II K 189/18

(1)naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia w postaci stłuczenia przedramienia z otarciem skóry, jak również stłuczenia okolicy łopatki lewej, które to obrażenia utrzymywały się u pokrzywdzonej A. S.

(1)przez okres nie dłuższy niż 7 dni, tj. o czyn z art. 157 § 2 k.k. II. w tym samym miejscu i czasie znieważył pokrzywdzoną A. S.

(1)przy użyciu słów uznawanych powszechnie za obelżywe, tj. o czyn z art. 216 k.k. 2. A. S.

(2)z d. K. c. W. i E. z domu C. ur. (...) w K. oskarżonej o to, że: III. dnia 14.02.2018 r. w P., na klatce schodowej w budynku mieszczącym się przy ul. (...) znieważyła A. P. przy użyciu słowa powszechnie uznanego za obelżywe, tj. o czyn z art. 216 § 1 k.k. 1) na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. oraz art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne wobec oskarżonego A. P. o czyn zabroniony z art. 157 § 2 k.k. oraz o czyn zabroniony z art. 216 § 1 k.k. – opisane w pkt I i II części wstępnej wyroku warunkowo umarza na okres próby wynoszący 1 (jeden) rok, 2) uniewinnia oskarżoną A. S.

(1)od popełnienia zarzucanego jej czynu, 3) na podstawie art. 67 § 3 k.k. orzeka od oskarżonego A. P. na rzecz pokrzywdzonej A. S.

(1)nawiązkę w wysokości 1000 (tysiąca) złotych, 4) na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt k.k. orzeka wobec oskarżonego A. P. obowiązek przeproszenia pokrzywdzonej A. S.

(1)na piśmie w terminie 14 (czternastu) dni od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 5) na podstawie art. 629 k.p.k. w zw. z art. 628 pkt 1 k.p.k. w związku z rozstrzygnięciem zawartym w pkt 1 wyroku zasądza od oskarżonego A. P. na rzecz oskarżycielki prywatnej A. S.

(1)zwrot poniesionych przez nią kosztów procesu w kwocie 792 (siedmiuset dziewięćdziesięciu dwóch) złotych, 6) na podstawie 632 pkt 1 k.p.k. w związku z rozstrzygnięciem zawartym w pkt 2 wyroku obciąża oskarżyciela prywatnego A. P. poniesionymi przez niego kosztami procesu. Na oryginale właściwe podpisy Z upoważnienia Kierownika stażysta M. N. UZASADNIENIE W oparciu o dowody przeprowadzone w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 14 lutego 2018 r. A. S.

(1)przebywała na klatce schodowej budynku, w którym mieszka, gdyż chciała ustalić skąd pochodzi nieprzyjemny zapach wyczuwalny w jej mieszkaniu. Zobaczyła, że schody są pokryte jakąś substancją. W związku z tym postanowiła otworzyć drzwi wejściowe do budynku celem przewietrzenia klatki schodowej. Gdy próbowała otworzyć drzwi została zaatakowana przez sąsiada - A. P., który ją znieważył i spowodował u niej obrażenia ciała. / dowód: wyjaśnienia oskarżonej – k.54v; zeznania W. S. – k.55v; zeznania R. K. – k.56; zeznania R. S. – k.56; zeznania A. K. – k.56v/ Gdy oskarżona wyswobodziła się i weszła na schody by udać się do swojego mieszkania powiedziała w nerwach do A. P. „Ja cię kurwa załatwię”. / dowód: wyjaśnienia oskarżonej – k.54v; zeznania R. F. - k.57; zeznania C. P. – k.58/ A. S.

(1)ma 40 lat. Oskarżona nie była karana sądownie. / dowód: dane o karalności – k.39/ Ustalając stan faktyczny w sprawie Sąd w całości oparł się na wyjaśnieniach A. S.

(1)oraz zeznaniach W. S., R. K., R. S. i A. K., które były spójne i korespondowały ze sobą. Jednocześnie bezpośredni kontakt z tymi osobami na rozprawie nie dawał podstaw do kwestionowania szczerości ich zeznań. Jednocześnie Sąd nie dał wiary relacjom A. P., M. P. i S. P., gdyż były one wzajemnie sprzeczne zarówno co do istotnych okoliczności zdarzenia jak i chronologii wydarzeń. Jeśli chodzi o zeznania R. F. i C. P., były one subiektywnie szczere, gdyż świadkowie ci relacjonowali w ocenie Sądu to co powiedział im A. P.. Świadkowie ci potwierdzili wersję A. S.

(1), że nie znieważyła sąsiada, a jedynie użyła słowa wulgarnego w ramach swojej wypowiedzi kierowanej do A. P., ale nie w celu znieważenia go. Za szczere Sąd uznał także zeznania B. M., jednakże nie były one przydatne do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ponadto Sąd ustalił stan faktyczny w sprawie na podstawie dowodów z dokumentów, w tym opinii biegłego sądowego, których prawdziwość nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Sąd zważył co następuje: A. S.

(1)została oskarżona o to, że w dniu 14 lutego 2018 r., w P., na klatce schodowej w budynku przy ul. (...) znieważyła A. P. przy użyciu słowa powszechnie uznanego za obelżywe, tj. o czyn z art. 216 § 1 k.k. Czyn zabroniony z art. 216 § 1 k.k. popełnia ten kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła. Jest to przestępstwo skierowane przeciwko godności osobistej człowieka, a więc przeciwko jego subiektywnemu poczuciu własnej wartości jako jednostki ludzkiej. Znieważenia może przybrać różne formy działania sprawcy. Najczęściej będą to słowa lub gesty, które w odbiorze społecznym są obraźliwe. Może ono być popełnione tylko umyślnie. Sprawca podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności. Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne Sąd nie stwierdził by A. S.

(1)w dniu 14 lutego 2018 r. użyła pod adresem A. P. jakiegokolwiek słowa wulgarnego ani by znieważyła go w inny sposób. Reasumując, brak w zachowaniu sprawcy choćby jednego z elementów czynu zabronionego, powoduje zdekompletowanie jego znamion, a tym samym niemożność przypisania mu tego czynu. Tak więc skoro oskarżona swoim zachowaniem nie wyczerpała znamion czynu zabronionego z art. 216 § 1 k.k., zachodziła negatywna przesłanka procesowa z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. W tej sytuacji zgodnie z art. 414 § 1 k.p.k. Sąd wydał wyrok uniewinniający. Zgodnie z przepisem art. 632 pkt 1 k.p.k., wobec uniewinnienia A. S.

(1)kosztami procesu obciążono A. P.. Na oryginale właściwe podpisy Z upoważnienia Kierownika stażysta M. N.