Sygn. akt III AUa 824/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2018 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSA Marek Procek (spr.) Sędziowie SSA Jolanta Pietrzak SSA Marek Żurecki Protokolant Elżbieta Szewczyk po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018r. w Katowicach sprawy z odwołania K. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o prawo do emerytury na skutek apelacji ubezpieczonego K. P. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 23 lutego 2018r. sygn. akt XI U 1923/17 oddala apelację. /-/ SSA J.Pietrzak /-/ SSA M.Procek /-/ SSA M.Żurecki Sędzia Przewodniczący Sędzia Sygn. akt III AUa 824/18 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 23 lutego 2018 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach oddalił odwołanie ubezpieczonego K. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 26 września 2017r. o odmowie przyznania mu prawa do - określonej normą art. 184 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 887 ze zm. – dalej, jako ustawa emerytalna) - emerytury w obniżonym wieku z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Sąd Okręgowy ustalił, iż ubezpieczony K. P. (urodzony w dniu (...).) nie należy do otwartego funduszu emerytalnego. W dniu 15 września 2017r. złożył wniosek o emeryturę w obniżonym wieku z tytułu pracy w warunkach szczególnych. W zaskarżonej decyzji organ rentowy podniósł, że ubezpieczony nie osiągnął wieku emerytalnego 60 lat i nie dysponuje wymagalnym piętnastoletnim stażem pracy w warunkach szczególnych. Według organu rentowego na dzień 1 stycznia 1999 r. wnioskodawca udowodnił 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych uzupełnionych okresem pracy na roli, z czego do pracy w warunkach szczególnych organ rentowy uwzględnił wnioskodawcy staż w wymiarze 12 lat, 6 miesięcy i 25 dni, z tytułu zatrudnienia wykonywanego w (...) S.A. Zakład w T. od 24 czerwca 1977r. do 26 kwietnia 1978r., od 27 kwietnia 1978r. do 31 sierpnia 1979r. - wojsko, od 29 kwietnia 1980r. do 30 listopada 1981r., od 1 grudnia 1984r. do 13 listopada 1991r., od 17 listopada 1991r. do 28 listopada 1991r., od 1 grudnia 1991r. do 18 grudnia 1991r., od 22 grudnia 1991r. do 29 września 1993r., czyli okresy ujęte w świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych z wyłączeniem 7 dni przypadających w tym czasie okresów zwolnienia lekarskiego. Sąd Okręgowy wskazał, iż od 24 czerwca 1977r. do nadal ubezpieczony jest zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w Fabryce (...) w T., przekształconej w (...) S.A. w T. a obecnie (...) S.A. Zakład w T.. Początkowo, od 24 czerwca 1977r. do 23 września 1977r. i od 29 kwietnia 1980r. do 31 grudnia 1980r. wykonywał obowiązki zgrzewacza PR13 w Wydziale Obróbek Różnych, od 24 września 1977r. do 26 kwietnia 1978r. świadczył pracę ustawiacza, od 1 stycznia 1981r. do 30 listopada 1981r. - ślusarza remontowego PMK3 i TMK3 Utrzymania Ruchu Obróbek Różnych. Następnie od 1 grudnia 1984r. do 29 września 1993r. wykonywał pracę kierownika TMW Transport Wewnętrzny. W wydanym mu za powyższe okresy zatrudnienia świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych wskazano, iż pracując na stanowiskach: - zgrzewacza - ubezpieczony wykonywał stale i w pełnym wymiarze prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowodorowym wymienione w wykazie A, dziale XIV, pod pozycją 12, w punkcie 13 załącznika nr 1 do zarządzenia nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego; - ustawiacza i ślusarza - wnioskodawca wykonywał stale i w pełnym wymiarze prace przy bieżącej konserwacji agregatów i urządzeń oraz prace budowlano - montażowe i budowlano - remontowe na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie wymienione w wykazie A, dziale XIV, pod pozycją 25, w punkcie 1 załącznika nr 1 do powołanego wyżej zarządzenia; - kierownika TMW - ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę kontroli międzyoperacyjnej, kontroli jakości produkcji i usług oraz dozór inżynieryjno-techniczny na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie określoną w wykazie A, dziale XIV, pod pozycją 24, w punkcie 1 załącznika nr 1 do owego zarządzenia. Od 27 kwietnia 1978r. do 