1, 2, 6 umowy pożyczka została udzielona została na okres 10 miesięcy. Pożyczka spłacana miała być w 10 ratach w kwocie 76,94 zł, płatnych do 7 – go dnia każdego miesiąca. Spłata rat pożyczki przez pożyczkobiorcę następować miała z wykorzystaniem polecenia zapłaty, bezpośrednio z rachunku bankowego pożyczkobiorcy na rachunek bankowy pożyczkodawcy, a pożyczkobiorca zobowiązał się do nieodwoływania przez cały okres obowiązywania niniejszej umowy przedmiotowego polecenia zapłaty oraz utrzymywania przez okres obowiązywania niniejszej umowy środków finansowych na rachunku bankowym, w wysokości niezbędnej do realizacji polecenia zapłaty Pożyczkodawca zastrzegł sobie pardwo do wskazania alternatywnego sposobu dokonywania spłaty rat pożyczki przez pożyczkobiorcę.
1, 2 i 3 umowy strony określiły nominalną stopę procentową pożyczki jako stałą wynoszącą 11% z zastrzeżeniem ust.
1 umowy całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę, obliczona na dzień zawarcia umowy obejmuje kwotę pożyczki, o której mowa w § ust. 2 umowy oraz wszelkie opłaty i prowizje określone w umowie i wynosi 789,40 zł. W § 9 umowy strony określiły opłatę za monit listowy w wysokości 10 zł. D. P. wyraziła zgodę na obciążenie swojego rachunku bankowego w formie polecenia zapłaty kwotami wynikającymi z jej zobowiązań w umownych terminach zapłaty zgodnie z ustalonymi warunkami spłaty pożyczki. (dowód: umowa pożyczki z dnia 17.12.2014 roku k. 17, 19, zgoda na uruchomienie polecenia zapłaty k. 18) Pismem z dnia 23.03.2015 r. powód wysłał D. P. monit o stanie zadłużenia wraz z wezwaniem do zapłaty kwoty 175,37 zł. (dowód: pismo z dnia 23.03.2015 roku k. 20) Pismem z dnia 9.10.2015 r. powód wypowiedział D. P. umowę pożyczki z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia i wezwał ją do zapłaty kwoty 608,37 zł. (dowód: pismo z dnia 9.10.2015 roku k. 21) D. P. dokonała wpłaciła na poczet zadłużenia wynikającego z umowy pożyczki kwoty: - w dniu 09.03.2015 r. na kwotę 78,94 zł; - w dniu 07.07.2015 r. na kwotę 78,94 zł ; - w dniu 08.12.2015 r. na kwotę 200,00 zł; Łączna kwota wpłat wynosiła 357,88 zł. (bezsporne) Realizacja polecenia zapłaty z rachunku pozwanej, poza powyższymi spłatami, spotykała się z odmową z powodu braku środków na koncie. (dowód: wydruk dat transakcji k. 72) Sąd zważył, co następuje: Powództwo w części zasługiwało na uwzględnienie. Jak stanowi przepis art. 353 § 1 k.c. zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. Jak stanowi przepis art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Bezsporne w sprawie było zawarcie pomiędzy stronami umowy pożyczki. Bezsporne w sprawie było również to, że pozwana nie spłaciła całej kwoty obciążającej jej na podstawi zawartej umowy pożyczki. Wbrew twierdzeniom pozwanej, strony umówiły się w umowie pożyczki na oprocentowanie w wysokości 11,00%, jednak nie wyższych niż wysokość odsetek maksymalnych, a nie 10% jak podawała pozwana. Ponadto strony umówiły się na odsetki od świadczeń przeterminowanych w wysokości odsetek maksymalnych, a nie na stałą stopę 12%. W umowie wskazano jedynie, że w dacie zawarcia umowy ich wysokość wynosi 12%. Uznać zatem należy, że zarzuty pozwanej dotyczące wysokości oprocentowania, na które strony się umówiły, jako nieznajdujące pokrycia w umowie pożyczki, nie zasługują na uwzględnienie. Jak stanowi ustawa z dnia 19.08.2011 roku o usługach płatniczych w art. 3 ust. 2 polecenie zapłaty oznacza usługę płatniczą polegającą na obciążeniu określoną kwotą rachunku płatniczego płatnika na skutek transakcji płatniczej zainicjowanej przez odbiorcę, dokonywanej na podstawie zgody, której płatnik udzielił