z art. 227 kpc. Powód w zarzutach apelacji wskazał, że wnioski dowodowe zgłoszone na rozprawie w dniu 14 września 2015 r. zostały oddalone niesłusznie, ponieważ strona powodowa nie zgłosiła ich wcześniej bez swojej winy, a uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowodowałoby zwłoki w rozpoznaniu sprawy. Wnioski te dotyczyły zobowiązania odbiorcy przesyłki spółki (...) do wskazania danych i adresu magazyniera, który odbierał przesyłkę i dopuszczenie dowodu z przesłuchania tego świadka oraz dopuszczenie dowodu z przesłuchania strony powodowej. W odniesieniu do wyjątku ustawowego z art. 207 §
kpc w postaci braku winy strony w niezgłoszeniu dowodu we właściwym czasie podnieść należy, iż powód nie wykazał w apelacji tego, że w ramach postępowania przed Sądem I instancji miał miejsce przytoczony wyjątek, który umożliwiłyby dopuszczenie przez Sąd spóźnionych twierdzeń i dowodów. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, zawarte w uzasadnieniu wyroku, że reakcją powoda na treść zeznań świadka W. B., które nic nie wniosły do sprawy, powinien być wniosek o przesłuchanie świadka będącego magazynierem odbiorcy uczestniczącym w rozładunku lub wniosek o ustalenie jego danych. W myśl przepisów postępowania cywilnego strona powinna zgłaszać wnioski dowodowe najszybciej jak to możliwe w danych okolicznościach sprawy. Nie można natomiast stwierdzić, że w niniejszej sprawie, gdzie powód wykazał się pięciomiesięczną biernością, wnioski dowodowe zostały złożone najszybciej jak to możliwe. Taka sytuacja świadczy ponadto o braku należytej staranności strony powodowej. Jednocześnie podkreślić należy, iż powód nie może twierdzić tego, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosków dowodowych we właściwym czasie z uwagi na próbę samodzielnego poszukiwania danych i adresu świadka. Po pierwsze próba samodzielnego ustalenia danych świadka nie jest przeszkodą do złożenia do sądu wniosku o ustalenie świadka zdarzenia. Wniosek taki nie blokowałby w żaden sposób działań powoda mających na celu samodzielne ustalenie danych świadka zdarzenia. Po drugie powód nie przedstawił w apelacji jakichkolwiek dowodów na to, że faktycznie podjął taką próbę w 5-miesięcznym okresie poprzedzającym rozprawę z dnia 14 września 2015 r. oraz na czym działania te miały polegać. W zarzucie apelacyjnym powód powołał się także na kolejny wyjątek ustawowy z art. 207 §
kpc oparty na tym, że uwzględnienie wniosków dowodowych nie spowodowałoby zwłoki w postępowaniu. Jednakże powód nie wykazał w żaden sposób, że uwzględnienie wniosków dowodowych złożonych na rozprawie z dnia 14 września 2015 r. nie spowoduje dalszej zwłoki. Biorąc pod uwagę treść wniosków dowodowych powoda, ich uwzględnienie wydłużyłoby postępowanie o co najmniej kilka kolejnych miesięcy co sprawia, że nie zachodzi tutaj wyjątek ustawowy z art. 207 §
Apelacja powoda nie zawiera zaskarżenia, w trybie art. 380 kpc postanowienia Sądu I instancji z dnia 14 września 2015 r. o oddalenie wniosku w przedmiocie zobowiązania przez sąd odbiorcy przesyłki spółki (...) do wskazania danych i adresu magazyniera, który odbierał przesyłkę i dopuszczenie dowodu z przesłuchania tego świadka. Jednocześnie z treści apelacji wynika, że powód ustalił dane i adres świadka - K. S., o którego wnioskował na rozprawie z dnia 14 września 2015 r. i w związku z tym wnosi o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu, z przesłuchania tego świadka. Jednakże, biorąc pod uwagę to, że wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań tego świadka nie był składany bezpośrednio przed Sądem I instancji (składany był tylko wniosek o ustalenie