Co do zasądzonych odsetek umownych Sąd Rejonowy orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. w kontekście § 9 ust. 1 i 5 umowy najmu z 19 marca 2014 r. Apelację wywiódł pozwany zaskarżając wyrok w całości i domagając się zmiany poprzez oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania przed Sądem I instancji. Pozwany podniósł przy tym następujące zarzuty – nie kwestionując dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych – sprowadzające się do naruszenia prawa materialnego: - art.
przez jego niezastosowanie, podczas gdy zachodziły okoliczności wskazujące, że spełnienie świadczenia dochodzonego pozwem będzie rażącą stratą dla pozwanego oraz będzie związane z nadmiernymi trudnościami dla pozwanego, których nie mógł on przewidzieć w chwili zawierania umowy z powódką 19 marca 2014 r.; - art. 58 § 2 k.c. poprzez przyjęcie, że czynność prawna dokonana przez powódkę 12 kwietnia 2016 r. była skuteczna prawnie, podczas gdy powódka nadużywała uprawnień wynikających z umowy, sama będąc w zwłoce z wykonaniem zobowiązań wobec pozwanego. Powódka w odpowiedzi na apelację wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego przed Sądem Okręgowym. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja jest bezzasadna. Ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd Okręgowy w postępowaniu apelacyjnym – wyrażające się w ponownym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i ocenie zasadności roszczenia na podstawie prawa materialnego – prowadzi do wniosków analogicznych, jak przedstawione przez Sąd I instancji. Sąd Odwoławczy przyjmuje ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny za własne ustalenia, bez konieczności ponownego jego przytaczania – jednocześnie mając też na uwadze, że ustaleń tych nie zakwestionowano w apelacji. Podobnie materialnoprawna ocena powództwa wyrażona przez Sąd Rejonowy zasługuje na aprobatę. Sąd Rejonowy nie naruszył art.
przez jego niezastosowanie. Pozwany nie może bronić się zarzutem procesowym opartym na przesłankach uzasadniających zastosowanie wskazanego przepisu. Wyrok znajdujący oparcie w art.
ma charakter prawokształtujący, norma wskazanego przepisu upoważnia stronę umowy do wystąpienia z powództwem zawierającym stosowne roszczenie, którego sposób realizacji pozostawiono ocenie Sądu w ramach przewidzianych tym przepisem możliwości. Orzekanie przez sąd w przedmiocie zmiany treści stosunku obligacyjnego łączącego strony albo w przedmiocie ich rozliczenia pozostawałoby poza zgłoszonym roszczeniem o zapłatę czynszu, naruszałoby zatem art. 321 § 1 k.p.c. Orzekanie na podstawie art.
może mieć miejsce jedynie w przypadku wytoczenia powództwa, w tym wzajemnego. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2000 r., II CKN 644/98, także z dnia 22 września 2011 r., V CSK 420/10, z dnia 21 czerwca 2001 r., IV CKN 385/00 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 1991 r., I ACr 463/91, OSA 1992, z. 4, poz. 35). Argumentacja powoda przytoczona w apelacji i szeroko rozwinięta podczas rozprawy apelacyjnej jest zupełnie bezprzedmiotowa, ponieważ w tej sprawie, z uwagi na niewytoczenie powództwa wzajemnego, orzekanie przez sąd w ramach art.
jest niemożliwe. Zupełnie bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 58 § 2 k.c. Ustalenie, że wypowiedzenie umowy najmu przez powoda jest sprzeczne z moralnością, co miałoby prowadzić do nieważności tej czynności prawnej, skutkowałoby wnioskiem sprzecznym z intencją apelującego. W takiej sytuacji pozwany domagałby się ustalenia, że umowa najmu trwa nadal, więc że pozostaje dłużnikiem powoda z tytułu czynszu najmu. Zarzut naruszenia art. 58 § 2 k.c. jest oczywiście bezzasadny, pomijając nawet pogłębioną ocenę tej czynności na płaszczyźnie zasad współżycia społecznego. W tym kontekście wystarczy zauważyć, że powód skorzystał z uprawnienia do wypowiedzenia umowy najmu, działając zgodnie z interesem pozwanego, którego zamiarem przecież było jak najszybsze ustanie stosunku najmu. Trudno dopatrzyć się sprzeczności z moralnością działania powoda, które pozostaje w zgodzie z interesem pozwanego, innymi słowy jest przez niego oczekiwane. Odwołując się do ugody w sprawie X GC 493/17 przed Sądem Rejonowym Szczecin-Centrum pozwany literalnie zwrócił się w stronę argumentów pozaprawnych, ogólnie rozumianych jako postulat uwzględnienia zwykłych zasad sprawiedliwości; pozwany już zobowiązał się do zapłaty kwoty 10.000 zł i zaliczono na poczet kary umownej kaucję zapłaconą powodowi, jako wynajmującemu, w wysokości 18.767,10 zł. Tak przedstawiona argumentacja powoda poddana prawnej kwalifikacji prowadzi do wniosku o postawieniu zarzutu sprzeczności wykonywania przez powoda prawa podmiotowego w postaci żądania zapłaty czynszu z zasadami współżycia społecznego (art. 5 k.c.), mimo że apelacja wprost nie odwołuje się do takiej oceny. Apelujący zupełnie pominął, że kaucja została wpłacona na poczet roszeń wynajmującego wynikających z umowy, więc także na poczet kary umownej, a nie jedynie niezapłaconego czynszu. Na poczet kary umownej w wysokości 39.509,35 zł zaliczono kwotę kaucji 18.767,10 zł i pozwany zobowiązał się do zapłaty kwoty 10.000 zł, więc łącznie sumy mniejszej, niż kara umowna. Nie pozostaje to w żadnym związku z obowiązkiem zapłaty czynszu za okres trwania stosunku najmu; nie ma żadnego iunctum moralnego między obowiązkiem zapłaty kary umownej w niższej, niż wynika z umowy wysokości a obowiązkiem zapłaty czynszu najmu. Nie istniały podstawy do wypowiedzenia umowy najmu przez pozwanego na podstawie art. 664 § 2 k.c. z tej oczywistej przyczyny, że przewidziane w umowie używanie rzeczy było możliwe, skoro kawiarnia obsługiwała klientów, w tym, przez pewien okres czasu 1000 dziennie. O przydatności lokalu do prowadzenia działalności gospodarczej świadczy początkowy sukces przedsięwzięcia. Pozwany nie udowodnił, że w czasie trwania najmu powstały wady uniemożliwiające prowadzenie kawiarni, co nie wymaga szerszego już wyjaśnienia. Zastrzeżenia pozwanego dotyczyły przede wszystkim kwestii o charakterze technicznym (jak dostęp do toalet) albo przejściowych (czasowe, zwykłe, przerwy w dostawie wody), co nie decyduje o niemożliwości prowadzenia kawiarni. Powyższe stanowi o oddaleniu apelacji na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 98 § 1 k.p.c., powódka wygrała postępowanie apelacyjne w całości. Na koszty niezbędne do celowego dochodzenia jej praw złożyło się wynagrodzenie radcy prawnego (art. 98 § 3 w zw. z art. 99 k.p.c.) w wysokości 1.800 zł stosownie do § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). SSO(...)SSO (...)SSR del. (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.