odbiorcy, dostawcy odbiorcy lub dostawcy płatnika. Dostawca odbiorcy przekazuje zlecenie płatnicze zainicjowane przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem dostawcy płatnika w terminie uzgodnionym między odbiorcą a jego dostawcą, umożliwiając w przypadku transakcji polecenia zapłaty rozrachunek tej transakcji w uzgodnionym terminie płatności (art. 56 ust. 1). Powód wykazał to, że podejmował próby realizacji polecenia zapłaty, które z uwagi na brak środków na koncie pozwanej nie było realizowane. Zarzuty pozwanej dotyczącego tego, że posiadała limit kredytowy pozwalający na realizację polecenia zapłaty nie wpływają na rozstrzygniecie w sprawie. Warunki umowy o prowadzenie rachunku bankowego pozwanej nie były w sprawie dowodzone, ani nie wpływały na treść rozstrzygnięcia, skoro jak wykazał powód podejmował próby realizacji polecenia zapłaty. Zgodnie z umową pożyczki pozwana zobowiązała się wobec powoda do utrzymywania takiego stanu konta, które pozwalałoby na realizację polecenia zapłaty. Ponieważ polecenia zapłaty nie były realizowane stan zadłużenia pozwanej z tytułu zawartej umowy pożyczki z upływem terminów kolejnych rat zwiększał się. Pozwana jako posiadacz rachunku bankowego mogła ustalić na podstawie posiadanej historii konta faktycznie dokonane wpłaty, co też zrobiła podają ich wysokość w odpowiedzi na pozew. Nie powinno być również na pozwanej niezrozumiałe to, że z upływem kolejnych rat zwiększała się kwota zadłużenia. Przyczyny nierealizowania polecenia zapłaty pozwana mogła ustalać w banku prowadzącym jej rachunek. Z tego względu sąd na podstawie przepisu art. 720 § 1 k.c. w zw. z art. 353 § 1 k.c. powództwo w przeważającej części uwzględnił zasądzając od pozwanej kwotę 526,69 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego od dnia 10.06.2016 r. do dnia zapłaty, jednakże nie wyższymi od odsetek maksymalnych, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Sprawa była rozpoznawana w postępowaniu odrębnym uproszczonym (zarówno w elektronicznym postępowaniu upominawczym jak i po przekazaniu sprawy do Sądu Rejonowego w Słupsku), które nie przewiduje zmiany żądania pozwu. Z tego względu sąd zasądził odsetki w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP, ograniczając ich wysokość do odsetek maksymalnych, albowiem przysługujące powodowi zgodnie z umową odsetki za opóźnienie to odsetki maksymalne. Ponieważ wysokość odsetek stanowiących czterokrotność stopy kredytu lombardowego NBP dochodzona pozwem mogłaby przekroczyć wysokość odsetek maksymalnych, sąd powództwo w tej części oddalił, o czym orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł stosownie do zasady odpowiedzialności za wynik procesu w oparciu o treść art. 98 § 1 k.p.c., o czym orzekł w punkcie trzecim sentencji wyroku. Koszty procesu poniesione przez powoda wyniosły łącznie 407,00 zł, z czego tytułem opłaty od pozwu kwotę 30,00 zł, wynagrodzenia należnego radcy prawnemu 360,00 zł (§2 pkt. 2 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych), opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17,00 zł. Sąd obciążył pozwaną kosztami procesu albowiem pozwana miała możliwość przed złożeniem pozwu w sądzie ustalenie stanu zadłużenia. Strony wiązała umowa pożyczki, która powinna być uregulowana do dnia 17.10.2015 roku. Pozew został wniesiony do sądu prawie 8 miesięcy później. Był to zatem wystarczający okres, aby ustalić wysokość zrealizowanych poleceń zapłaty. Jednocześnie sytuacja pozwanej przed zawarciem umowy pożyczki nie stanowi wystarczającej podstawy do tego, aby nie obciążać jej kosztami procesu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.