, korzystający zobowiązany jest do zapłaty kwoty wymagalnych zafakturowanych a niezapłaconych opłat leasingowych wraz z należnymi odsetkami w wysokości określonej w § 11 ust. 5. Niezależnie od obowiązku dokonania płatności, o których mowa powyżej, w przypadku wypowiedzenia przez finansującego umowy leasingu na skutek okoliczności,
, korzystający zobowiązany jest do zapłaty odszkodowania w wysokości odpowiadającej kwocie wszystkich przewidzianych w umowie a niezafakturowanych opłat leasingowych netto powiększonej o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i rozwiązaniem przedmiotu leasingu. Ponadto, korzystający jest zobowiązany do zapłaty na rzecz finansującego poniesionych przez finansującego: opłat windykacyjnych, w tym opłat związanych z działaniem osób trzecich prowadzącym do zwrotu przedmiotu leasingu finansującemu oraz opłat za wycenę przedmiotu leasingu. umowa leasingu – k. 31-33 akt, ogólne warunki umów leasingu – k. 34-39 akt Na podstawie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. w zw. z art. 516 1 k.s.h. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. jako spółka przejmowana połączył się z (...) z siedzibą w B. jako spółką przejmującą, która jako przedsiębiorca zagraniczny na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest reprezentowany przez (...) GmbH spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce z siedzibą w W.. odpis pełny z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (numer (...)) – k. 27-29 akt, odpis pełny z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (numer (...)) – k. 90-95 akt Pismem z datą w nagłówku „dnia 12 kwietnia 2016 roku” (...) z siedzibą w B. działający poprzez (...) GmbH spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce z siedzibą w W. wezwał (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. do zapłaty dwóch zaległych rat leasingowych wraz z opłatą za upomnienie. wezwanie do zapłaty przed wypowiedzeniem umowy – k. 43 akt Dnia 01 kwietnia 2016 roku (...) z siedzibą w B. działający poprzez (...) GmbH spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce z siedzibą w W. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. fakturę numer (...) na kwotę 2 218,93 złotych brutto tytułem raty leasingowej z umowy leasingu numer (...), z terminem płatności do dnia 25 kwietnia 2016 roku. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. nie zapłacił powyższej należności. Dnia 01 maja 2016 roku (...) z siedzibą w B. działający poprzez (...) GmbH spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce z siedzibą w W. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. fakturę numer (...) na kwotę 2 218,93 złotych brutto tytułem raty leasingowej z umowy leasingu numer (...), z terminem płatności do dnia 25 maja 2016 roku. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. nie zapłacił powyższej należności. Dnia 01 czerwca 2016 roku (...) z siedzibą w B. działający poprzez (...) GmbH spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce z siedzibą w W. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. fakturę numer (...) na kwotę 2 218,93 złotych brutto tytułem raty leasingowej z umowy leasingu numer (...), z terminem płatności do dnia 25 czerwca 2016 roku. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. nie zapłacił powyższej należności. faktury – k. 45-47 akt Pismem z datą w nagłówku „dnia 02 czerwca 2016 roku” (...) z siedzibą w B. działający poprzez (...) GmbH spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce z siedzibą w W. wypowiedział (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. umowę leasingu z powodu nieuiszczenia trzech zaległych rat leasingowych wzywając do ich uregulowania wraz z opłatą windykacyjną w kwocie 1 400 złotych. wypowiedzenie umowy leasingu – k. 44 akt Dnia 17 października 2017 roku (...) z siedzibą w B. działający poprzez (...) GmbH spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce z siedzibą w W. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. notę księgową numer (...) na kwotę 1 921,40 złotych brutto tytułem kosztów wyceny pojazdu i opłaty windykacyjnej. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. nie zapłacił powyższej należności. nota – k. 48 akt, faktura – k. 135 akt, faktura – k. 136 akt Pismem z datą w nagłówku „dnia 17 października 2016 roku” oraz „dnia 30 listopada 2016 roku” (...) z siedzibą w B. działający poprzez (...) GmbH spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce z siedzibą w W. wezwał (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. do zapłaty zaległych rat leasingowych za okres od kwietnia do czerwca 2016 roku wraz z odsetkami w kwocie 369,68 złotych i kosztami wyceny przedmiotu leasingu, opłatami za upomnienie i opłatami windykacyjnymi w kwocie 1 921,40 złotych. ostateczne przedegzekucyjne wezwanie do zapłaty – k. 49 akt, wezwanie do zapłaty wraz dowodem nadania i odbioru – k. 50-54 akt Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych, nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary, tym bardziej, że nie były one kwestionowane przez żadną ze stron. