Sąd odrzuci odwołanie w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli osoba zainteresowana nie wniosła sprzeciwu od tego orzeczenia do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie jest oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego 10orzeczenia. Przepis art.
1 k.p.c., wprowadzony ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 121, poz. 1264) oznacza, iż możliwość rozpoznawania przez Sąd odwołania wniesionego w określonych w nim sprawach uzależniona jest od wyczerpania przez zainteresowanego dwuinstancyjnego trybu orzekania. Niezachowanie tego trybu skutkuje odrzuceniem odwołania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 listopada 2007r., III AUa 328/07, LEX nr 399971, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2006r., II UZP 17/05, OSNP 2006/15-16/245). Wobec faktu, że wnioskodawczyni, mimo prawidłowego pouczenia, nie wniosła sprzeciwu od orzeczenia Lekarza Orzecznika do Komisji Lekarskiej, Sąd na podstawie art.
orzekł, jak w sentencji postanowienia. W zakresie wniosku o potraktowanie oświadczenia złożonego na rozprawie jako sprzeciwu od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS, dotychczas niezłożonego, Sąd na podstawie art.477 10§2 k.p.c. przekazał ten wniosek organowi rentowemu celem rozpoznania i wydania decyzji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.