(1)kary łączne: -2 (dwóch) lat pozbawienia wolności -i 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10,00 (dziesięciu 00/100) złotych; 42.na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 2 kk (przepisy te w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r.) w zw. z art. 4 § 1 kk wykonanie orzeczonej względem oskarżonego C. K.

(1)kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat; 43.na podstawie art. 73 § 2 kk (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r.) w zw. z art. 4 § 1 kk oddał oskarżonego C. K.

(1)pod dozór kuratora w okresie próby;

1. na podstawie art. 63 § 1 kk (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r.) w zw. z art. 4 § 1 kk na poczet wymierzonej w punkcie
2. (czterdziestym pierwszym) wyroku kary łącznej grzywny zaliczył oskarżonemu C. K.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w postaci tymczasowego aresztowania od dnia 1 stycznia 2014r. do dnia 10 lutego 2014r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom dziennych grzywny; 45.na podstawie art. 63 § 1 kk (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r.) w zw. z art. 4 § 1 kk na poczet wymierzonej w punkcie 28.d) [dwudziestym ósmym d)] wyroku kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu R. P. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w postaci tymczasowego aresztowania od dnia 26 marca 2014r. do dnia 13 sierpnia 2014r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; 46.na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych w całości, wydatkami obciążając Skarb Państwa; 47.na podstawie art. 632 pkt 2 kpk i art. 630 kpk koszty sądowe w zakresie odnoszącym się do czynu, od którego oskarżony Ł. K. został uniewinniony poniósł Skarb Państwa; 48.przyznał od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Warszawie na rzecz adwokata M. M.

(1)kwotę 2.509,20 (dwa tysiące pięćset dziewięć 20/100) złotych tytułem zwrotu nie opłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu N. C. z urzędu, w tym kwotę 469,20 (czterysta sześćdziesiąt dziewięć 20/100) złotych tytułem podatku od towarów i usług; 49.przyznał od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Warszawie na rzecz adwokata K. P.

(1)kwotę 2.066,40 (dwa tysiące sześćdziesiąt sześć 40/ 100) złotych tytułem zwrotu nie opłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu R. P. z urzędu, w tym kwotę 386,40 (trzysta osiemdziesiąt sześć 40/100) złotych tytułem podatku od towarów i usług. Wyrok powyższy zaskarżyli obrońcy oskarżonych. Obrońca oskarżonego N. C. zarzucił wyrokowi: I.rażącą niewspółmierność kary łącznej orzeczonej wobec skazanego w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności, wynikającą z zastosowania przez Sąd zasady asperacji, podczas gdy z uwagi na związek podmiotowo - przedmiotowy pomiędzy popełnionymi przestępstwami oraz okoliczność, że oskarżony w toku postępowania ujawnił szereg dotąd nieznanych organom ścigania faktów, uzasadnione było zastosowanie w niniejszej sprawie zasady pełnej absorpcji i wymierzenie oskarżonemu kary roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, II.obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 63 § 1 k.k. poprzez niezaliczanie na poczet wymierzonej kary łącznej okresu rzeczywistego pozbawienia wolności N. C. w sprawie w dniu 20 marca 2013 roku w związku z dokonanym zatrzymaniem. W oparciu o powyższe zarzuty, na podstawie art. 427 § 1 k.pk. w zw. z art. 437 § 1 i § 2 k.p.k., wniósł o: I. zmianę pkt 37 zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczonej kary łącznej poprzez wymierzenie oskarżonemu N. C. kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, II. zmianę pkt 38 zaskarżonego wyroku w części poprzez zaliczenie na poczet orzeczonej kary łącznej okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie również w postaci zatrzymania w dniu 20 marca 2013 roku. Ponadto wniósł o: III.zwolnienie oskarżonego, w oparciu o art. 624 § 1 k.p.k., od konieczności poniesienia kosztów postępowania przed Sądem II Instancji, IV.przyznanie obrońcy kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu odwoławczym, powiększonych o wartość podatku od towarów i usług, oświadczając jednocześnie, iż nie zostały one dotychczas w całości ani w części uiszczone przez oskarżonego. Obrońca oskarżonych C. K.

(1)i Ł. K. zarzucił wyrokowi: A. W odniesieniu do C. K.

