Sygn. akt VIII Ga 167/18 UZASADNIENIE W dniu 29 września 2016 roku „B. rent a car” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła do Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie pozew przeciwko (...) spółce akcyjnej z siedzibą w Ł. o zapłatę kwoty 3.494,50 zł z odsetkami ustawowymi liczonymi od kwoty 3.294,50 zł od dnia 7 grudnia 2015 roku, kwoty 200 zł od dnia wytoczenia powództwa oraz kosztami postępowania. Uzasadniając żądanie pozwu powódka wskazała, że na skutek kolizji drogowej, której sprawca posiadał zawartą z pozwaną umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych uszkodzeniu uległ pojazd marki O. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Powódka podała, że w okresie od 29 września 2015 roku do dnia 20 października 2015 roku poszkodowany użytkował pojazd zastępczy na podstawie zawartej z nią umowy najmu. Łączny koszt najmu pojazdu wyniósł 8.794,50 zł. Powódka wskazała, że w wyniku zgłoszenia szkody ubezpieczyciel przyznał odszkodowanie w kwocie 5.500 zł. Na kwotę dochodzoną pozwem złożyła się również kwota 200 zł stanowiąca koszt pomocy prawnej, uzasadniając roszczenie w tym zakresie powódka wskazała, że z uwagi na brak zapłaty przez pozwaną zleciła wykonanie analizy sprawy pod kątem zasadności wytoczenia powództwa. W złożonej odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W pierwszej kolejności pozwana zakwestionowała legitymację czynną powódki do występowania w sprawie, podnosząc, że umowa cesji nie zawiera informacji co do podstawy przysporzenia. Nadto pozwana zwróciła uwagę, że w majątku poszkodowanego nie powstał uszczerbek z tytułu poniesienia kosztów najmu pojazdu zastępczego w czasie naprawy, zaś wynajmujący wystawił fakturę VAT tytułem tego kosztu już po zawarciu umowy przelewu z poszkodowanym. Niezależnie od powyższego pozwana zakwestionowała okres najmu w wymiarze 22 dni oraz stawkę dobową czynszu za dobę najmu. Za nieuzasadnione uznała także roszczenie powódki co do kwoty 200 zł tytułem zleconej analizy prawnej. Wyrokiem z dnia 20 września 2017 r. Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie w Wydziale X Gospodarczym (sygn. akt X GC 1946/16) oddalił powództwo i zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1217 zł tytułem kosztów procesu. Wyrok zapadł w oparciu o następujące ustalenia faktyczne: W dniu 25 sierpnia 2015 roku doszło do kolizji drogowej w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki O. (...) o nr rejestracyjnym (...) należący do P. B.. Przedmiotowa szkoda została zgłoszona do ubezpieczyciela sprawcy - (...) spółki akcyjnej z siedzibą w Ł. i zarejestrowana pod nr (...). W związku z uszkodzeniem pojazdu P. B. zdecydował się oddać go w dniu 29 września 2015 roku do (...). W dniu 1 października 2015 roku na podstawie przeprowadzonych oględzin zakład ubezpieczeń sporządził kalkulacje naprawy na kwotę 5.040,17 zł. W dniu 2 października 205 roku warsztat naprawczy zgłosił konieczność przeprowadzenia dodatkowych oględzin. W dniu 2 października 2015 roku warsztat naprawczy sporządził kalkulacje naprawy na kwotę 12.752, 18 zł, która została zweryfikowana przez zakład ubezpieczeń w dniu 7 października 2015 roku do kwoty 7.821, 15 zł netto. W dniu 7 października 2015 roku warsztat naprawczy sporządził kalkulacje naprawy na kwotę 9.303, 74 zł brutto, która została zaakceptowana przez zakład ubezpieczeń w dniu 8 października 2015 roku. W dniu 7 października 2015 roku warsztat naprawczy dokonał zamówienia części zamiennych, które dostarczone zostały w dniu 13 października 2015 roku. W dniu 20 października 2015 roku zakończono naprawę pojazdu i wydano go właścicielowi. P. B. nie posiadał innego pojazdu z którego mógłby korzystać w zastępstwie pojazdu uszkodzonego – posiadane przez niego pojazdy użytkowane były przez pracowników. Z pojazdu marki O. (...) korzystała żona poszkodowanego. Pojazd wykorzystywany był w celach dojazdów do pracy oraz celach prywatnych. W dniu 29 września 2015 roku P. B. zawarł z „B. rent a car” spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. umowę najmu pojazdu zastępczego, której przedmiotem był pojazd marki B.. Strony ustaliły stawkę czynszu za dobę