Postanowienie to zostało zastrzeżone w sposób i w wysokości oznaczającej naruszenie zasad współżycia społecznego. Koszt takiej prowizji wyniósłby bowiem nawet więcej niż kwota rzeczywiście udostępnionego pozwanej kapitału, zakładając, że pozwana otrzymała jedynie kwotę 1.200 zł. Strona powodowa jest przedsiębiorcą zajmującym się prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania pożyczek i przy zawieraniu umów posługiwała się wzorcami umownymi. Zgodnie z treścią art.
postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie brak było podstaw do obciążania pozwanej dodatkowo kwotą 1.377,60 zł bez wskazania jakiejkolwiek racjonalnej podstawy do tak wysokiego obciążenia. Tak skonstruowane postanowienie umowne uznać należy za niedozwoloną klauzulę umowną w rozumieniu art.
Postanowienie to zostało zastrzeżone w sposób i w wysokości oznaczającej naruszenie zasad współżycia społecznego. Ponadto ustalenie prowizji na tak wysokim poziomie winno być uznane za niedozwolone, wobec rażącego naruszenia tym samym interesów konsumenta. Niezasadny jest zatem również zarzut naruszenia przepisów ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim ( tj. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1528), poprzez ich niezastosowanie. Sąd I instancji nie kwestionował bowiem samej dopuszczalności ustalenia prowizji przez pożyczkodawcę, ale – zgodnie z twierdzeniami pozwu –ustalił, że pozwana zaciągnęła pożyczkę w kwocie 2.577,60 zł, dokonała wpłat łącznie w wysokości 1.677,60 zł i zasądził od pozwanej różnicę pomiędzy kwotą zaciągniętej pożyczki a kwotą dokonanej spłaty, powiększoną o opłaty windykacyjne w kwocie 20 zł. Na uwagę zasługuje fakt, że powód nie wskazywał w pozwie na należną od pożyczki prowizję, jego pełnomocnik nie stawił się na wyznaczony termin rozprawy, a rzeczą Sądu nie jest „dopasowanie” dochodzonej kwoty do kwot wynikających z umowy pożyczki czy załączonych wezwań do zapłaty. To powód winien dokładnie określić w pozwie wysokość dochodzonego roszczenia i jego podstawę. Mając na uwadze niezasadność zarzutów apelacyjnych oraz jednocześnie brak ujawnienia okoliczności, które podlegają uwzględnieniu w postępowaniu odwoławczym z urzędu, apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.