(1): 1/ mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania: art. 4, 5 § 2, 7, 366 § 1, 424 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k. polegającą na: a/ oparciu zaskarżonego wyroku w zakresie czynu opisanego w pkt 38 a/o (pkt 28 i 29 wyroku) wobec osoby C. K.

(1)praktycznie tylko na labilnych, niekonsekwentnych, sprzecznych wewnętrznie, oraz z pozostałym obiektywnym materiałem dowodowym wyjaśnieniach N. C. zabiegającego za wszelką cenę o uzyskanie statusu wynikającego z art. 60 § 3 i 4 k.k., który w sposób oczywisty podał nieprawdę zarówno co udziału C. K.

(1)jak i rzekomego posługiwania się przez sprawców bronią palną w trakcie popełnienia przestępstwa, przy czym Sąd meritii na okoliczności posługiwania się bronią palną odmówił wiary depozycjom N. R. C. natomiast co do udziału C. K.

(1)- uznał je za wiarygodne, pomimo, że zarówno pozostali oskarżeni jak i cały szereg świadków potwierdzili, iż w dacie czynu C. K.

(1)przebywał ze swoją ówczesną narzeczoną w miejscowości oddalonej kilkadziesiąt kilometrów od miejsca zdarzenia i nigdzie się nie oddalał od osoby mu towarzyszącej, 2/wynikający z dokonanej z obrazą dyspozycji art. 5 § 2 i 7 k.p.k. oceny zebranego materiału dowodowego i mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu że: a/ oskarżony C. K.

(1), którego rola - zdaniem Sądu - miała polegać na oczekiwaniu w samochodzie wraz z R. P., brał udział w rozboju na szkodę J. T.

(2)czyli dopuścił się popełnienia czynu przypisanego mu w pkt 28 wyroku w sytuacji gdy oskarżony C. K.

(1), który w toku śledztwa prowadzonego w niniejszej sprawie przyznał się do popełnienia całego szeregu (wszystkich mu zarzuconych poza przedmiotowym) przestępstw, w tym - o tej samej wadze gatunkowej co inkryminowane, konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego jednego wyżej opisanego czynu, żaden z obiektywnych dowodów zebranych w sprawie, w tym - żadne z wyjaśnień pozostałych współoskarżonych nie potwierdził depozycji N. R. C., a ponadto C. K.

(1)przedstawił wiarygodne alibi co do braku swego udziału w tym przestępstwie; B. W odniesieniu do Ł. K.: 3/ mający wpływ na treść rozstrzygnięcia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i wynikającą stąd rażącą niewspółmierność (surowość) wymierzonych Ł. K. kar jednostkowych za czyny opisane na wstępie oraz kary łącznej pozbawienia wolności wyrażającą się w wymierzeniu jej w wysokości lat 4, polegające na bezzasadnym nie zastosowaniu w stosunku do Ł. K. dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary po myśli art. 60 § 3 kk, co winno nastąpić w odpowiedzi na zaproponowane przez Prokuratora Okręgowego użycie art. 60 § 4 kk w stosunku do N. R. C., w sytuacji gdy to oskarżony Ł. K. jako pierwszy ujawnił w toku śledztwa wszystkie prawdziwe okoliczności i osoby związane z popełnieniem zarówno tych jak i wielu innych ujawnionych przez niego przestępstw, co do których Sąd meriti słusznie zastosował w zaskarżonym wyroku instytucję art. 60 § 3 kk, w konsekwencji czego orzeczone wobec oskarżonego Ł. K. kary jednostkowe pozbawienia wolności i kara łączna pozbawienia wolności są w odniesieniu do przestępstw objętych apelacją rażąco surowe, a nadto - czynią wyrok wewnętrznie sprzecznym w porównaniu do oskarżonego N. R. C., wobec którego wymierzono kary pozbawienia wolności (w tym - łączną) niższe aniżeli te kary orzeczone wobec Ł. K., orzeczono gównie kary ograniczenia wolności i niższą kare łączną pozbawienia wolności, pomimo, że popełnił on kilka razy mniej przestępstw aniżeli przypisano ich N. R. C., a nadto warunki i właściwości osobiste Ł. K., który zawsze miał stałą pracę, pozytywną opinię środowiskową, utrzymywał rodzinę, nie wszedł w konflikt z prawem przez dłuższy okres czasu po odbyciu ostatniej kary, są absolutnie korzystniejsze od tych samych okoliczności dotyczących N. C.. Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. wniósł o: 1/zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego C. K.

