Zgodnie z załącznikiem nr 2 do SIWZ zadanie częściowe nr 3 - „Kolonia letnia do K. dla 40 osobowej grupy dzieci pracowników w wieku od 7 do 13 lat miała się odbyć w terminie lipiec 2015r. - 14 dni. Zakwaterowanie : 13 noclegów w jednym hotelu, pensjonacie lub ośrodku kolonijnym minimum 2 gwiazdki, pokoje: 3,4,5 -osobowe z łazienkami, z łóżkami pojedynczymi (nie piętrowymi, teren ogrodzony, na miejscu: jadalnia na jedna zmianę, świetlica z TV, sala gier z bilardem i stołem do tenisa stołowego, boisko sportowe, plac zabaw, miejsce na ognisko). Wykonawca miał zapewnić w całości na swój koszt zwiedzanie ciekawych miejsc i obiektów, wycieczki autokarowe i piesze, bilety wstępu do zwiedzanych obiektów wycieczki m.in. do -piesza wycieczka z przewodnikiem S. do S. -wycieczka do starej kopalni (...) w K. -wycieczka autokarowa do C. -zwiedzanie K., -wycieczka do D. w S. wraz z biletami wstępu. Odnośnie kadry wymaganiem było: kierownik kolonii posiadający wymagane uprawnienia, w tym pedagogiczne, doświadczeni wychowawcy, opieka medyczna -pielęgniarka na miejscu i lekarz- na telefon. Impreza turystyczna rozpoczęła się zgodnie z planem w dniu 1 lipca 2015r. wyjazdem autokaru z R.. Po przybyciu na miejsce, w jakim mieli być zakwaterowani uczestnicy kolonii tj. ośrodku (...), okazało się, że jest tam awaria systemu wodno - kanalizacyjnego, co powodowało, że tylko część uczestników mogła być tam zakwaterowana. Z uwagi na to - po konsultacji z biurem S. - kierownik grupy D. Z. podjął decyzję o szukaniu innego miejsca, gdzie można by było zakwaterować całą grupę. Po otrzymaniu posiłku część grupy pod opieką dwóch wychowawców pozostała w ośrodku (...) w tej części, która funkcjonowała prawidłowo, a pozostała część wraz z dwoma opiekunami przewieziona została do ośrodka (...). Około godz. 20:30 kierownikowi udało się znaleźć ośrodek, który mógłby pomieścić całą grupę i który - zgodnie z zapewnieniami kierownika ośrodka - posiadał wszelkie zezwolenia na przyjmowanie grup kolonijnych, miał uprawnienia wydane przez straż pożarną, sanepid. Około godziny 22.00 wszystkie dzieci zostały przewiezione do OW (...). O wyborze ośrodka został poinformowany powód. W następnym dniu telefonicznie zawiadomiono pozwaną Politechnikę o zmianie ośrodka. Nadto w piśmie z dnia 2 lipca 2014r. powód poinformował pozwanego, że w dniu 1 lipca 2015r. w trybie natychmiastowym została dokonana zmiana ośrodka wypoczynkowego uwagi na awarię systemu wodnokanalizacyjnego i dzieci zostały przewiezione do innego ośrodka, który spełnia wszystkie wymaganie stawiane oferentom w SIWZ. Ośrodek (...) reprezentował poziom ośrodka z lat 70-tych, jednak nikt nie zgłaszał uwag co do jego stanu i w trakcie pobytu dzieci nie była składana reklamacja, ani nikt z tego powodu nie zrezygnował z imprezy. Znajdowała się tam stołówka z jedzeniem przygotowywanym na miejscu, co do którego nikt nie zgłaszał zastrzeżeń. Również rodzice, którzy odwiedzali dzieci, nie zgłaszali kierownictwu ośrodka skarg co do zakwaterowania dzieci. Do centrum K. z ośrodka piechotą trzeba było iść około 20 minut. Ośrodek (...) miał podpisaną umowę z lekarzem, który w razie potrzeby, był dostępny na telefon. Na miejscu w ośrodku nie było pielęgniarki, a jedynie opieka lekarska i pielęgniarska na telefon. Jeden z opiekunów -D. Z. posiadał uprawnienia w zakresie opieki medycznej i uprawnienia