w tej sprawie nakazu zapłaty, sprawę przekazano Sądowi Rejonowemu Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie i nadano jej sygn. akt I C 2990/15. Powód wezwany do uzupełnienia braków formalnych pozwu oraz uzupełnienia opłaty od pozwu na podstawie art.
w terminie dwutygodniowym nie zadośćuczynił temu wezwaniu, co skutkowało umorzeniem postępowania w prawomocnym postanowieniu z dnia 25 marca 2016 r. Pozew w niniejszej sprawie, obejmujący należności z tego samego tytułu, został natomiast złożony w dniu 12 czerwca 2017 r. W ocenie Sądu zarówno wniesienie pozwu 11 sierpnia 2015 r., jak i 12 czerwca 2017 r. przerwało bieg przedawnienia, zgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 k.c. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie III CZP 66/13, zgodnie z którym wytoczenie powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym zakończonym umorzeniem postępowania na podstawie art.
przerywa bieg terminu przedawnienia. Zważyć bowiem należy, iż w przypadku umorzenia postępowania na podstawie art.
, w przeciwieństwie do uregulowania dotyczącego zwrotu nieuzupełnionego pozwu (art. 130 § 2 k.p.c.), umorzenia postępowania zawieszonego (art. 182 § 2 k.p.c.) i cofnięcia pozwu (art.203 § 2 k.p.c.), brak jest zastrzeżenia, że pozew nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. Skoro ustawodawca nie przewidział w żadnym przepisie, że w przypadku umorzenia postępowania na podstawie art.
pozew wniesiony nie wywołuje skutków materialnych, należy przyjąć a contrario, że pomimo umorzenia postępowania na skutek nieuzupełnienia braków formalnych i fiskalnych pozwu, materialne skutki jego wniesienia nie zostają unicestwione. Z tych przyczyn nie sposób było uznać, że roszczenia powoda, za wyjątkiem roszczeń odsetkowych opiewających na łączną kwotę 25,65 zł, uległy przedawnieniu. Powództwo zasługiwało na uwzględnienie zarówno w zakresie objętych pozwem należności z faktur VAT i not debetowych, składających się na sumę 3.026,64 zł, jak i skapitalizowanych na dzień 11 czerwca 2017 r. odsetek ustawowych za opóźnienie w ich zapłacie dochodzonych przez powoda w łącznej kwocie 748,12 zł. Wskazać należy, iż odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od kwoty 440,26 zł od 6 listopada 2013 r. do 11 czerwca 2017 r. wynosiły 145,28 zł, przy czym powód domagał się z tego tytułu 128,49 zł, od kwoty 235,87 zł od 7 grudnia 2013 r. do 11 czerwca 2017 r. stanowiły one 75,23 zł, zaś powód żądał z tego tytułu 66,24 zł, z kolei od kwoty 235,87 zł od 8 stycznia 2017 r. do 11 czerwca 2017 r. wynosiły 72,54 zł, a żądanie powoda opiewało na kwotę 63,55 zł. Natomiast odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od dnia 24 kwietnia 2013 r. do 11 czerwca 2017 r. od kwoty 1.126,68 zł wynosiły 303,96 zł (powód domagał się z tego tytułu kwoty 260,98 zł), a od kwoty 987,95 zł – 266,53 zł (przy czym powód żądał z tego 228,86 zł). Sąd będąc związany granicami pozwu nie był władny zasądzić z tytułu skapitalizowanych odsetek kwoty wyższej, niż żądana przez powoda, a zatem 748,12 zł. W tym stanie rzeczy powództwo należało uwzględnić łącznie co do kwoty 3.774,76 zł. Od kwoty 3.026,64 zł powód był władny żądać dalszych odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po kapitalizacji odsetek dotychczas biegnących, tj. od 12 czerwca 2017 r., a od kwoty 748,12 zł skapitalizowanych odsetek – od dnia wytoczenia powództwa o nie, zgodnie z art. 482 k.c., co miało miejsce 12 czerwca 2017 r. O powyższym orzeczono w punkcie I wyroku. W pozostałym zakresie, co do kwoty 25,65 zł, w punkcie II wyroku powództwo oddalono. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu w punkcie III wyroku wynikało z art. 100 zd. 2 k.p.c. Powód przegrał proces w minimalnym zakresie, toteż Sąd uznał, iż pozwany winien zwrócić mu w całości poniesione koszty procesu, tj. opłatę od pozwu -487 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa procesowego 17 zł i wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego – 900 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.