3 kwietnia 1980r. ubezpieczony odbywał zasadniczą służbę wojskową. Wszystkie wymienione wyżej okresy zostały ujęte w świadectwie wykonywania przez ubezpieczonego przed 1 stycznia 1999r. pracy w warunkach szczególnych wraz z okresem służby wojskowej do 31 sierpnia 1979r. (łącznie 12 lat 12 lat, 6 miesięcy i 25) zostały uznane przez organ rentowy za taką pracę. Pozostałe okresy zatrudnienia ubezpieczonego w Przedsiębiorstwie (...) od 1 grudnia 1981r. do 30 listopada 1984r. oraz od 30 września 1993r. do 31 grudnia 1998r. nie zostały przez organ rentowy – w zaskarżonej decyzji z dnia 26 września 2017 r. – uznane za pracę w warunkach szczególnych, ponieważ nie uznał ich za takie jego pracodawca. (...) S.A. wskazał, że ubezpieczony pracował wówczas na stanowiskach pracy, które nie zostały ujęte w zakładowym wykazie prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Na podstawie akt osobowych ubezpieczonego pracodawca nie mógł również ustalić w jakim wymiarze ubezpieczony zajmował się wówczas kontrolą lub dozorem na oddziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. Nie był też w stanie stwierdzić czy pracownicy, których prace nadzorował w powyższych okresach byli zatrudnieni przy pracach zaliczanych do prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zatem, Sąd Okręgowy ustalił, iż w okresie od 1 grudnia 1981r. do 31 sierpnia 1983r. ubezpieczonego oddelegowano do pracy na stanowisku technologa, ponieważ jego stan zdrowia nie pozwalał na wykonywanie dotychczasowej pracy na wydziale obróbek różnych w galwanizerni, szkodził mu bowiem kontakt z chemikaliami. Od 1 września 1983r. do 30 czerwca 1984r. pracował jako mistrz TMM Oddziału Mechaniczno - Remontowego, od 1 lipca 1984r. do 30 listopada 1984r. był kierownikiem oddziału TMM, od 30 września 1993r. do 22 września 1996r. przeniesiono go na stanowisko kierownika sektora zarządzania transportem i opakowaniami CTZ, od 23 września 1996r. do 31 maja 1997r. wykonywał obowiązki mistrza magazynu i ekspedycji materiałów zbędnych CCE, a od 1 czerwca 1997r. do 31 sierpnia 200lr. - mistrza zarządzania surowcami wtórnymi CCE. W okresach od 14 do 16 i od 29 do 30 listopada 1991r. oraz od 19 do 21 grudnia 1991r. ubezpieczony korzystał z urlopu bezpłatnego. W Oddziale TMM Mechaniczno - Remontowym, w którym ubezpieczony pracował na stanowisku technologa, wykonywano prace obróbki skrawaniem, obróbki cieplnej i prace spawalnicze. Ubezpieczony miał tam wyodrębnione na hali produkcyjnej pomieszczenie, w którym za biurkiem opracowywał technologię wykonania zleceń remontowych. Następnie szczegóły tej technologii ustalał na hali swojego wydziału i przekazywał ją do warsztatu celem realizacji. Przyjęte przez siebie założenia techniczne sprawdzał na konkretnym urządzeniu na różnych wydziałach. Potem czuwał nad wytworzeniem danej części przez ślusarzy, spawaczy, tokarzy, frezerów i szlifierzy lub przez inne osoby, zgodnie z opracowaną przez siebie technologią. W hali jego Oddziału panował hałas na granicy norm, wysoka temperatura z obróbki cieplnej oraz unosił się pył. Na stanowisku mistrza Oddziału TMM ubezpieczony był odpowiedzialny za zabezpieczenie pracowników we wszystkie materiały niezbędne do wykonania zleceń i zabezpieczenie im frontu robót. Ponadto dokonywał rozliczeń materiałowych i czasowych wszystkich zleceń emitowanych do Oddziału TMM. Rozdzielał także prace remontowo - mechaniczne na całej hali, koordynował je i nadzorował, ponieważ w wydziale nie pracowali brygadziści. Współpracował również z innymi komórkami pracodawcy i szukał wykonawców na zewnątrz. Podlegało mu wówczas około 20 pracowników: szlifierzy, spawaczy, tokarzy i hartowników. Odbywało się to na tej samej hali, w której miał pomieszczenie do prac administracyjno - biurowych. Nie wykonywał ich bowiem nigdzie poza halą. Następnie na stanowisku kierownika oddziału TMM ubezpieczony nadzorował pracę technologa i mistrzów oraz jakość wykonania usług na potrzeby innych wydziałów produkcyjnych. Na stanowisku kierownika sektora zarządzania transportem i opakowaniami CTZ ubezpieczony był odpowiedzialny m.in. za zamawianie środków transportu zewnętrznego dla realizacji potrzeb transportowych zakładu, przekazywanie środków