nauczyciela ratownictwa przedmedycznego. Na terenie ośrodka (...) była świetlica, gdzie odbywały się zajęcia plastyczne. W świetlicy nie było stołu do ping - ponga, „piłkarzyków", był sprzęt nagłaśniający i oświetleniowy, co pozwalało na organizowanie dyskotek, było tam również pianino na którym grały dzieci, telewizor. Uczestnicy kolonii mieli do dyspozycji Orlik, zamknięty i ogrodzony plac zabaw z piaskownią, boisko przed budynkiem. W jednych drzwiach była pęknięta szyba , ale drzwi te były zastawione i dzieci nie miały do nich dostępu. W budynku były miejsca, gdzie odpadał tynk ze ścian, był on zaniedbany, niemniej jednak jego stan pozwalał na prowadzenie działalności w zakresie organizacji kolonii. Pokoje, w jakich przebywały dzieci były małe, brakowało odpowiedniej liczby szaf. Wykładzina na korytarzu nie była prawidłowo zabezpieczona, odklejała się. W pokojach niektóre łóżka były połamane. Stan łazienek również nie był zadawalający, odbiegał od standardów XXI wieku. Również stan okien i balkonów był niezadowalający, płytki były nieprzytwierdzone do chodnika. Dzieci same sprzątały swoje pokoje. Również teren wokół ośrodka był zaniedbany, chodniki były krzywe, parking dziurawy, teren nie był ogrodzony, trawniki nie wykoszone. Dzieci nie miały pomiędzy posiłkami zapewnionego dostępu do wody, która miała być na korytarzach, musiały same kupować sobie wodę i przynosić ją w plecakach ze sklepu. Do dyspozycji uczestników kolonii był autokar, który był „dzielony" z drugą kolonią z L., która wówczas przebywała w K.. W większości pokoi znajdowały się pojedyncze łóżka za wyjątkiem jednego, w którym było łóżko podwójne i tam - na prośbę rodziców - zakwaterowane zostało rodzeństwo. Każdy pokój miał łazienkę, papier toaletowy był dostępny w recepcji obiektu. Drobne usterki, typu niedomknięcia szafy, przesunięte łóżko - były na bieżąco naprawiane. W trakcie pobytu, dzieci jeden raz miały wyjście na basen dodatkowo płatne. Już w trakcie trwania kolonii rodzice uczestników zgłaszali pozwanemu skargi dotyczące warunków, w jakich przebywały dzieci - wraz z dokumentacja zdjęciową. Po interwencjach rodziców dotyczących zmiany miejsca zakwaterowania dzieci, przedstawiciel komisji socjalnej pozwanego wyjaśniał telefonicznie te kwestie z powodem. Po powrocie z kolonii rodzice dzieci uczestniczących w kolonii złożyli pisemne skargi z opisem warunków panujących w obiekcie i dokumentacją zdjęciową. W dniu 15 lipca 2015r. powód -jako wykonawca - wystawił „ protokół odbioru usługi turystycznej na podstawie umowy nr (...) z dnia 23.03.2015r. na zorganizowanie kolonii letniej w K.". Zgodnie z umową - § 4 ust.5 - protokół ten podpisany przez zamawiającego miał być podstawą do wystawienia przez Wykonawcę faktury za wykonanie usługi. Powyższy protokół nie został podpisany przez Zamawiającego tj. Politechnikę (...). Pozwany podpisał natomiast takie protokoły dotyczące obozu letniego w Z.