najmu w wysokości 325 zł netto opierając się na przedłożonym przez wynajmującego cenniku przy uwzględnieniu przewidywanego okresu najmu wynoszącym powyżej 14 dni. W dniu 29 września 2015 roku pojazd został wydany poszkodowanemu. W tym samym dniu P. B. jako cedent zawarł z „B. rent a car” spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. jako cesjonariuszem umowę przelewu wierzytelności przysługującej jej w związku z szkodą z dnia 25 sierpnia 2015 roku o numerze (...) likwidowaną przez (...) spółkę akcyjną z siedzibą w Ł. obejmującą prawo do zwrotu kosztów z tytułu najmu auta zastępczego wynajętego w „B. rent a car” spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.. W dniu 19 października 2015 rok strony zawarły aneks do umowy przedłużając okres najmu pojazdu zastępczego o dodatkowy dzień – łączny okres najmu wynosił 22 dni. W dniu 20 października 2015 roku P. B. zdał pojazd zastępczy. W dniu 20 października 2015 roku „B. rent a car” spółka a ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wystawiła P. B. fakturę VAT tytułem wynajmu pojazdu zastępczego marki B. w okresie od dnia 29 września 2015 roku do dnia 20 października 2015 roku – 22 dni na łączną kwotę 8.794, 50 zł brutto. Pismem z dnia 7 października 2015 roku pozwany zakład ubezpieczeń poinformował o przyznaniu odszkodowania na podstawie sporządzonego kosztorysu w kwocie 6.199, 41 zł. Pismem z dnia 21 października 2015 roku pozwany zakład ubezpieczeń poinformował o przyznaniu dopłaty odszkodowania w kwocie 2.937, 87 zł. Pismem z dnia 5 listopada 2015 roku B. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. poinformowała pozwany zakład ubezpieczeń o nabyciu wierzytelności – prawa do zwrotu kosztów pojazdu zastępczego, jednocześnie wzywając do zapłaty kwoty 8.794, 50 zł. Pismem z dnia 15 listopada 2015 roku pozwany zakład ubezpieczeń poinformował o przyznaniu odszkodowania z tytułu najmu pojazdu zastępczego w kwocie 5.500 zł, wskazując, że dokonał weryfikacji stawki do średniego czynszu najmu dla pojazdu tej klasy na rynku lokalnym – 250 zł brutto. W dniu 17 listopada 2015 roku ubezpieczyciel wypłacił kwotę przyznanego odszkodowania. W dniu 25 kwietnia 2016 roku radca prawny T. S. wystawił „B. rent a car” spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. fakturę VAT tytułem wynagrodzenia z tytułu analizy dokumentów dotyczących 100 spraw zgodnie z załączonym zestawianiem z dnia 25 kwietnia 2016 roku na łączną kwotę 24.600 zł. W zestawieniu ujęta została sprawa związana z dochodzeniem należności z tytułu faktury VAT wystawionej na kwotę 8.794, 50 zł zakładu (...). Stawka najmu pojazdu w wypożyczalniach zależna jest od klasy pojazdu, czasu na jaki pojazd wynajęto oraz dodatkowych opcji takich jak: brak limitu kilometrów, wydania lub zwrotu pojazdu po godzinach pracy lub w dni wolne. Średnie stawki najmu pojazdu zastępczego klasy pojazdu uszkodzonego i wynajętego przy uwzględnieniu warunków na jakich pojazdy te wynajmowane są przez B. (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wynoszą 225 zł brutto. W oparciu o powyższe ustalenia Sąd Rejonowy uznał powództwo za nieuzasadnione, przedstawiając następującą argumentację: „Wstępnie zaznaczyć należy, że powódka legitymacji czynnej do występowania w postępowania upatrywała w zawartej z poszkodowaną P. B. umowie przelewu wierzytelności. Zgodnie z treścią art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. § 2 tego artykułu stanowi, iż wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który w ten sposób zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego jaki go wiązał z dłużnikiem. Przedmiotem przelewu jest wierzytelność tj. prawo podmiotowe wierzyciela do żądania od dłużnika świadczenia (art. 353 k.c.). Pozwana zakwestionowała legitymacje czynną powódki do występowania w sprawie, podnosząc, że umowa cesji nie zawiera informacji co do postawy przysporzenia. Nadto, pozwana zwróciła uwagę, że w majątku poszkodowanego nie powstał uszczerbek z tytułu poniesienia kosztów najmu pojazdu zastępczego w czasie naprawy, zaś wynajmujący stawił fakturę VAT tytułem tego kosztu już po zawarciu umowy przelewu z poszkodowanym. Zarzuty te okazały