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 06 czerwca 2018 roku Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczność wyceny wartości pojazdu mając na uwadze, że pozwany nie uiścił zaliczki oraz, że dowód ten nie jest przydatny dla rozstrzygnięcia kwestii spornych w niniejszej sprawie, o czym szerzej w poniższej części uzasadnienia. Z powyższych względów Sąd oddalił również dowód z zeznań stron mając na uwadze także fakultatywność dowodu z przesłuchania stron i uznając, że w niniejszym postępowaniu nie zachodzą okoliczności, o jakich mowa w art. 299 k.p.c. Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części. W niniejszej sprawie powód (...) z siedzibą w B. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. kwoty 8 578,19 złotych wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych liczonymi od kwot: 2 218,93 złotych za okres od dnia 26 kwietnia 2016 roku do dnia zapłaty, 2 218,93 złotych za okres od dnia 26 maja 2016 roku do dnia zapłaty, 2 218,93 złotych za okres od dnia 26 czerwca 2016 roku do dnia zapłaty i 1 921,40 złotych za okres od dnia 25 października 2016 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu tytułem opłat leasingowych wynikających z faktur: numer (...) na kwotę 2 218,93 złotych, numer (...) na kwotę 2 218,93 złotych, numer (...) na kwotę 2 218,93 złotych oraz noty obciążeniowej numer NK (...) na kwotę 1 921,40 złotych w związku z wypowiedzeniem umowy leasingu. Kwestionując żądanie pozwu pozwany (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. podniósł zarzut przedawnienia, zarzut braku legitymacji czynnej powoda, nieistnienia stosunku cywilnoprawnego pomiędzy pozwanym a wierzycielem pierwotnym, nieistnienia stosunku prawnego pomiędzy pozwanym a powodem, brak prób polubownego załatwienia sprawy oraz dokonania błędnych rozliczeń przy ustalaniu bieżącej kwoty zadłużenia. Pozwany zakwestionował również prawidłowość dokonanego przez powoda końcowego rozliczenia umowy leasingu i zaprzeczył, ażeby pozostawał w zwłoce w płatności którejkolwiek z rat i aby zaistniały okoliczności skutkujące wygaśnięciem umowy leasingu. Podniósł również, że powód nie przedłożył wyceny pojazdu, za którą domaga się kwoty 221,40 złotych ani końcowego rozliczenia umowy leasingu. W ocenie pozwanego po dokonaniu rozliczenia innej umowy leasingu – numer (...)- (...)- (...) – pozostała nadpłata w kwocie około 12 000 złotych i w związku z tym pozwany „ oczekuje możliwości korzysta z prawa potrącenia wzajemnie wymagalnych wierzytelności”. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu przedawnienia roszczenia, wskazać należy, że zastosowanie w niniejszej sprawie (z uwagi na brak odrębnej regulacji tej materii) znajdą przepisy ogólne kodeksu cywilnego, a w szczególności art. 118 k.c. wskazujący na trzyletni termin przedawnienia roszczeń związanych z działalnością gospodarczą. Mając na uwadze, że dochodzone pozwem należności stały się wymagalne w 2016 roku, uznać należy, że w chwili wnoszenia niniejszego pozwu, tj. w dniu 31 stycznia 2017 roku, niewątpliwie nie uległy one jeszcze przedawnieniu. Odnosząc się do zarzutu braku legitymacji procesowej powoda, zarzut ten należy uznać za chybiony wskazując, że w niniejszej sprawie nie doszło zawarcia umowy cesji wierzytelności, lecz doszło do połączenia na podstawie przepisów kodeksu spółek handlowych (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (leasingodawcy) jako spółki przejmowanej z (...) z siedzibą w B. jako spółki przejmującej, która jako przedsiębiorca zagraniczny na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest reprezentowany przez (...) GmbH spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce z siedzibą w W.. Powyższe przejęcie wynika wprost z treści wpisów w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego i oznacza, że spółka przejmująca wstąpiła z mocy prawa we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej. W konsekwencji niezasadny jest również zarzut niewykazania istnienia stosunku prawnego istniejącego między stronami procesu – powód przedłożył bowiem umowę leasingu operacyjnego numer (...) zawartą w dniu 15 czerwca 2012 roku przez