- w B.z dnia 27 lipca 2015r. i obozu letniego na W. z dnia 14.08.2015r. W dniu 15 lipca 2015r. powód wystawił fakturę VAT nr (...) za zorganizowanie usługi turystycznej - letni obóz wypoczynkowy - K. w terminie 01-14 lipca 2015r. zgodnie z umową (...) na kwotę 46 044,00 zł. Na odwrotnej stronie faktury pracownik pozwanego sporządził adnotację z datą 28.07.2015r - zgodnie z procedurami wewnętrznymi obowiązującymi u pozwanego, że faktura została sprawdzona pod względem merytorycznym i rachunkowym. Przy piśmie z dnia 14 sierpnia 2015r., które wpłynęło do powoda w dniu 20 sierpnia 2015r. pozwany odesłał powodowi wystawioną przez niego fakturę za zorganizowanie kolonii dla dzieci pracowników Politechniki (...) w 2015r. - powołując się na § 4 pkt 5 umowy z dnia 23 marca 2015r. Wskazał, że protokół odbioru nie został podpisany z uwagi na licznie uwagi do organizatora kolonii zgłoszone przez pracowników, które są weryfikowane przez Zamawiającego. Wskazał również, że wystawienie faktury będzie możliwe po podpisaniu protokołu. W odpowiedzi na powyższe - pismem z dnia 21 sierpnia 2015r. powód ponownie przesłał pozwanemu fakturę nr (...). Wskazał, że ustawowy termin reklamacji dotyczący świadczenia dla pozwanego usługi turystycznej upłynął i dlatego wezwał pozwanego do zapłaty ww. faktury , której termin płatności - zgodnie z umową upłynął dnia 14 sierpnia 2015r. W dniu 19 sierpnia 2015r. pozwany sporządził notę obciążeniową (...) na kwotę 16 076,00 zł tytułem kary umownej w wysokości 10% za nieprawidłowe wykonanie przedmiotu umowy zgodnie z § 4 pkt ł zgodnie z umową nr (...) - z prośbą o przelanie tej kwoty na konto Politechniki. Powyższa nota została przesłana powodowi wraz ze skargami rodziców oraz protokołem końcowym odbioru usługi podpisanym przez zamawiającego. W protokole pozwany zawarł „ustalenia dotyczące odbioru". W pkt 2 tych ustaleń zaznaczono - Usługa nie została wykonana zgodnie z umową między innymi w następującym zakresie: - w kilku przypadkach zamiast łóżek pojedynczych były łóżka podwójne na których dzieci spały po dwie os. - brak opieki medycznej , pielęgniarskiej zgodnie w SIWZ i ofertą, - stan obiektu stanowił zagrożenie dla życia lub zdrowia dzieci przebywających w obiekcie w K. (zał. nr 1 - opis stanu technicznego , zał. nr 2 - zdjęcia dokumentujące stan obiektu). Adnotacja poczyniona na piśmie z dnia 20.08.2015r wskazuje, że powód otrzymał je w dniu 25 sierpnia 2015r. W dniu 26 sierpnia 2015r pozwany dokonał zapłaty części należności z faktury VAT/ (...) sporządzonej przez powoda za zorganizowanie kolonii w K. w kwocie 29.968, zł .W treści potwierdzenia wykonanej operacji przedłożonego do akt, w tytule operacji zaznaczono: faktura VAT/ (...) - 46.044,00 zł minus nota księgowa (...)-16.076,00 zł. W dniu 26 września 2015r. powód ustosunkowując się do pisma odmawiającego podpisania protokołu w przedłożonej formie wskazał, że nieprawdziwy jest zarzut braku pojedynczych łóżek, gdyż każde z dzieci miało pojedyncze łóżka, nieprawdziwy jest też zarzut braku opieki medycznej, pielęgniarskiej, gdyż Kierownik kolonii posiadał certyfikat Ratownika pierwszego kontaktu, który w pełni zabezpieczał potrzeby udzielania pierwszej pomocy i opieki pielęgniarskiej. OW (...) miał zawartą umowę z lekarzem rodzinnym, dostępnym na wezwanie i to w sposób wystarczający zabezpieczało potrzeby uczestników kolonii ze SIWZ, zarzuty dotyczące obiektu w zakresie zał. nr 1 są niewiarygodne ze względu na opinię opartą na przedłożonych tendencyjnych zdjęciach obiektu złożonych przez trzech nieprzychylnie nastawionych rodziców. ponadto, iż sesja zdjęciowa przedłożona w zał. nr 2 zrobiona była celowo, aby ukazać mankamenty ośrodka ze złej strony i nie mające wpływu na pobyt i bezpieczeństwo dzieci. Powód końcowo dodał w tym piśmie, że nie wyraża zgody na obciążenie go