transportowych i opakowań do napraw i remontów, prowadzenie ewidencji i rozliczeń dotyczących ruchu i stanów opakowań w zakładzie oraz ich złomowania. Ubezpieczony zaopatrywał wówczas wydziały produkcyjne w wózki widłowe wraz z obsługą oraz odpowiadał za dostarczanie do tych wydziałów opakowań. Ponadto na terenie całego zakładu pracy nadzorował kierowców ciągników, samochodów ciężarowych o masie powyżej 3,5 tony i wózków widłowych. Wydawał także te pojazdy i nadzorował ich naprawy dla całego zakładu. Na stanowisku mistrza magazynu i ekspedycji materiałów zbędnych CCE oraz na stanowisku mistrza zarządzania surowcami wtórnymi CCE ubezpieczony był odpowiedzialny m.in. za przyjmowanie i magazynowanie surowców wtórnych i odpadów poprodukcyjnych, przeprowadzenie selekcji materiałów przeznaczonych do złomowania, niszczenie detali samochodowych przed sprzedażą, upłynnieniem lub złomowaniem, przygotowanie dokumentów wysyłkowych do precyzyjnie identyfikujących wyrób (typ, klasę, model itp.) z właściwą dokumentacją jakościową, spedycję materiałów poza zakład, programowanie i wnioskowanie o środki transportu potrzebne do wysyłki wyrobów. Ubezpieczony pracował wtedy przeważnie na zewnątrz hali produkcyjnej. Nadzorował odbiór, przemieszczanie i segregację przez podległych sobie pracowników odpadów dostarczanych z terenu całego zakładu. Część tych surowców była niebezpieczna dla zdrowia ludzkiego. Ubezpieczony miał swój barak, w którym wykonywał obowiązki administracyjne m.in. potwierdzał dokumenty przyjęcia i wydania odpadów. Sąd Okręgowy podniósł, iż powyższe okoliczności nie były przez strony kwestionowane. Spornym pozostawało zagadnienie, czy zatrudnienie ubezpieczonego w okresach: od 1 grudnia 1981 r. do 30 listopada 1984 r. oraz od 30 września 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. kolejno na stanowisku technologa, mistrza TMM, kierownika oddziału TMM, kierownika sektora zarządzania transportem i opakowaniem, mistrza magazynu i ekspedycji materiałów zbędnych CCE oraz mistrza zarządzania surowcami wtórnymi CCE stanowi pracę w warunkach szczególnych i sprawia, że ubezpieczony spełnia warunki do uzyskania wcześniejszej emerytury z tego tytułu. Dokonując rozważań prawnych Sąd Okręgowy powołał się na treść art. 32 ust. 1, 2 i 4, art. 184 ust. 1 i 2 i art. 100 ustawy emerytalnej oraz § 2 i 4 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. nr 8, poz. 43 z późn. zm.), uznając, że ubezpieczony nie spełnił przesłanki szczególnego stażu ubezpieczeniowego warunkującej prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych. Zdaniem tegoż Sądu na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego nie można bowiem przyjąć, iż legitymuje się on okresem 15 lat pracy w warunkach szczególnych. W szczególności prace wykonywane przez ubezpieczonego w spornych okresach od 1 grudnia 1981 r. do 30 listopada 1984 r. oraz od 30 września 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. - wbrew jego stanowisku - nie mogły być zaliczone do pracy ujętych w wykazie A stanowiącym załącznik do wskazanego wyżej rozporządzenia w dziale XIV obejmującym prace różne, gdzie pod pozycją 24 wymieniono kontrolę międzyoperacyjną, kontrolę jakości produkcji oraz dozór inżynieryjno - techniczny w oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie. Przede wszystkim sam pracodawca ubezpieczonego, który bardzo skrupulatnie prowadzi dokumentację osobową, na co wskazuje analiza akt osobowych ubezpieczonego, odmówił potwierdzenia tego, że praca ubezpieczonego w tych okresach świadczona była w warunkach szczególnych i za taką uznał jedynie jego pracę w pozostałych okresach. Zebrany w sprawie materiał dowodowy – zdaniem Sądu Okręgowego - nie pozwolił na ustalenie, że na stanowisku technologa w Oddziale Mechaniczno - Remontowym ubezpieczony wykonywał pracę wymienioną w dziale XIV pod pozycją 24 wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Jak bowiem jednoznacznie wynika z zeznań świadków M. M. i Z. B. oraz przesłuchania ubezpieczonego, dysponował on wówczas wyodrębnionym pomieszczeniem w hali produkcyjnej, w którym za biurkiem opracowywał technologię wykonania zleceń remontowych. Przygotowywał więc dokumentację wdrażaną następnie