pozwanego oraz (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. – poprzednika prawnego powoda. W ocenie Sądu zarzut potrącenia złożony przez pozwanego w toku niniejszego postępowania również nie mógł odnieść zamierzonego przez pozwanego skutku i to z wielu powodów. Należy zauważyć, że zarówno wtedy, gdy oświadczenie o potrąceniu zostało złożone poza procesem, jak i wtedy, gdy złożono je łącznie z zarzutem w procesie, skuteczność tego zarzutu (potrącenia) jako czynności procesowej jest zależna od skuteczności samego potrącenia, jako czynności materialnoprawnej, albowiem to ono – oświadczenie o potrąceniu, stanowi podstawę materialnoprawną zarzutu potrącenia. Nie ma oczywiście przy tym wątpliwości, że podniesienie w sprzeciwie od nakazu zapłaty, czy w późniejszym piśmie procesowym w toku postępowania zarzutu potrącenia jest równoznaczne ze złożeniem oświadczenia o potrąceniu, jeżeli oświadczenie takie nie zostało złożone wcześniej. Odnosząc się do kwestii skuteczności oświadczenia o potrąceniu złożonego w przedmiotowej sprawie podkreślić należy, iż zostało ono złożone przez pozwanego w piśmie procesowym, które zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego podlegało doręczeniu drugiej stronie, a gdy jest ona reprezentowana przez pełnomocnika, temu pełnomocnikowi, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. W takiej sytuacji Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że dla skuteczności oświadczenia o potrąceniu, złożonego w procesie, ale i poza nim, ze względu na obowiązującą teorię oświadczeń woli uzależniającą powstanie prawem przewidzianego skutku prawnokształtującego danego oświadczenia woli od jego dojścia do adresata ( art. 61 § 1 k.c. ), konieczne jest dostarczenie takiego aktu woli strony składającej oświadczenie do strony będącej jego adresatem, a nie – jedynie do wiadomości jej pełnomocnika procesowego (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 07 marca 2013 roku, sygn. akt II CSK 476/12 wraz z uzasadnieniem). Jeśli zatem pozwany składa w procesie, w ramach obrony przed roszczeniem powoda, oświadczenie o potrąceniu, to przewidziany w art. 498 § 2 k.c. skutek wzajemnego umorzenia obu wierzytelności wystąpi z chwilą wystąpienia podstaw faktycznych do przyjęcia, że oświadczenie takie dotarło do strony, wobec której zostało ono skierowane. A zatem dorozumiane udzielenie pełnomocnictwa nie może dotyczyć przyjęcia oświadczenia o potrąceniu, bowiem oświadczenie to wywołuje – w niniejszej sprawie dla strony powodowej – niekorzystne skutki. Do przyjęcia oświadczenia o potrąceniu konieczne jest zatem w takiej sytuacji pełnomocnictwo szczególne lub doręczenie takiego oświadczenia stronie osobiście (tak m.in. Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 29 maja 2013 roku, sygn. akt I ACa 89/13 oraz Sąd Okręgowy w Bydgoszczy w wyroku z dnia 18 kwietnia 2014 roku, sygn. akt VIII Ga 22/14). Już zatem choćby z tego względu złożone pełnomocnikowi powoda – a nie powodowi – oświadczenie pozwanego było nieskuteczne. Zgodnie z treścią art. 498 k.c. gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. Skutek kompensaty ustawowej wymaga zatem następujących warunków: złożenia oświadczenia woli, istnienia wierzytelności przeciwstawnych, tj. takich, które przysługują dwóm podmiotom prawa cywilnego występującym względem siebie w podwójnej roli: dłużnika i wierzyciela, wymagalności wierzytelności (co najmniej potrącającego) i jednorodzajowości świadczeń. Żeby jednak złożone oświadczenie o potrąceniu było skuteczne, to w pewnych sytuacjach, by spełnić przesłankę wymagalności – niezbędnym warunkiem jest również doręczenie wezwania do zapłaty, dopiero bowiem, gdy wierzytelność przedstawiana do potrącenia jest wymagalna, oświadczenie o potrąceniu wywoła skutek w postaci umorzenia wierzytelności (o ile pozostałe warunki zostaną spełnione). W związku z tym, że do potrącenia można przedstawić tylko wymagalną wierzytelność, wierzyciel – pozwany dla skuteczności potrącenia powinien był wcześniej wezwać dłużnika – powoda o zapłatę określonej kwoty, gdyż wymagalność musi występować na dzień złożenia oświadczenia o potrąceniu (tak Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 03 września 2014 roku, sygn. akt V ACa 254/14 oraz Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 06 grudnia 2013 roku, sygn. akt I ACa 1157/13). Skoro zatem pozwany nie wzywał powoda do zapłaty jakiejkolwiek kwoty przed podniesieniem zarzutu potrącenia – nie jest przy tym wystarczające domaganie się przez niego dokumentów od powoda w celu ustalenia wysokości jego wierzytelności, jako że wierzytelność przedstawiona do potrącenia musi być skonkretyzowana i dokładnie określona co do wysokości, aby możliwe było określenie skutku w postaci ewentualnego umorzenia się wierzytelności do określonej wierzytelności niższej – to w chwili złożenia takiego oświadczenia, jego wierzytelność względem powoda nie była wymagalna, a więc i z tego względu nie mogła spowodować umorzenia wierzytelności powoda. Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że nie może stanowić uzasadnienia dla niewzywania powoda do zapłaty konkretnej kwoty prowizji okoliczność, że pozwany nie mógł ustalić jej wysokości, nie dysponował bowiem stosowną dokumentacją. Nie budzi przy tym wątpliwości, że oświadczenie o potrąceniu nie może także stanowić samo w sobie źródła kreacji wierzytelności, która powinna znaleźć – zarówno co do zasady, jak i wysokości, odzwierciedlenie w treści zaoferowanych dowodów. Tymczasem, poza lakonicznymi twierdzeniami o niewłaściwym rozliczeniu innej umowy leasingu, z której to miała, według pozwanego, pozostać mu kwota około 12 000 złotych, pozwany nie przedstawił żadnych dowodów na istnienie i wysokość tej wierzytelności. Pozwany kwestionował również, ażeby pozostawał w zwłoce w płatności którejkolwiek z rat i aby zaistniały okoliczności skutkujące wygaśnięciem umowy leasingu. Stosownie do treści art. 6 k.c. ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 03 października 1969 roku w sprawie o sygn. akt II PR 313/69 (OSNC 1970, nr 9, poz. 147) na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia faktów przemawiających za zasadnością jego roszczenia. W razie zaś sprostania przez powoda ciążącemu na nim obowiązkowi, na stronie pozwanej spoczywa wówczas ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1982 roku, sygn. akt I CR 79/82). W okolicznościach niniejszej sprawy to na pozwanym zatem spoczywał ciężar wykazania, że zapłacił on raty leasingowe wskazywane w wezwaniach do zapłaty, w tym dochodzone niniejszym pozwem, a zatem brak było podstaw do wypowiedzenia umowy leasingu. Okoliczności takich pozwany nie wykazał. Odnosząc się natomiast do zarzutu nieprawidłowego rozliczenia końcowego umowy leasingu operacyjnego numer (...), na której powód opiera swoje roszczenie, to wskazać należy, że zgodnie z § 19 pkt 1 ogólnych warunków umów leasingu – w przypadku wypowiedzenia przez finansującego umowy leasingu na skutek okoliczności,
, korzystający zobowiązany jest do zapłaty kwoty wymagalnych zafakturowanych a niezapłaconych opłat leasingowych wraz z należnymi odsetkami w wysokości określonej w § 11 ust. 5. Niezależnie od obowiązku dokonania płatności, o których mowa powyżej, w przypadku wypowiedzenia przez finansującego umowy leasingu na skutek okoliczności,
, korzystający zobowiązany jest także do zapłaty odszkodowania w wysokości odpowiadającej kwocie wszystkich przewidzianych w umowie a niezafakturowanych opłat leasingowych netto powiększonej o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i rozwiązaniem przedmiotu leasingu (pkt 2). Ponadto, korzystający jest zobowiązany do zapłaty na rzecz finansującego poniesionych przez finansującego: opłat windykacyjnych, w tym opłat związanych z działaniem osób trzecich prowadzącym do zwrotu przedmiotu leasingu finansującemu oraz opłat za wycenę przedmiotu leasingu (pkt 4). Mając na uwadze powyższą regulację, wskazać należy, że w przypadku wypowiedzenia umowy leasingu strony przewidziały trzy kategorie należności – wymagalne raty leasingowe zafakturowane a nieopłacone, odszkodowanie (ustalone zgodnie z pkt 2) oraz opłaty windykacyjne i za wycenę przedmiotu leasingu. Jednocześnie jak wynika z powyższych zapisów umowy, jedynie ustalenie należności wskazanej w pkt 2 § 19 ogólnych warunków umów leasingu – odszkodowania (a którego w niniejszym procesie powód nie domaga się) – związane jest z koniecznością ustalenia korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek zapłaty przed umówionym terminem i rozwiązaniem przedmiotu leasingu, a które to korzyści pomniejsza się niezafakturowane i niezapłacone raty. W niniejszej sprawie tymczasem powód domaga się opłat windykacyjnych i opłat za wycenę przedmiotu leasingu, a także opłat leasingowych zafakturowanych a niezapłaconych za kwiecień – czerwiec 2016 roku. Jednocześnie Sąd zważył, że w § 19 ogólnych warunków umów leasingu wskazano, że w przypadku wypowiedzenia przez finansującego umowy leasingu na skutek okoliczności,
, korzystający jest zobowiązany do zapłaty kwoty wymagalnych zafakturowanych a niezapłaconych opłat leasingowych wraz z należnymi odsetkami w wysokości określonej w § 11 ust.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.