karą umowną, która nie dotyczy tylko organizacji kolonii w K., ale obejmuje też kolonie w B.i na W., podkreślając , że organizacja tych imprez została pozytywnie przyjęta przez dział socjalny Politechniki (...). Mając na uwadze, powyższe powód wniósł o zrealizowanie w całości płatności wynikającej z faktury VAT/ (...) w terminie do 5 października 2015r. tj. brakującej kwoty 16 076,00 zł. W odpowiedzi na powyższe - pismem z dnia 7 października 2015r. Politechnika (...) poinformowała o odmowie podpisania protokołu w formie przesłanej przez powoda i podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.W dniu 15 października 2015r. powód wystosował do pozwanego ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty kwoty 16 076,00 zł z faktury VAT nr (...) wystawionej na sumę 46 044,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia oznaczonego jako termin zapłaty do dnia uiszczenia zaległości. W dniu 23 października 2015r. Politechnika ustosunkowując się do wezwania do zapłaty podała, iż jest ono bezzasadne, a kwota w wysokości 16 076,00 zł została naliczona jako kara umowna na podstawie § 7 ust. 1 umowy tytułem nieprawidłowego wykonania przedmiotu umowy. Dodano również, że nie został podpisany protokół odbioru usługi w zakresie organizacji kolonii letniej do K. i z tego względu fakturę VAT nr (...) uznać należy za wystawioną bezpodstawnie, a kierowanie roszczeń o zapłatę za ww. fakturę za bezzasadne. W dniu 27 lutego 2016r. powód sporządził wezwanie do dobrowolnej zapłaty kwoty 16 076,00 zł skierowane do pozwanego. Odpowiadając na powyższe pozwana Politechnika (...) podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie uznając roszczenia powoda za bezzasadne. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd I instancji wskazał, że powód - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - ani w pozwie ani w toku postępowania sądowego nie określił podstawy prawnej dochodzonego roszczenia. W końcowej części uzasadnienia jedynie wskazał - w sposób opisowy - że domaga się od pozwanego zapłaty kwoty stanowiącej 10% przysługującego mu wynagrodzenia z tytułu zrealizowanej umowy o świadczenie usług turystycznych. Podobnie pozwany - poza ustawą o usługach turystycznych - wnosząc o oddalenie powództwa nie powoływał żadnych konkretnych przepisów prawa cywilnego na poparcie swego stanowiska W tej sytuacji - Sąd, kierując się zasadą „ da mihi factum dabo tibi ius" , dokonał analizy instytucji prawa cywilnego, które mogłyby mieć ewentualnie zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym i na tej podstawie ocenił zasadność zgłoszonego w pozwie roszczenia. W pierwszej kolejności wyjaśnił kwestię, czy w niniejszej sprawie doszło do skutecznego potrącenia kar umownych naliczonych przez pozwanego w związku z nienależytym wykonaniem przez powoda umowy w zakresie dotyczącym kolonii w K. z wierzytelnością powoda objętą fakturą z dnia 15 lipca 2015r VAT nr (...) za zorganizowanie usługi turystycznej - letni obóz wypoczynkowy -K. w terminie 01-14 lipca 2015r. zgodnie z umową (...) na kwotę 46 044,00 zł. W dniu 19 sierpnia 2015r. pozwany sporządził bowiem notę obciążeniową (...) na kwotę 16.076,00 zł tytułem kary umownej ( szczegółowo wyżej opisaną) - z prośbą o przelanie tej kwoty na konto Politechniki - nie określając terminu zapłaty , a następnie w dniu 26 sierpnia 2015r - dokonując zapłaty części należności - kwoty 29.968 zł do faktury powoda-dodał w treści tytułu operacji „faktura VAT/ (...) -46.044,00 zł minus nota księgowa (...)