na oddziałach produkcyjnych zakładu pracy. Nawet jeżeli następnie nadzorował pracę ślusarzy, spawaczy, tokarzy, frezerów i szlifierzy, którzy realizowali opracowaną przez niego technologię, to czynności te miały jedynie charakter następczy i pomocniczy i nie były przez niego wykonywane w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie z nazwą zajmowanego stanowiska, jako technolog przede wszystkim opracowywał bowiem technologię. Nie jest zaś dopuszczalne uwzględnienie do okresów pracy w szczególnych warunkach innych równocześnie wykonywanych prac w ramach dobowej miary czasu pracy, które nie oddziaływały szkodliwie na organizm pracownika. Stąd też skoro przeważająca część obowiązków ubezpieczonego na stanowisku technologa polegała na opracowywaniu technologii i nie polegała na kontroli między operacyjnej, kontroli jakości produkcji ani dozorze inżynieryjno - technicznym, to pracy tej - w ocenie tegoż Sądu - nie sposób uznać za świadczoną w tych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Sąd Okręgowy podniósł również, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym okoliczności przyznanych przez samego ubezpieczonego podczas przesłuchania, jego zakresów czynności, zeznań świadków oraz stanowiska pracodawcy wyrażonego w wydanym mu świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych, jednoznacznie wynika, że ubezpieczony, będąc zatrudnionym na stanowisku kierownika sektora zarządzania transportem i opakowaniami CTZ od 30 września 1993 r. do 22 września 1996 r., na stanowisku mistrza magazynu i ekspedycji materiałów zbędnych CCE od 23 września 1996 r. do 31 maja 1997 r. i na stanowisku mistrza zarządzania surowcami wtórnymi CCE od 1 czerwca 1997 r. do 31 grudnia 1998 r., nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze pracy w warunkach szczególnych. W tym czasie zajmował się m. in. nadzorowaniem podległych mu pracowników zatrudnionych przy transporcie, przyjmowaniu, magazynowaniu i selekcji części oraz materiałów w obrębie całego zakładu pracy. Przede wszystkim – jak podkreślił Sąd Okręgowy - praca ta nie polegała na kontroli międzyoperacyjnej, kontroli jakości produkcji ani też dozorze inżynieryjno - technicznym. Ponadto nie odbywała się w oddziałach, w których jako podstawowe wykonywane były prace wymienione w wykazie, bowiem realizowana była na terenie całego zakładu pracy, w znacznej mierze na zewnątrz, co samo w sobie - w błędnej ocenie ubezpieczonego - miało wskazywać na realizowanie jej w warunkach szczególnych. Sąd ten dodał przy tym, iż z zakresów obowiązków ubezpieczonego wynika, że znaczną jego część obejmowały zadania adminstracyjno - biurowe polegające na opracowywaniu dokumentacji spedycyjnej i ewidencyjnej, zamawianiu i przekazywaniu środków transportu zewnętrznego, prowadzeniu ewidencji i rozliczeń dotyczących ruchu i stanów opakowań w zakładzie oraz ich złomowania. Brak przy tym podstaw do uznania, że wykonywane przez ubezpieczonego opisane wyżej czynności administracyjno - biurowe były ściśle związane ze sprawowaniem dozoru inżynieryjno-technicznego, co stanowi warunek uznania takiej pracy za realizowaną w warunkach szczególnych, bowiem takiego dozoru ubezpieczony wówczas nie pełnił. Kategorycznie przeczą temu wszelkie przeprowadzone dowody, a w szczególności jego zakresy obowiązków. Jednocześnie Sąd Okręgowy zauważył, iż wbrew stanowisku organu rentowego i ubezpieczonego brak było podstaw, by do pracy w warunkach szczególnych zaliczyć jakąkolwiek część okresu służby wojskowej ubezpieczonego, bowiem możliwość taką wyklucza fakt, iż praca ubezpieczonego przed i po odbyciu służby wojskowej na stanowisku ustawiacza i zgrzewacza nie była zaliczana do I kategorii zatrudnienia, co zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem stanowiło warunek zaliczenia tej służby do okresu pracy w warunkach szczególnych. W świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 1956 r. w sprawie zaliczenia pracowników do I kategorii zatrudnienia, realizowana przez niego przed i po odbyciu służby wojskowej praca ustawiacza i zgrzewacza nie była zaliczana do I kategorii zatrudnienia, bowiem nie została wymieniona w załączniku do tego rozporządzenia zawierającym wykaz takich