się jednak bezskuteczne. W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, że zwiększenie się istniejących pasywów lub powstanie nowych jest poniesieniem straty przez poszkodowanego w rozumieniu art. 361 § 2 k.c. Podobne stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 10 lipca 2008 roku (sygn. akt III CZP 62/08, OSNC 2009, nr 7-8, poz. 106) wskazując, iż pojęcie strat jakie poszkodowany poniósł w rozumieniu art. 361 § 2 k.c. obejmuje także niezaspokojone przez poszkodowanego, wymagalne zobowiązanie na rzecz osoby trzeciej. Samo powstanie wymagalnej wierzytelności o zapłatę czynszu powoduje więc powstanie u poszkodowanego nowych pasywów, które mimo iż nie zostają pokryte bezpośrednio przez poszkodowanego wchodzą w skład szkody. Zaznaczyć także należy, że poszkodowany w wyniku przeniesienia wierzytelności na powódkę zwolnił się z obowiązku uregulowania należności z tytułu najmu pojazdu zastępczego, a tym samym dokonał zapłaty w formie bezgotówkowej. Podkreślenia także wymaga, że przedmiotem przelewu oprócz wierzytelności istniejących mogą być również wierzytelności przyszłe – przy czym zakres i zasady przelewu takich wierzytelności powinny odpowiadać ogólnych regułom dotyczącym przelewu wierzytelności. Z tych względów kwestią zasadniczą jest zindywidualizowanie, a więc w dostateczny sposób oznaczenie wierzytelności będącej przedmiotem przelewu a także wyraźne określenie stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność oraz oznaczenie stron tego stosunku zobowiązaniowego. W okolicznościach sprawy cesją objęta została wierzytelność – prawo do zwrotu kosztów z tytułu najmu pojazdu zastępczego wynajętego u powódki przysługująca poszkodowanemu w związku ze szkodą z dnia 25 sierpnia 2015 roku zarejestrowaną pod numerem (...) względem zakładu (...). Wierzytelność ta w chwili zawierania umowy nie została skonkretyzowana co do wysokości, jednak została zindywidualizowana poprzez określenie stosunku zobowiązaniowego, którego stanowi element; oznaczenie stron tego stosunku oraz charakteru świadczenia. Biorąc pod uwagę powyższe, brak jest wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie wskutek zawartej umowy wierzytelność z tytułu zwrotu kosztów poniesionych na najem pojazdu zastępczego należna poszkodowanemu przeszła na powódkę, która tym samym stała się uprawniona do dochodzenia jej od pozwanej. Pozwanemu zakładowi ubezpieczeń, zgodnie z przepisem art. 513 k.c., przysługiwały natomiast przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. W rozpoznawanej sprawie odszkodowania obejmującego zwrot najmu pojazdu zastępczego w okresie likwidacji szkody. Podstawę prawną powództwa, stanowiły przepisy ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. z 2003 r., Nr 124, poz. 1152 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ustawy ubezpieczeniem obowiązkowym jest ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów. Stosownie natomiast do treści art. 13 ust. 2 ustawy w obowiązkowych ubezpieczeniach OC odszkodowanie wypłaca się w granicach odpowiedzialności cywilnej podmiotów objętych ubezpieczeniem. W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego (art.22 ust. 1 ustawy). I tak zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia OC ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Na wstępie wskazać należy, że sprawca szkody ponosi odpowiedzialność za zdarzenie komunikacyjne wywołujące szkodę na zasadach ogólnych – o których mowa w art. 436 § 2 k.c. oraz według zasad określonych w art. 363 k.c., a w wypadku odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń - według zasad określonych w § 2 tego przepisu. Poszkodowany może zgłosić swoje roszczenie bezpośrednio wobec zakładu ubezpieczeń – co też w niniejszej sprawie strona powodowa uczyniła. Odnosząc się do zakresu odszkodowania - przy ubezpieczeniu OC - należy mieć na względzie ogólne reguły kodeksu cywilnego, w szczególności treść art. 361 k.c. Reguły te nakazują przestrzeganie zasady pełnego odszkodowania, w granicach adekwatnego związku przyczynowego (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 r., III CZP 68/01, OSP 2002/7-8/103). Zgodnie z zasadą kompensacji odszkodowanie powinno przywrócić w majątku poszkodowanego stan rzeczy naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę, nie może ono jednak przewyższać wysokości faktycznie poniesionej szkody. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż pozwana co do zasady nie kwestionowała swojej odpowiedzialności jako ubezpieczyciela sprawcy szkody powstałej w dniu 25 sierpnia 2015 roku, co więcej wypłaciła odszkodowanie w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego w kwocie 5.500 zł, dokonując weryfikacji stawki dobowej czynszu do kwoty 250 zł brutto. Zwrócić należy uwagę, iż odpierając żądanie pozwu pozwana zakwestionowała także zasadność okresu najmu w wymiarze 22 dni. Odnośnie zasadności zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, w pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na treść już wyżej wskazanego art. 361 § 2 k.c., zgodnie z którym naprawienie szkody obejmuje - w granicach wyznaczonych przez związek przyczynowy – straty, jakie poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby szkody mu nie wyrządzono, zaś granice odpowiedzialności z punktu widzenia związku przyczynowego reguluje art. 361 § 1 k.c. Prawnie doniosłe są jednak jedynie następstwa typowe, a więc takie, o których, na podstawie zasad doświadczenia życiowego wiadomo, że są charakterystyczne dla danej przyczyny (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z 18 maja 2000 roku, III CKN 810/98, LEX 51363). Wątpliwości Sądu nie budziło, że poszkodowany na skutek uszkodzenia pojazdu został pozbawiony środka lokomocji używanego zarówno przez niego, jak i drugiego użytkownika – żonę poszkodowanego, co spowodowało konieczność najmu pojazdu zastępczego na czas likwidacji szkody. Zauważyć należy, że w przywołanym stanie faktycznym sporną pomiędzy stronami i wymagającą rozstrzygnięcia Sądu okazała się kwestia wysokości uzasadnionego kosztu najmu pojazdu zastępczego, w tym czy przyjęty przez powódkę okres najmu oraz stawka są uzasadnione w zakresie dochodzonego odszkodowania i czy pozostają w związku przyczynowym z szkodą. Mając na uwadze wniosek powódki postanowieniem z dnia 8 czerwca 2017 roku Sąd dopuścił dowód z pisemnej opinii biegłego sądowego w zakresu techniki samochodowej na okoliczność ustalenia średniej stawki pojazdu zastępczego klasy pojazdu uszkodzonego i wynajętego przy uwzględnieniu warunków na jakich pojazdy są wynajmowane przez powoda. Biegły sądowy ustalił, że średnie stawki najmu pojazdu zastępczego klasy pojazdu uszkodzonego i wynajętego przy uwzględnieniu warunków na jakich pojazdy te wynajmowane są przez B. (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wynoszą 225 zł brutto. Zarzuty do przedmiotowej opinii wniosła powódka podając, że biegły nie uwzględnił w zestawieniu wszystkich firm oferujących pojazdu zastępcze na badanym przez biegłego terenie, dokonał pominięcia niektórych z wypożyczalni. W ustnej uzupełniającej opinii biegły sądowy wyczerpująco wyjaśnił w jaki sposób ustalona została przez niego stawka oraz z jakich przyczyn nie uwzględnił w zestawieniu wskazywanych przez powódkę podmiotów. W ocenie Sądu, opinia biegłego, sporządzona przez osobę, która posiada fachową wiedzę i niezbędne doświadczenie w materii objętej jej przedmiotem, jest jasna, logiczna, a wnioski w niej zawarte konkretnie sformułowane. Biegły opracowując opinię oparł się na całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób precyzyjny uzasadnił treść opinii, a przedstawione przez niego twierdzenia zostały powiązane z opisanym w opinii procesem rozumowania. W konsekwencji Sąd uznał opinię za w pełni przekonującą i uczynił ją podstawą ustaleń w sprawie. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w myśl ogólnej reguły określonej w art. 6 k.c. ciężar wykazania spornych okoliczności – a więc stawki czynszu najmu oraz zasadnego okresu najmu – obciążał powódkę. To ona bowiem dochodziła należności, której zasadność pozwana negowała. Zaznaczyć należy, iż w okolicznościach sprawy bez znaczenia pozostaje fakt, iż na etapie postepowania likwidacyjnego pozwana przyznała kwotę 5.500 zł przy stawce 250 zł, co wskazywałoby na uznanie okresu najmu w wymiarze 22 dni. Odpierając bowiem żądanie pozwu zakwestionowała również wskazywany przez powódkę okres, a więc ciężar wykazania tej okoliczności obciążał powódkę. W ocenie Sądu, powódka obowiązkowi temu, nie sprostała. Nie przedstawiła bowiem materiału dowodowego pozwalającego na dokonanie przez Sąd ustaleń potwierdzający zasadność najmu w okresie 22 dni. Dowodem takim w szczególności nie może być arkusz naprawy, gdyż wskazuje on jedynie na pewne czynności przeprowadzane w ramach procesu naprawczego, których czasochłonność oraz zasadność powinna być zweryfikowana przy uwzględnieniu wiadomości specjalnych. Odnosząc się do stawki czynszu za dobę najmu wskazać należy, iż w okolicznościach sprawy zapłata czynszu nastąpiła w formie bezgotówkowej – a więc poprzez przeniesienie wierzytelności – prawa do odszkodowania należnego poszkodowanemu wobec pozwanej. W tej sytuacji niezasadnym jest ustalanie stawki czynszu najmu biorąc pod uwagę wyłącznie porozumienie stron. Ustalając jaka stawka nie jest stawką wygórowaną należy odnieść się do średniej stawki jako obliczonej na podstawie szeregu ofert wypożyczalni występujących na rynku lokalnym. Podkreślenia także wymaga, że w przypadku przyjętej przez strony bezgotówkowej metodzie wyliczeń, wartość wskazana w fakturze nie jest wartością kosztów obciążających poszkodowanego. Nie można na podstawie dokumentu wystawianego w ramach tego rodzaju rozliczeń ustalić, że koszt wskazany w fakturze jest równoznaczny z wartością wydatków poniesionych przez poprzednika prawnego powódki. Przy najmie bezgotówkowym koniecznie jest odwołanie się do rynkowych cen za danego rodzaju usługi przy założeniu, że sytuacja poszkodowanego nie powinna ulec pogorszeniu. Podkreślenia wymaga, iż ustalona przez biegłego sądowego średnia stawka czynszu na poziomie 225 zł brutto, jest niższa od przyjętej w toku postępowania likwidacyjnego przez ubezpieczyciela, która wynosiła 250 zł. Stąd, nawet przy uznaniu za zasadny okresu najmu w wymiarze 22 dni, brak jest podstaw do przyjęcia, iż powódce należne jest odszkodowanie uzupełniające. Za nieuzasadnione należy uznać także żądanie powódki co do kwoty 200 zł jako kosztu poniesionego na usługę analizy dokumentacji przez radcę prawnego pod kątem zasadności wytoczenia powództwa. Koszty wynagrodzenia pełnomocnika poszkodowanego (czy też wstępującego na jego miejsce cesjonariusza) poniesione w postępowaniu przedsądowym, a więc także koszty wynagrodzenia z uwagi na dokonanie przez pełnomocnika analizy akt szkody, nie mieszczą się w odszkodowaniu należnym poszkodowanemu w wyniku kolizji drogowej, gdy podstawą odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń jest umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawarta ze sprawcą szkody (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2001 r., sygn. akt V CKN 266/00). Wynika to bowiem z faktu, że zakład ubezpieczeń obowiązany jest zwrócić jedynie konieczne i ekonomicznie uzasadnione koszty, które są normalnym następstwem szkody. Dokonując ustaleń stanu faktycznego w sprawie Sąd oparł się na treści przedłożonych do akt dowodów z dokumentów. Żadna ze stron nie kwestionowała ich prawdziwości, a i w ocenie Sądu nie budziły one żadnych wątpliwości. Podstawą ustalenia stanu faktycznego były również zeznania świadka P. B., gdyż były spójne i logiczne, znajdując podstaw by odmówić im wiary. Sąd oparł się także na opinii biegłego, uznając, iż była jasna i logiczna, a przedstawione w niej wnioski zostały logicznie uargumentowane. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu znajduje postawę prawną w art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W niniejszym postępowaniu stroną przegrywającą jest powódka i jako taka zobowiązana jest do zwrócenia pozwanej poniesionych przez nią kosztów procesu. Na koszty poniesione przez pozwaną w łącznej kwocie 1.217 zł złożyły się kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 1.200 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika (ustalonego zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych).” Powyższy wyrok w całości zaskarżyła strona powodowa. Wyrokowi zarzucono:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.