- 16.076,00 zł ". Sąd Rejonowy przypomniał, że instytucję potrącenia w prawie cywilnym reguluje przepis art 498 k.c. i nast. Aby mogło dojść do potrącenia muszą być spełnione łącznie cztery przesłanki: wzajemność wierzytelności, jednorodzajowość świadczeń, wymagalność wierzytelności i zaskarżalność wierzytelności. Faktura powoda i nota obciążeniowa pozwanego dotyczą niewątpliwie wzajemnych wierzytelności stron. Przedmiotem świadczenia w obu wierzytelnościach są pieniądze tj. obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a więc są to świadczenia tego samego (jednego) rodzaju. W ocenie Sądu I instancji, obie te wierzytelności mogły być dochodzone przed sądem. Pozostała zatem kwestia wymagalności roszczeń na dzień 26 sierpnia 2015r, tj., na dzień, w którym pozwany zrealizował przelew dokonując częściowej zapłaty faktury powoda z dnia 15 lipca 2015r VAT nr (...). Sad uznał, że nie ma wątpliwości co do wymagalności wierzytelności powoda wynikającej z tej faktury. Inaczej natomiast, zdaniem Sądu wyglądała kwestia wymagalności wierzytelności pozwanego wynikającej z noty księgowej, w której pozwany naliczył powodowi kary umowne. Sąd stwierdził, że roszczenie o zapłatę kary umownej ma charakter bezterminowy, chyba że strony ustaliły w umowie termin jego zapłaty. W umowie zawartej przez strony niniejszego procesu nie określono terminu zapłaty kar umownych. W tej sytuacji wymagalność kary umownej ustala się przy zastosowaniu reguł określonych w art. 455 k.c. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania świadczenia. Sąd przypomniał, że powód otrzymał od pozwanego notę obciążeniową (wraz z pozostałymi dokumentami) w dniu 25 sierpnia 2015r , zaś już w następnym dniu, tj. w dniu 26 sierpnia 2015r. pozwany obniżył należność powoda o zapłatę wynagrodzenia z tytułu zrealizowanej umowy o kwotę naliczonych w nocie obciążeniowej kar umownych, co wynika wprost z treści przelewu. Pozwany nie przedłożył dowodu, aby wcześniej niż 25 sierpnia 2015r., skutecznie wezwał powoda do zapłaty kary umownej. Analizując te kwestię Sąd uznał, że nie ma podstaw by przyjąć, że wierzytelność pozwanego o zapłatę kar umownych była już wymagalna w dacie zrealizowania przelewu, w którego tytule pozwany powołał się na notę obciążeniową, tj. 26 sierpnia 2015r. W świetle powyższego Sąd przyjął, że w okolicznościach niniejszej sprawy -w dniu 26 sierpnia 2015r nie istniały wszystkie cztery przesłanki potrącenia wskazane w art 498 § 1 k.c. , które to przesłanki muszą wystąpić kumulatywnie , by zaistniał skutek określony w art. 498 § 2 k.c. Sąd Rejonowy uznał, że nie doszło do potrącenia wierzytelności pozwanego o zapłatę kar umownych z wierzytelnością powoda o zapłatę wynagrodzenia za zorganizowanie kolonii w K., ze względu na to, że wierzytelność pozwanego o zapłatę kar umownych w dniu 26 sierpnia 2015r nie była jeszcze wymagalna. A skoro nie doszło do skutecznego potrącenia - to nie nastąpił skutek , o którym mowa w art. 498 § 2 k.c. obejmujący trwałe zniweczenie żądania powoda w zakresie żądania zapłaty kwoty 16.076 zł równej wysokości naliczonych kar umownych. Procedura reklamacyjna klienta przewidziana w art. 16 b Ustawy o usługach turystycznych z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 