sygn. akt II K 228/15 (k.48) Stopień upojenia alkoholowego D. R. kilkakrotnie przekroczył ustawowy próg określony w art. 115§16 k.k. tj. wartość 0,25 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Kierowanie pojazdem nie było bezskutkowe – oskarżony bowiem w nieustalonych okolicznościach uszkodził pojazd. Okoliczności te zwiększają jeszcze, i tak wysoki, stopień winy i nakazują zastosowanie odpowiedniej sankcji. Przestępstwo z art.
zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3-ch miesięcy do lat 5-ciu. Zdaniem Sądu najbardziej pożądany w obecnej sprawie cel represyjny spełni orzeczona kara grzywny, dlatego Sąd zastosował przepis art. 37 a kk, pozwalający , jeżeli ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, zamiast tej kary orzec grzywnę albo karę ograniczenia wolności. Względy celowościowe uzasadniają zastosowanie tego przepisu. Oskarżony jest osobą zdolną do różnej pracy zawodowej , jest ponadto obrotny i zarobkuje w różnych miejscach za granicą (k.58-68, 116 , 130); żona oskarżonego która zamieszkuje w swoim domu rodzinnym z dziećmi, również osiąga własne dochody (k.130 i 131). Te realia sytuacji materialno – bytowej oskarżonego upoważniają do określenia wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 25 zł. Wymiar kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych jest odpowiedni do stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu. Ten wymiar kary pozostaje również we właściwej relacji do granic ustawowego zagrożenia karą, gdzie najniższa liczba stawek wynosi 10, a najwyższa 540 ( art. 33§1 k.k. ). Ukształtowana w taki sposób kara zasadnicza spełnia również swoje cele ogólnoprewencyjne. Jest czymś oczywistym, że społeczeństwo absolutnie przestało tolerować sytuacje nagminnego popełniania przestępstw drogowych z udziałem nietrzeźwych kierowców, choćby ze względu na koszmarne statystyki śmiertelności, koszty społeczne związane z leczeniem ofiar wypadków drogowych i z restytucją szkód w mieniu; orzecznictwo musi wychodzić naprzeciw tym słusznym oczekiwaniom. Temu celowi służy też obowiązujące od 18.05.2015 r. prawo zawarte w treści art. 42§3 kk, iż Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia przestępstwa określonego w art.
Tak więc oprócz kary zasadniczej Sąd zastosował wobec D. R. obligatoryjny środek karny w postaci dożywotniego zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi. Na podstawie art. 43a§2 kk obligatoryjnie orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci nawiązki na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej; świadczenie to Sąd określił w minimalnej ustawowej wysokości 10. 000 zł. O tym oraz o obciążeniu oskarżonego kosztami postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisów powołanych w pkt III i IV wyroku. z/ odpis wyroku z uzasadnieniem dor. obrońcy osk.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.