(1)od popełnienia zarzuconego mu w pkt 38 a/o czynu, rozwiązanie kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny oraz wymierzenie nowej kary łącznej pozbawienia wolności w wysokości odpowiadającej karze wymierzonej za czyn z pkt. 26 wyroku , a nadto uchylenie obowiązku naprawienia szkody z pkt 27, 2/zmianę zaskarżonego wyroku i zastosowanie wobec Ł. K. instytucji z art. 60 § 3 kk, względnie na podstawie art. 60 § 2 pkt 2 k.k. w stosunku do czynów opisanych w apelacji oraz złagodzenie wymierzonych temu oskarżonemu kar jednostkowych pozbawienia wolności i wymierzenie kar o nie izolacyjnym charakterze w rozmiarze odpowiadającym temu jaki zastosowano za te czyny w stosunku do N. R. C.; a nadto - obniżenie wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności, ewentualnie wniósł o: -uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Natomiast obrońca oskarżonego R. P. zarzucił wyrokowi obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia: a)tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, nie zaś swobodnej oceny dowodów w postaci: 1.wyjaśnień oskarżonego N. C. i uznanie ich za wiarygodne w całości, podczas gdy fakt, że oskarżony ten, jako tzw. mały świadek koronny dostarczył organom ścigania informacji o wielu przestępstwach popełnionych w konfiguracjach wieloosobowych bez wątpienia wpływa na jakość składanych przez niego wyjaśnień- tj. z uwagi na upływ czasu, wielość popełnionych przestępstw i osób w nich uczestniczących błędnie wskazuje on osoby biorące udział w poszczególnych przestępstwach, a co za tym idzie oskarżony N. C. błędnie wskazał R. P. jako osobę uczestniczącą w dniu 14 lutego 2013 roku w napadzie na sklep (...) znajdujący się w D., jak również mógł on celowo niesłusznie obciążyć R. P. swoimi wyjaśnieniami; 2.wyjaśnień oskarżonego Ł. K. i uznanie ich za wiarygodne m.in. w części, w której wskazuje on na współuczestnictwo R. P. w napadzie na sklep (...) znajdujący się w D. w dniu 14 lutego 2013 roku, podczas gdy fakt, że oskarżony ten uczestniczył w wielu przestępstwach popełnionych w konfiguracji wieloosobowej oraz upływ czasu wpływa na fakt, że oskarżony Ł. K., podobnie jak oskarżony N. C. błędnie wskazuje osoby uczestniczące w poszczególnych przestępstwach, a co za tym idzie błędnie wskazał R. P. jako osobę uczestniczącą w dniu 14 lutego 2013 roku w napadzie na sklep (...) znajdujący się w D., jak również mógł on celowo niesłusznie obciążyć R. P. swoimi wyjaśnieniami; 3.wyjaśnień R. P. za niewiarygodne, podczas gdy w niniejszej sprawie nie został zgromadzony żaden materiał dowodowy wskazujący na uczestniczenie przez niego w napadzie na sklep (...) w D., poza wyjaśnieniami współoskarżonych tj. Ł. K. i N. C., które to wyjaśnienia jak wyżej przestawiono nie mogą być uznane za w pełni wiarygodny dowód świadczący o współsprawstwie R. P. w tymże przestępstwie. b)art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. poprzez niedoprowadzenie do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy przejawiające się w niedopuszczeniu z urzędu dowodów w postaci zeznań świadków - osób, o których w swoich wyjaśnieniach opowiadał N. C., a które w dniu 14 lutego 2013 roku uczestniczyły w spotkaniu w mieszkaniu mężczyzny o pseudonimie (...), a także kolegi R. P. o pseudonimie (...) u którego R. P. rzekomo spotkał się z pozostałymi sprawcami napadu, około dwa dni po jego popełnieniu. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, poprzez ustalenie w oparciu o wątpliwe wyjaśnienia współoskarżonych N. C. oraz Ł. K., że oskarżony R. P. uczestniczył w dniu 14 lutego 2013 roku w napadzie na sklep (...) znajdujący się w D.. Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. wniósł aby Sąd Apelacyjny w Warszawie działając na zasadzie art. 437 § 1 i 2 k.p.k., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacje obrońców nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów apelacyjnych podniesionych przez obrońcę N. C. Sąd Apelacyjny stwierdza, iż nie jest zasadny zarzut rażącej niewspółmiernej surowości kary wymierzonej oskarżonemu. Z treści zarzutu i jego uzasadnienia wynika, iż skarżący zarzuca sądowi I instancji, iż nie uwzględnił przy wymiarze kary łącznej związku podmiotowo - przedmiotowego poszczególnych przestępstw popełnionych przez oskarżonego oraz okoliczności ujawnienia przez niego organom ścigania nie znanych im faktów. Sąd Apelacyjny stwierdza, iż o istnieniu ścisłego związku podmiotowo – przedmiotowego decydują takie okoliczności w szczególności bliskość czasowa poszczególnych przestępstw, ich jednorodzajowość, sposób działania sprawcy, tożsamość pokrzywdzonego oraz stosunek zależności pomiędzy poszczególnymi przestępstwami tego rodzaju, iż jedno jest główne, zaś pozostałe mają charakter podrzędny i stanowią środek do realizacji przestępstwa głównego. Z akt sprawy wynika, iż związek ten w niniejszej sprawie w istocie nie istnieje, albowiem poszczególne przestępstwa zostały popełnione przez skazanego w różnym, bardzo odległym czasie, na szkodę różnych osób i w istocie w odmienny sposób. Ponadto nie pozostają one w żadnym stosunku zależności tego rodzaju, że niektóre z nich są główne, zaś pozostałe są podrzędne. Nie sposób zgodzić się z argumentacją obrońcy, iż okres 11 lat wskazuje na bliskość czasową poszczególnych przestępstw. Trafnie natomiast skonstatował Sąd I instancji, iż związek czasowy pomiędzy poszczególnymi czynami jest luźny, albowiem kształtuje się w latach. Zgodzić się także należy ze stanowiskiem Sądu Okręgowego, iż poszczególne przestępstwa nie były jednorodzajowe, albowiem skierowane były przeciwko różnym dobrom chronionym prawem. W świetle powyższych okoliczności, Sąd Okręgowy dokonał trafnych i nie budzących żadnych wątpliwości ustaleń, iż w sprawie brak jest podstaw do zastosowania przy wymiarze kary łącznej N. C. zasady pełnej absorpcji. Natomiast podniesione w apelacji pozostałe okoliczności w postaci ujawnienia przez oskarżonego organom ścigania faktu i okoliczności popełnienia przestępstw, osób w nich uczestniczących oraz jego pozytywnego zachowania się po ich popełnieniu zostały uwzględnione przez Sąd I instancji przy wymiarze kar jednostkowych za poszczególne przestępstwa. Wyrazem tego jest zastosowanie wobec N. C. dobrodziejstwa instytucji określonych w art. 60 § 3 k.k. oraz art. 60 k.k., a także argumentacja zawarta w uzasadnieniu wyroku. W świetle powyższego brak jest jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych do powtórnego łagodzenia kary łącznej pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu poprzez zastosowanie wobec niego zasady absorpcji, albowiem byłoby to podwójne, nieuzasadnione złagodzenie kary na podstawie tych samych okoliczności. Niezależnie od powyższego, okoliczności podniesione przez skarżącego nie mają wpływu na wymiar kary łącznej, albowiem o jej ukształtowaniu decyduje wspomniany związek podmiotowo – przedmiotowy, który został prawidłowo ustalony przez sąd I instancji. Sąd Apelacyjny stwierdza nadto, iż w kontekście sumy jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzonych oskarżonemu (9 lat i 6 miesięcy) przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary, wymierzonej kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności nie sposób uznać nawet za surową. Natomiast obrońca N. C. trafnie wskazał na naruszenie przez sąd I instancji art. 63 § 1 k.k. Uchybienie powyższe zostało konwalidowane w wyroku sadu odwoławczego poprzez zaliczenie na poczet wymierzonej kary łącznej 3 lat pozbawienia jego zatrzymania w dniu 20 marca 2013 r. Odnosząc się do apelacji obrońcy C. K.