133, poz. 884 ze zm.) nie ma charakteru obligatoryjnego, a uchybienie terminu złożenia reklamacji nie pozbawia klienta dochodzenia roszczeń z tytułu nienależytego wykonania umowy na drodze sądowej. Nie miał, jak stwierdził Sąd, racji pozwany zarzucając, że faktura wystawiona przez powoda jest nieważna z uwagi na brak podpisania protokołu odbioru i nie może stanowić podstawy dochodzenia roszczeń o zapłatę wynagrodzenia. W § 4 ust. 5 umowy stron jest wprawdzie zawarte postanowienie o treści : „ Podstawą do wystawienia faktury VAT będzie protokół odbioru prawidłowo wykonanej usługi, podpisany przez Zamawiającego". Nie oznacza to jednak ,że w sytuacji, gdy zamawiający (pozwany) zgłosi zastrzeżenia do wykonania usługi i odmówi podpisania protokołu odbioru - to zamyka wykonawcy (powodowi) drogę sądową dochodzenia zapłaty wynagrodzenia i czyni ją niedopuszczalną. To właśnie proces sądowy wytoczony przez wykonawcę usługi turystycznej o zapłatę wynagrodzenia za wykonaną usługę ma służyć weryfikacji zarzutów zamawiającego (pozwanego). Sąd ostatecznie uznał, iż postępowanie dowodowe wykazało, że wykonanie umowy w zakresie zorganizowania kolonii w K. nie było w pełni zgodne z jej treścią, co zostało enumeratywnie wymienione w treści uzasadnienia. Reasumując, Sąd co do zasady, podzielił zarzuty pozwanego, że umowa w zakresie obejmującym zorganizowanie kolonii w K. była częściowo wykonana w sposób nienależyty: część sygnalizowanych zarzutów okazała się trafna. Podkreślił jednak, że częściowo odstępstwo od treści umowy (zmiana miejsca zakwaterowania dzieci) wyniknęło z przyczyn, za które powód (wykonawca) nie ponosi odpowiedzialności, zaś niektóre zarzuty nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Sad przypomniał, że niewykonanie lub nienależyty wykonania umowy skutkuje odpowiedzialnością odszkodowawczą dłużnika stosownie do art. 471 k.c. Odpowiedzialność odszkodowawcza za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania może być także uregulowana poprzez zastrzeżenie w umowie kar umownych - art. 484 § 1 k.c. Zastrzeżenie w umowie kar umownych powoduje modyfikację reguł odpowiedzialności kontraktowej w ten sposób, że wierzyciel wykazuje jedynie sam fakt zastrzeżenia kary umownej oraz niewykonanie (lub nienależyte wykonanie) zobowiązania przez dłużnika. Okolicznością bezsporną było, że w niniejszej sprawie strony ustaliły w umowie, że w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy strony będą płacić kary umowne : § 7 ust. 1 lit . d) „w przypadku nieprawidłowego wykonania przedmiotu umowy w wysokości 10 %
l umowy". Sąd Rejonowy uznał, że pozwany - co do zasady - był uprawniony do naliczenia powodowi kar umownych w kwocie 16.076 zł zastrzeżonych w § 7 lit.
Cena ta obejmuje trzy zadania objęte umową: obóz w B., na W. i kolonię w K.. Bezsporne było, że zastrzeżenia pozwanego co do nienależytego wykonania umowy dotyczyły tylko kolonii w K.. W świetle powyższej umowy co do zasady pozwany był uprawniony do naliczenia kary umownej od łącznej ceny trzech zadań, choć jego zastrzeżenia dotyczyły tylko jednego zadania. Strony bowiem zawierając umowę przyjęły taką konstrukcję, że mimo podzielności świadczenia (łącznie trzy zadania) - kara umowna będzie naliczana od ceny wszystkich zadań. Powód zawierając umowę na taki sposób liczenia kar umownych wyraził zgodę, nie mniej tak wyliczona