prac. W tej sytuacji - jak stwierdził Sąd Okręgowy - bez jakiegokolwiek znaczenia pozostaje ewentualne zaliczenie do pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia ubezpieczonego w (...) S.A. Zakład w T. od 1 września 1983 r. do 30 czerwca 1984 r. na stanowisku mistrza TMM i od 1 lipca 1984 r. do 30 listopada 1984 r. na stanowisku kierownika oddziału TMM. Po całkowitym wyeliminowaniu bowiem z pracy w warunkach szczególnych okresu służby wojskowej ubezpieczonego jego łączny wymiar tej pracy na dzień 1 stycznia 1999r. wynoszący 12 lat, 6 miesięcy i 25 dni zostanie pomniejszony o 1 rok, 4 miesiące i 3 dni i wyniesie razem zaledwie 11 lat, 2 miesięcy i 21 dni pracy tego rodzaju. W tej sytuacji nawet gdyby do tego stażu doliczyć wskazany wyżej 1 rok i 3 miesiące pracy na stanowisku mistrza TMM i kierownika oddziału TMM, to łączny staż pracy ubezpieczonego w warunkach szczególnych na dzień 1 stycznia 1999 r. wyniósłby 12 lat, 5 miesięcy i 22 dni, więc mniej niż 15 lat, co wyklucza możliwość przyznania mu prawa do dochodzonego świadczenia.. Mając powyższe na względzie, Sąd ten, na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c., odwołanie oddalił. W apelacji od przedstawionego rozstrzygnięcia ubezpieczony zarzucił Sądowi pierwszej instancji: - naruszenie prawa procesowego art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, prowadzące do dokonania ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i bezpodstawne przyjęcie, że ubezpieczony nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach w kwestionowanych okresach, pomimo, że całokształt materiału dowodowego, w tym zeznania świadków i ubezpieczonego, prowadzi do wniosków odmiennych; - naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 184 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, poprzez uznanie, że ubezpieczony nie wykonywał co najmniej 15 lat stale i w pełnym wymiarze czasu prac w szczególnych warunkach, co skutkowało odmową przyznania prawa do emerytury; - naruszenie przepisów Konstytucji RP, a mianowicie art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, oraz art. 8 w związku z art. 85 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez dokonanie wykładni przepisów bez uwzględnienia zakazu jakiegokolwiek pokrzywdzenia obywatela z powodu wykonywania publicznego obowiązku obrony ojczyzny; - a także naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 108 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (ze stanu po nowelizacji z 1 stycznia 1975 r. obowiązującej do 5 lipca 1979 r.) oraz art. 120 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (ze stanu po nowelizacji z dnia 6 lipca 1979 r.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie; - § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 1956r. w sprawie zaliczenia pracowników do I kategorii zatrudnienia poprzez jego błędną wykładnię bez powiązania z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 1979r. w sprawie pierwszej kategorii zatrudnienia obowiązującego od dnia 01.01.1980r. i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze; - § 1 ust. 3 w związku z § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 1956 r. w sprawie zaliczania pracowników do kategorii zatrudnienia poprzez ich niezastosowanie; - § 1 oraz wykazu do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 1979 r. w sprawie pierwszej kategorii zatrudnienia obowiązującego od dnia 1 stycznia 1980 r. poprzez ich niezastosowanie; - naruszenie § 19 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze poprzez jego niezastosowanie; co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż cały okres służby wojskowej ubezpieczonego od 27 kwietnia 1978 r. do 3 kwietnia 1980 r. nie podlega zaliczeniu do stażu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych. Powołując się na przedstawione zarzuty ubezpieczony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającej go decyzji organu rentowego i uwzględnienie odwołania oraz zwrot kosztów procesu za obie instancje, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje: Przyjmując ustalenia poczynione przez Sąd pierwszej instancji jako własne, uznał, że apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.