(1)stwierdzić należy, iż niezasadne w stopniu oczywistym są podniesione przez niego zarzuty obrazy art. 4 k.p.k., 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k. art. 366 § 1 k.p.k. oraz art. 424 k.p.k Przypomnieć należy, iż w świetle jednolitego i utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego: 1) przepis art. 4 k.p.k. statuuje zasadę obiektywizmu, która odnosi się do organów prowadzących postępowanie karne, aby badały i uwzględniały w jego toku okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Na tle tej zasady Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał pogląd, że przepis ten formułuje jedną z naczelnych zasad procesu o charakterze dyrektywy ogólnej, stąd też jego naruszenie nie może stanowić samodzielnej podstawy środka odwoławczego. Respektowanie zasady bezstronności gwarantowane jest w przepisach szczegółowych i dopiero wskazanie ich obrazy może uzasadniać zarzut (vide m. in.: postanowienie z dnia 16 maja 2003 r., II KK 31/03, LEX nr 78381; wyrok z dnia 1 października 2002 r., V KKN 281/01 teza 1, LEX nr 56826; postanowienie z dnia 13 maja 2002 r., V KKN 90/01, LEX nr 53913; postanowienie z dnia 28 grudnia 2001r., V KKN 329/00, LEX nr 51623); 2) nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k. na tej podstawie, że strony zgłaszają wątpliwości, co do ustaleń faktycznych. Dla oceny czy został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są miarodajne wątpliwości strony procesowej, ale jedynie to, czy Sąd orzekający wątpliwości takie powziął i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. W wypadku bowiem, gdy ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, nie można mówić o naruszeniu reguły in dubio pro reo, albowiem jedną z podstawowych prerogatyw Sądu orzekającego jest swobodna ocena dowodów (vide m.in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2008 r., sygn. V KK 99/08, LEX nr 435313, Prok. i Pr.- wkł. 2008/12/19; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. V KK 72/03, LEX nr 83771; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2002 r., sygn. V KK 207/03, OSNwSK 2004/1/238; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2002 r., sygn. V KKN 251/01, Prok. i Pr. 2003/11/5); 3) przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k. , jeśli tylko: - jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, - stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, - jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (vide m.in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2006 r., II KK 12/06, LEX nr 193084; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2004 r., sygn. WK 26/03, OSNwSK 2004/1/53; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2004 r., sygn. V KK 60/03, LEX nr 104378; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2003 r., sygn. V KK 375/02, LEX nr 80278; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 17 stycznia 2001 r., sygn. II AKa 255/00, Prok. i Pr. 2002/10/22); Odnosząc się do realiów niniejszej sprawy Sąd Apelacyjny stwierdza, iż w stopniu oczywistym nie jest zasadny zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k., albowiem Sąd Okręgowy, jak wynika to z uzasadnienia wyroku, nie powziął żadnej niedającej się usunąć wątpliwości w zakresie oceny dowodów. Z analizy akt sprawy nie wynika też, iż wątpliwości tego rodzaju winien był powziąć. W konsekwencji nie mógł zinterpretować ich na niekorzyść oskarżonego. Wątpliwości podniesione w uzasadnieniu apelacji powzięte zostały jedynie przez obrońcę, w więc przez przedstawiciela procesowego jednej ze stron, a zatem nie mogą one uzasadniać zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k. Podnosząc zarzut obrazy art. 424 § 1 k.p.k. skarżący zignorował art. 455a k.p.k. oraz fakt, iż uzasadnienie wyroku sporządzone zostało po wydaniu wyroku, a więc nie mogło mieć wpływu na jego treść. Niezależnie od powyższego Sąd Apelacyjny stwierdza, iż obrońca nie wskazał zarówno w opisie zarzutu, jak i uzasadnieniu apelacji na czym polegało naruszenie powołanych przepisów postępowania oraz jaki miało ono wpływ na treść wyroku. W konsekwencji zarzut w tym zakresie uznać należy za oczywiście gołosłowny i bezpodstawny jako taki nie poddający się kontroli instancyjnej. Analiza treści zarzutów obrońcy oskarżonego C. K.