kara umowna nie pozostaje bez wpływu na ustalenie, czy zachodzi przesłanka z art. 484 § 2 k.c. Badając okoliczności związane z oceną konkretnych, negatywnych następstw, które dotknęły wierzyciela na skutek naruszenia zobowiązania przez dłużnika to Sąd podkreślił , że w niniejszej sprawie nie ujawniono, by skutki uchybień w wykonaniu umowy przez powoda miały charakter szczególnie negatywny. Na tym etapie otworzyła się możliwość porównania wysokości zastrzeżonej i naliczonej kary umownej do szkody, jaką wierzyciel (pozwany) poniósł na skutek nienależytego wykonania umowy przez powoda i ewentualnego odszkodowania należnego wierzycielowi na zasadach ogólnych, gdyby kary umownej nie zastrzeżono w umowie, W okolicznościach ustalonych w niniejszej sprawie trudno określić wysokość szkody poniesionej przez pozwanego związanej uchybieniami, których dopuścił się powód : niezapewnienie opieki pielęgniarskiej, brak napojów pomiędzy posiłkami, brak wyposażenia świetlicy w sposób określony umową, czy też zakwaterowanie dzieci w obiekcie będącym w nienajlepszym stanie technicznym (za co, jak uznał Sąd, nie sposób przypisać powodowi odpowiedzialności). Również z tych przyczyn kara umowna naliczona przez pozwanego, jak wskazał Sąd Rejonowy, jest rażąco wygórowana. Waga naruszeń ze strony powoda nie była szczególnie nasilona. Z zagadnieniem przesłanek miarkowania kary umownej ściśle wiąże się zagadnienie stopnia i sposobu jej redukcji, gdy - jak podaje się w doktrynie - obniżenie kary umownej ma sprowadzać się do eliminacji rażącego wygórowania kary, która powoduje, że jej uwzględnienie stałoby w sprzeczności z poczuciem słuszności, ale nie może prowadzić do zejścia poniżej najszerzej pojętej szkody doznanej przez wierzyciela wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Miarkowanie kary umownej przez Sąd ma przeciwdziałać dużym dysproporcjom między wysokością zastrzeżonej kary a godnym ochrony interesem wierzyciela. Miarkując karę umowną Sąd powinien mieć na względzie podstawowe funkcje kary umownej, jakimi są funkcja stymulująca wykonanie zobowiązania, funkcja represyjna w postaci sankcji za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy oraz funkcja kompensacyjna, polegająca na naprawieniu szkody, jeśli wierzyciel ją poniósł, bez konieczności precyzyjnego wyliczania jej wysokości, co zasadniczo ułatwia realizację dochodzonego uprawnienia. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Rejonowy uznał, że w realiach niniejszej sprawy zachodzi przesłanka do zredukowania żądanej i naliczonej przez pozwanego kary umownej jako rażąco wygórowanej (art. 484 § 2 zd. drugie k.c.). Rozważając z kolei o ile zredukować kary umowne – Sąd I instancji, biorąc pod uwagę całokształt poczynionych ustaleń faktycznych oraz wypracowane przez orzecznictwo i naukę prawa zasady miarkowania kar umownych z powodu ich rażącego wygórowania , kierując się nadto kryterium o charakterze „słusznościowym", doszedł do przekonania, że uzasadnione jest obciążenie powoda karą umowną w wysokości 10% naliczoną od wynagrodzenia za zorganizowanie kolonii w K. , jako że realizując to zadanie powód uchybił obowiązkom jego należytego wykonania. Należne pozwanemu kary umowne, jak wskazał Sąd, stanowią więc kwotę 4.604,40 zł, co uzasadniało obniżenie należności dochodzonej przez powoda w niniejszym postępowaniu - do kwoty 11.471,60 zł (16.076,00 zł - 4.604,40 zł = 11.471,60 zł. ). W ocenie Sądu I instancji, zmiarkowanie kary umownej należnej pozwanemu z tytułu nienależytego wykonania umowy przez powoda do kwoty 4.604,40 zł, z jednej strony , uwzględnia funkcje, jaka ma pełnić kara umowa zastrzeżona w umowie, z drugiej zaś - uwzględnia kryteria dające podstawę do miarkowania kary osadzone w okolicznościach faktycznych, w tym zwłaszcza zakres naruszenia przez powoda obowiązków umownych i skutki tych naruszeń - przy równoczesnym ustaleniu, że nienależyte wykonanie umowy dotyczy tylko jednego z trzech zadań tą umową objętych, porównanie wysokości naliczonej kary umownej do szkody poniesionej przez pozwanego i ewentualnego odszkodowania z tego tytułu. Kwotę 11.471,60 zł Sąd Rejonowy zasądził w oparciu o wyżej wymienione przepisy oraz na podstawie art. 750 k.c. w zw. z art. 734 § 1 k.c. Przyjął, że zgodnie z art. 750 k.c. do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Natomiast zgodnie z art. 734 § 1 k.c. przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie (punkt I wyroku). Żądanie dalszej kwoty objętej pozwem Sąd oddalił jako nieuzasadnione (punkt II wyroku). O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. - biorąc pod uwagę ostateczny wynik procesu. Powód wygrał proces w 71%, co przy stosunkowym rozdzieleniu kosztów oznacza, iż obciąża go 29% wszystkich kosztów procesu, zaś pozwanego - 71 % . Na koszty procesu powoda składa się opłata od pozwu - 804 zł, koszty zastępstwa procesowego 4.800 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (łącznie 5621 zł). Koszty pozwanego wyniosły łącznie 4817 zł - koszty zastępstwa pełnomocnika oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Koszty procesu poniesione przez obie strony stanowiły więc kwotę 10.438 zł. Z tej kwoty 29 % obciąża powoda (kwota 3027 zł), a 71 % obciąża pozwanego (kwota 7411 zł). Skoro powód poniósł koszty w kwocie 5621 zł, a obciąża go obowiązek pokrycia kosztów procesu w 29 %, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę zł 2594 (5621 zł - 3027 zł - 2594 zł). Pozwany poniósł koszty w kwocie 4817 zł, a obciąża go obowiązek pokrycia 71 %, tj. kwota 7411 zł, dlatego orzekł o kosztach procesu jak w punkcie III wyroku. Apelację od wyroku wniosła pozwana zaskarżając wyrok w części zasądzającej od pozwanego na rzecz powoda kwotę 11 471,60 zł wraz ustawowymi odsetkami od dnia 26 sierpnia 2015 roku 31 grudnia 2015 roku i z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty (pkt. I wyroku)oraz w części rozstrzygającej o kosztach postępowania (pkt III wyroku). Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku Kodeks postępowania cywilnego – poprzez dokonanie w sposób wadliwy oceny zgromadzonego materiału dowodowego, z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów, w szczególności w zakresie przyjęcia, że: a) zmiana miejsca zakwaterowania z ośrodka (...) na ośrodek (...) nastąpiła z przyczyn niezależnych od powoda; b) naliczona powodowi kara umowna przez pozwanego jest rażąco wygórowana; 2. sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez: a) przyjęcie, że w trakcie pobytu dzieci w ośrodku (...) kierownictwo kolonii nie były zgłaszane zastrzeżenia co do stanu budynku oraz panujących w nim warunków sanitarno – higienicznych, w sytuacji gdy z zeznań świadków E. K., M. S.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.