Sąd Okręgowy nie podzielił tego stanowiska organu rentowego, gdyż wynik badania spirometrycznego nie stanowi nowej okoliczności w rozumieniu powyższego przepisu w sytuacji gdy ubezpieczony od wielu lat choruje na przewleką obturację choroby płuc, co potwierdza jednoznacznie dokumentacja lekarska zgromadzona przez organ rentowy. Podkreślić przy tym należy, iż w opinii lekarskiej z dnia 26 marca 2013r. ( sporządzonej dla potrzeb orzeczniczych organów lekarskich ZUS ) wskazano, iż badany nie przedstawił aktualnego badania spirometrycznego. Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 12 grudnia 2004r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy ( Dz. U. Nr 273, poz. 2711 z późn. zm. ) badanie takie mogło być przeprowadzone przez Lekarza Orzecznika ZUS. Przeprowadzenie tego badania mogły zlecić organy lekarskie ZUS, czego jednak nie uczyniły. Zlecenie badania spirometrycznego było tym bardziej uzasadnione, iż ubezpieczony od wielu lat cierpi na przewleką obturacyjną chorobę płuc, która już od wielu lat była przyczyną stwierdzanej u niego niezdolności do pracy ( vide opinia biegłych sądowych z 20.04.2005r. – k. (...) Ryzyko błędnej diagnostyki bez przeprowadzenia koniecznych badań obciąża w tej sytuacji organ rentowy. Podkreślić przy tym należy, iż przedział czasowy pomiędzy datą orzeczenia przez Komisję Lekarską ZUS ( 26.03.2013r. ), a datą przeprowadzenia przez ubezpieczonego badania spirometrycznego ( 23.05.2013r. ) nie był znaczny, co dodatkowo uzasadnia wyżej przedstawioną argumentację. Wynik tego ostatniego badania - wbrew stanowisku organu rentowego – nie mógł być uznany za nową okoliczność, wskazaną w treści art.
K.p.c., gdyż jedynie potwierdzał występujące u ubezpieczonego od wielu lat schorzenie. Jedynie marginesowo dodać w tym miejscu można, iż gdyby wynik badania spirometrycznego z 23.05.2013r. ujawnił nowe schorzenie ubezpieczonego, które w chwili orzekania przez organy orzecznicze ZUS nie było im znane, występowałaby możliwość uwzględnienia wniosku organu rentowego o zastosowanie przepisu art.
Zgodnie z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS -renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) jest niezdolny do pracy, 2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, 3) niezdolność do pracy powstała w okresach wskazanych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący, co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. Przy czym w myśl art. 12 wspomnianej wyżej ustawy - niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji ( art. 12 w/w ustawy ). Oceniając stopień niezdolności do pracy należy, w myśl art.13 wymienianej ustawy, uwzględnić stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne. Mając na względzie powyższe przepisy prawa materialnego oraz po dokonaniu ustalenia – na podstawie opinii biegłych sądowych – co do dalszej, częściowej niezdolności do pracy ubezpieczonego w okresie od ustania poprzedniej jego niezdolności do pracy ( 1.03.2013r. ) do 28.02.2015r. Sąd Okręgowy na podstawie art.
zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w punkcie I wyroku. W punkcie II Sąd stwierdził też na podstawie art. 118 ust. 1 a ustawy emerytalnej odpowiedzialność organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Odpowiedzialność tę uzasadniał przede wszystkim fakt oparcia tej decyzji na wadliwych merytorycznie ustaleniach Komisji Lekarskiej ZUS ( a wcześniej Lekarza Orzecznika ), która bez uprzedniego przeprowadzenia koniecznego badania spirometrycznego, błędnie zdiagnozowała wpływ choroby ubezpieczonego w postaci POCHP na jego zdolność do pracy, zgodnej z posiadanymi przez niego kwalifikacjami. SSO Janusz Madej
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.