(1)wskazuje na to, iż skarżący w istocie podnosi zarzut obrazy art. 7 k.p.k. polegający na błędnej ocenie wyjaśnień N. C. i uznanie ich za wiarygodne, podczas, gdy „zarówno pozostali oskarżeni, jak i cały szereg świadków potwierdzili, iż w dacie czynu C. K.

(1)przebywał ze swoją ówczesną narzeczoną w miejscowości oddalonej kilkadziesiąt kilometrów od miejsca zdarzenia i nigdzie nie oddalał się od osoby mu towarzyszącej.” Sąd Apelacyjny stwierdza, iż wyjaśnienia oskarżonych Ł. K. i C. K.

(1)w powyższym zakresie, a także zeznania świadków: I. P.

(1), K. W.

(2), I. P.

(2)i A. K. były przedmiotem wnikliwej analizy sądu I instancji, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku (k 76 – 80 uzasadnienia). Sąd Okręgowy analizując powyższe dowody we wzajemnym powiązaniu wskazał na występujące w nich rażące sprzeczności wewnętrzne i wzajemne. Sąd Okręgowy trafnie wykazał, iż powyższe wyjaśnienia i zeznania pozostają w rażącej sprzeczności z obiektywnym dowodem z dokumentu w postaci informacji z Wydziału (...) Komendy Stołecznej Policji w W. oraz Starostwa Powiatowego w N.. W świetle tegoż dokumentu, oskarżony C. K.

(1)nie mógł pokłócić się z ojcem i wyprowadzić się do mieszkania siostry I. P.

(1)przed Walentynkami w dniu 14 lutego 2013 r., z powodu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy, albowiem informacja taka została wysłana dopiero w dniu 19 lutego 2013 r. Zgodzić się także należy z Sądem Okręgowym, iż oskarżeni i świadkowie w sposób wzajemnie sprzeczny opisują poszczególne istotne fakty podkreślając przy tym, że są doskonale wszystko pamiętają. W szczególności rozbieżności dotyczą miejsca zamieszkania I. P.

(2), osoby ją odbierającej z mieszkania i ją odwożącej do domu, faktu i czasu jej przebywania w mieszkaniu I. P.

