poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do uwzględnienia odwołania i w konsekwencji oddalenie tegoż odwołania, - naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. poprzez jego niepełne zastosowanie, tj. niepełne wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z uwagi na pominięcie w uzasadnieniu wyroku pełnego odniesienia się do przepisu art. 29 § 1 Ordynacji podatkowej, co do którego ubezpieczony podnosił wcześniejsze zarzuty niewłaściwego zastosowania. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uwzględnienie odwołania R. G. i zasądzenie od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz pozostawienie Sądowi Okręgowemu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania za obie instancje. W uzasadnieniu wywiedzionej apelacji R. G. argumentował, że sąd pierwszej instancji dokonał błędnego zastosowania przepisu art. 83 ust. 1 pkt 3 s.u.s. Nie dostrzegł bowiem tego, że 8 maja 2012 r. organ rentowy wydał trzy tytuły wykonawcze zgodnie z art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; poczym 9 maja 2012 r. wydał decyzję, która stanowi przedmiot niniejszego postępowania. Nie było zatem podstawy prawnej do wydawania spornej decyzji. Skoro zostały wydane tytuły wykonawcze, to organ rentowy musiał odpowiednio wcześniej ustalić wysokość zobowiązań jakie ciążą na płatniku składek. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r. V SA/Wa 1434/09 decyzja dotycząca ustalenia okresów zadłużenia i kwot tego zadłużenia nie jest decyzją w zakresie wymiaru składek i ich poboru o jakiej mowa w art. 83 ust. 1 pkt 3 s.u.s. W ocenie apelującego sąd pierwszej instancji dokonał naruszenia przepisu art. 29 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten bowiem nie stanowił podstawy prawnej decyzji z dnia 9 maja 2012 r. Odnosząc się do naruszenia art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. skarżący podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania tego przepisu. Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie sprawy nie zależało od uprzedniej decyzji organu administracji publicznej. Zdaniem apelującego oczywistym jest, że skoro toczy się postępowanie odnośnie umorzenia zaległości ubezpieczonego, to decyzja w tej sprawie będzie miała istotny wpływ na rozstrzygnięcie danej sprawy. Może się bowiem okazać, że postępowanie w niniejszej sprawie było bezprzedmiotowe wobec ewentualnego umorzenia zaległości. Zdaniem skarżącego w treści uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego brak pełnego odniesienia się do przepisu art. 29 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy tym czasem przepis ten stanowi błędną podstawę prawną decyzji z dnia 9 maja 2012 r. Sąd pierwszej instancji umorzył postępowanie w stosunku do T. G. z uwagi na ten przepis, natomiast nie odniósł się w związku z tym do podstawy prawnej decyzji z dnia 9 maja 2012 r. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Sąd Apelacyjny uznał odwołanie R. G. za nieuzasadnione. Wobec niesporności ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd pierwszej instancji przyjął je w całości jako własne. Zarazem sąd odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia podnoszonych w apelacji ubezpieczonego przepisów prawa materialnego i procesowego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie była wysokość zobowiązania R. G. względem ZUS, tego bowiem odwołujący nie kwestionował, ale sama zasadność wydania decyzji ustalającej z dnia 9 maja 2012 r. wobec uprzedniego wystawienia tytułów wykonawczych obejmujących tę samą należność. Sąd Apelacyjny, wbrew poglądowi prezentowanemu przez ubezpieczonego, zauważa, że decyzja organu rentowego ustalająca istnienie zaległości z tytułu nieopłaconych składek za okres i wysokości wskazanej szczegółowo w decyzji ma charakter decyzji ustalającej i wymiarowej. Skarżący niezasadnie powołuje się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r. (sygn. V SA/Wa 1434/09, LEX nr 583502) argumentując, że decyzja z dnia 9 maja 2012 r. nie jest decyzją w zakresie wymiaru składek i ich poboru o jakiej mowa w art. 83 ust. 1 pkt 3 s.u.s. oraz starając się wykazać, że przepis ten nie może stanowić podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Sąd Apelacyjny zwraca uwagę, że w przywołanym orzeczeniu stwierdzono, że „decyzja dotycząca ustalenia okresów zadłużenia i kwot tego zadłużenia nie jest decyzją w zakresie wymiaru składek i ich poboru o jakiej mowa w art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s. Ustalenie wysokości zadłużenia w decyzji orzekającej w przedmiocie umorzenia ma charakter wyłącznie informacyjny - jakiego zadłużenia sprawa dotyczy. Decyzja z dnia 9 maja 2012 r. nie dotyczyła umorzenia zaległości składkowych płatnika, zatem zawarta w niej informacja o wysokości zaległości nie ma charakteru jedynie informacyjnego. Organ rentowy prawidłowo wskazał, że podstawą prawną decyzji jest art. 83 ust. 1 pkt 3 s.u.s. Sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych należą do zakresu spraw cywilnych podlegających postępowaniu sądowemu według przepisów k.p.c. (art. 1 k.p.c.). Sąd ubezpieczeń społecznych rozpoznając odwołanie od decyzji organu rentowego nie stosuje przepisów postępowania administracyjnego. Zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest zatem niezasadny. Sąd Apelacyjny podkreśla, że wydanie tytułów wykonawczych nie stało na przeszkodzie wydaniu decyzji ustalającej i wymiarowej na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 s.u.s. W decyzji tej stwierdzono wysokość zaległości płatnika z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, a także FP i FGŚP oraz zaległych odsetek na dzień jej wydania, tj. 9 maja 2012 r. Sąd ubezpieczeń społecznych rozpoznaje odwołanie od decyzji organu rentowego w granicach tej decyzji. Nie jest tym samym uprawniony do rozpoznania zasadności wystawienia względem dłużnika tytułów wykonawczych. Ich uprzedniość w stosunku do decyzji ustalającej wysokość zobowiązania, także nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji. Jedynie na marginesie sąd drugiej instancji zauważa, że R. G. został pouczony o możliwości wniesienia zarzutów w terminie 7 dni od doręczenia tytułów wykonawczych czego jednak nie uczynił. Niewątpliwie art. 29 § 1 Ordynacji podatkowej nie stanowi podstawy odpowiedzialności ubezpieczonego za zalęgłości składkowe względem ZUS, jako że przepis ten dotyczy odpowiedzialności za zobowiązania skarbowe (w niniejszej sprawie zobowiązania z zakresu ubezpieczeń społecznych) osób pozostających w związku małżeńskim. Skoro decyzję z dnia 9 maja 2012 roku uchylono względem T. G., przepis ten przestał stanowić faktyczną podstawę odpowiedzialności adresata decyzji za zaległości z tytułu opłacania składek. Pozostawienie powyższego przepisu jako podstawy prawnej decyzji nie stanowi jednak podstawy do merytorycznej zmiany decyzji. Oczywistym jest, że skoro R. G. odpowiada za własne zaległości, to podstawą do ustalenia ich wysokości nie jest art. 29 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd Apelacyjny nie znalazł również podstaw do wydania wyroku czy to reformatoryjnego czy kasatoryjnego z uwagi na naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. przez Sąd Okręgowy. Brak odniesienia się sądu pierwszej instancji do treści art. 29 § 1 Ordynacji podatkowej w kontekście odwołania R. G. nie jest mankamentem uzasadnienia, które uzasadniałoby uwzględnienie apelacji skarżącego. Niezasadny jest też zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy art.
poprzez oddalenie odwołania. Skarżący może co najwyżej zarzucać sądowi meriti błąd w ustaleniach faktycznych bądź naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwą interpretację. Następujące w konsekwencji powyższego samo oddalenie odwołania na podstawie art.
nie stanowi niewłaściwego zastosowania tego przepisu. Odnosząc się na koniec do zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. Sąd Apelacyjny zauważa, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależało od uprzedniej decyzji organu administracyjnego (art. 117 ust. 1 pkt 3 k.p.c.). Sąd Apelacyjny badał prawidłowość zaskarżonej decyzji organu rentowego na dzień jej wydania, tj. 9 maja 2012 roku. Ewentualne następcze umorzenie zaległości bądź jej części stanowić będzie mogło podstawę do wydania kolejnej decyzji ustalającej wysokość zaległości na datę jej wydania. Wskazując na powyższe Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako nieuzasadnioną. Del. SSO Beata Górska SSO Romana Mrotek SSA Zofia Rybicka-Szkibiel
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.