danych świadka zdarzenia) apelacja powoda powinna, w oparciu o art. 381 kpc wykazać, że strona nie mogła powołać tego świadka przez Sądem I instancji albo że potrzeba powołania się tego świadka wynikła później. Należy podzielić stanowisko pozwanego, iż powód mógł złożyć wniosek o to, aby Sąd I instancji zobowiązał odbiorcę przesyłki spółkę (...) do wskazania danych i adresu magazyniera, który odbierał przesyłkę i dopuścił dowód z przesłuchania tego świadka. Wniosek ten powinien być zgłoszony bezpośrednio po przesłuchaniu świadka W. B., którego zeznania nic nie wniosły do sprawy. Powód zaniechał tej czynności, a tym samym wszelkie wnioski dowodowe w tym zakresie, składane zarówno przed Sądem I i II instancji, uznać należy za spóźnione. Przepis art. 381 kpc nie może służyć stronie, która była bierna w toku postępowania przed Sądem I instancji do przenoszenia postępowania dowodowego na etap apelacyjny. Podniesiony w apelacji zarzut naruszenia art. 299 kpc jest również bezzasadny. Jest to dowód posiłkowy stosowany jedynie, gdy nie można ustalić istotnych okoliczności sprawy w inny sposób. W niniejszej sprawie T. B. - Prezes Zarządu powodowej spółki nie był bezpośrednim świadkiem rozładunku- towarów, które uległy uszkodzeniu, a więc przesłuchanie strony powodowej w żaden sposób nie prowadziłoby do ustalenia okoliczności istotnych w sprawie. Ponadto, jak wynika z protokołu z rozprawy z dnia 14 września 2015 r., powód nie podniósł zastrzeżenia w trybie 162 kpc w zakresie naruszenia art. 299 kpc. Dodatkowo również w tym zakresie apelacja nie zawiera zaskarżenia w trybie art. 380 kpc. Sąd Okręgowy podziela stanowisko pozwanego, iż nie zachodzi zarzucane w apelacji powoda naruszenie art. 223 kpc w zw. z art. 230 kpc. Pozwany na rozprawie z dnia 14 września 2015 r. podniósł, iż powód nie wykazał wysokości szkody. Zdaniem powoda taki zarzut był spóźniony oraz nie mógł być uwzględniony przez Sąd I instancji. Jednakże zarzut nieudowodnienia wysokości szkody przez powoda był zarzutem materialnoprawnym, opartym na art. 6 kc w zw. z art. 361 § 2 kc, w myśl których w niniejszej sprawie to na powodzie spoczywał dowód wykazania wielkości szkody. Jeżeli powód domaga się zapłaty kwoty pieniężnej za uszkodzenie przewożonego kotła w całości to też zobowiązany jest do wykazania tego, że uszkodzenie było całkowite, a nie częściowe. Zarzut pozwanego dotyczył więc niewywiązania się powoda z dyspozycji art. 6 kc w zw. z art. 361 § 2 kc oraz nie wprowadzał on nowych dowodów i okoliczności faktycznych, które mogłyby być uznane za spóźnione. Należy podzielić ocenę prawną Sądu I instancji zawartą w uzasadnieniu wyroku. Zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe przewoźnik ponosi odpowiedzialność za utratę, ubytek lub uszkodzenie przesyłki powstałe od przyjęcia jej do przewozu aż do jej wydania oraz za opóźnienie w przewozie przesyłki. Z kolei zgodnie z art. 43 Prawa przewozowego jeżeli umowa lub przepis szczególny nie stanowią inaczej, czynności ładunkowe należą odpowiednio do obowiązków nadawcy lub odbiorcy. Zważywszy na to, iż powód nie wykazał tego, że to pracownik pozwanego dokonywał rozładunku towarów, które uległy uszkodzeniu nie jest możliwe obciążenie pozwanej spółki odpowiedzialnością odszkodowawczą na podstawie art. 474 kc Z tych względów i w oparciu o art. 385 kpc Sąd Okręgowy orzekł jak w pkt I sentencji. Orzeczenie o kosztach procesu za drugą instancję zawarte w pkt II wyroku sąd oparł na treści art. 98 § 1 i § 3 kpc w zw. z art. 99 kpc i art. 108 § 1 kpc. SSO Sławomir Boratyński SSO Liliana Stępkowska SSO Jacek Widło
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.