(1). W związku z wykazanymi przez Sąd I instancji rażącymi rozbieżnościami w omawianych wyjaśnieniach i zeznaniach, w sposób szczegółowy opisanymi w uzasadnieniu wyroku, nie sposób uznać oceny tychże dowodów za niewiarygodne, jako sprzecznej z dyrektywami określonymi w art. 7 k.p.k. W związku z tym, iż powołana przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku wyczerpująca i logiczna argumentacja uzasadniająca odmowę wiarygodności omawianym dowodom została całkowicie zignorowana przez obrońcę, podniesione przez niego zarzuty w tym zakresie mają dowolny i polemiczny charakter, a w konsekwencji nie zasługują na uwzględnienie. Wszystkie pozostałe okoliczności podniesione przez obrońcę w apelacji były także przedmiotem analizy i oceny Sądu Okręgowego, co znalazło odzwierciedlenie w obszernym i wyczerpującym uzasadnieniu wyroku, zaś powołaną w nim argumentację podziela Sąd Apelacyjny. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony przez obrońcę oskarżonego Ł. K. zarzut rażącej niewspółmiernej surowości wymierzonej mu kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności. W ocenie Sądu Apelacyjnego trafnie przyjął Sąd Okręgowy, iż zastosowaniu wobec Ł. K. dobrodziejstwa instytucji z art. 60 § 3 k.k. w zakresie przestępstw opisanych w pkt 4, 25, 32 i 36 wyroku sprzeciwiał się fakt, iż oskarżony nie działał wspólnie i w porozumieniu z co najmniej 2 osobami. Zauważyć jednak należy, iż sąd zastosował w stosunku do oskarżonego art. 60 § 2 k.k. Natomiast co do pozostałych przestępstw oskarżony Ł. K. podjął współpracę z organami ścigania i złożył wyjaśnienia dopiero po zakończeniu wyjaśnień przez oskarżonego N. C., a zatem nie została spełniona przesłanka „ujawnienia przestępstw” zanim dowiedział się o nich organ ścigania. Uznaniu kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności za rażąco surową sprzeciwia się także fakt, iż oscyluje ona w dolnych granicach zagrożenia, albowiem suma wymierzonych kar jednostkowych pozbawienia wolności (także wymierzonych w dolnych granicach zagrożenia) wynosi 10 lat i 3 miesiące. Sąd Okręgowy przy wymiarze kar jednostkowych obu oskarżonym w prawidłowy sposób zastosował dyrektywy określone w art. 53 k.k. Wymierzone oskarżonym kary jednostkowe pozbawienia wolności są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości popełnionych przez nich czynów oraz uwzględniają występujące w sprawie okoliczności obciążające i łagodzące, zaś kary łączne uwzględniają prawidłowo ustalony związek podmiotowo – przedmiotowy występujący pomiędzy poszczególnymi przestępstwami. Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonego R. P. Sąd Apelacyjny uznał za niezasadne zarzuty w przedmiocie bezwzględnych przyczyn odwoławczych. Z dokumentu załączonego do akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, iż sędzia Piotr Maksymowicz orzekał w sprawie podstawie udzielonej mu prawidłowo delegacji. Natomiast analiza akt spraw prowadzi do oczywistego wniosku, iż błędy w nazwisku ławnika zawarte w niektórych protokołach rozpraw mają charakter oczywistej omyłki pisarskiej, która winna być sprostowana przez Sąd I instancji, a nie realnie występującego uchybienia w postaci zmiany członka składu orzekającego. Sąd Apelacyjny uznał za niezasadne podniesione przez obrońcę zarzuty obrazy art. 7 k.p.k. sprowadzające się do kwestionowania dokonanej przez sąd I instancji oceny wyjaśnień N. C., Ł. K. i R. P.. Uzasadnienia wyroku wynika, iż uznając za wiarygodne wyjaśnienia N. C. Sąd I instancji miał m.in. na uwadze, iż są one bardzo szczegółowe, stanowcze i konsekwentne. Oskarżony nie zmienił wyjaśnień w toku postępowania przygotowawczego i na rozprawie, zaś występujące w nich rozbieżności miały incydentalny i drugorzędny charakter oraz uzasadnione były odległym czasem od zaistnienia poszczególnych zdarzeń. Wyjaśnienia N. C. pozostawały zbieżne z wyjaśnieniami Ł. K. i wzajemnie uzupełniały się. Obaj oskarżeni nie pomniejszali swojej roli w popełnianiu przestępstw. Sąd Okręgowy trafnie argumentuje, iż w zakresie napadu rabunkowego w sklepie (...) wyjaśnienia obu oskarżonych są bardzo obszerne i chronologicznie uporządkowane. Obaj oskarżeni w sposób tożsamy opisali przebieg zdarzeń i wskazywali w sposób jednoznaczny, stanowczy i konsekwentny na udział w przestępstwie R. P.. Zgodnie określili jego rolę w przestępstwie (kierowca), co znalazło potwierdzenie w nagraniach z monitoringu wskazującego na udział kierowcy w napadzie. Sąd Okręgowy słusznie także wskazał, iż żaden z oskarżonych nie miał powodów do fałszywego pomówienia R. P. o popełnienie akurat tegoż przestępstwa. W kontekście podniesionej przez Sąd Okręgowy logicznej i zgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania argumentacji, w ocenie Sądu Apelacyjnego, uznanie przez tenże organ wyjaśnień N. C. i Ł. K. za wiarygodne pozostaje w zgodzie z kryteriami określonymi w art. 7 k.p.k. Oczywistą logiczną konsekwencją uznania za wiarygodne wyjaśnień powyższych oskarżonych była odmowa wiarygodności wyjaśnieniom R. P.. Powołanej przez Sąd Okręgowy argumentacji uzasadniającej ocenę wyjaśnień wymienionych wyżej oskarżonych nie zakwestionował obrońca, który ograniczył się do przedstawienia własnej oceny dowodów i własnej wersji przebiegu zdarzenia. Z tego też względu Sąd Apelacyjny uznał apelację skarżącego jako polemikę z prawidłowo dokonaną przez sąd I instancji oceną dowodów i opartymi na nich bezbłędnymi ustaleniami faktycznymi. Istota naruszenia art. 7 k.p.k. polega bowiem na wykazaniu, iż dokonana przez sąd I instancji ocena dowodów pozostaje w sprzeczności z kryteriami określonymi w tym przepisie, czemu skarżący nie sprostał. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony przez obrońcę zarzut obrazy art. 167 k.p.k. Niewątpliwie sąd I instancji ma obowiązek dążyć do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i przeprowadzenia z urzędu wszystkich dowodów mających istotne znaczenie dla meritum pod warunkiem, że dowody te jest w stanie przeprowadzić. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, albowiem niemożliwe było ustalenie zarówno danych personalnych świadków, jak i danych adresowych. Mając powyższe na względzie, Sąd Apelacyjny orzekł o utrzymaniu zaskarżonego wyroku w mocy.