Sygn. akt VI U 1872/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący:

§ 2

k.p.c., Sąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję, orzekając jak w punkcie I.a sentencji. Zasadne, chociaż tylko częściowo, okazało się również odwołanie ubezpieczonego od decyzji w sprawie ustalenia kapitału początkowego w zakresie w jakim domagał się on uwzględnienia w podstawie wymiaru kapitału początkowego dochodów uzyskanych w latach 1977-1991 w wysokości wynikającej z dostępnej dokumentacji płacowej. Ustalając wysokość dochodów ubezpieczonego w latach 1977-1979 Sąd oparł się na jego dokumentacji płacowej - angażach znajdujących się w aktach rentowych (plik I) oraz w aktach osobowych ubezpieczonego z okresu zatrudnienia w (...). Z kolei odnośnie lat 1980-1989 Sąd ustaleń dokonał w oparciu o karty wynagrodzeń ubezpieczonego ściągnięte do akt sprawy. Z kolei wyliczenia dochodu ubezpieczonego w latach 1990-1991 dokonano posiłkując się dokumentacją z okresu wykonywania pracy w ramach umowy agencyjnej przedłożoną przez ubezpieczonego (zielony segregator). Autentyczność dokumentacji płacowej ubezpieczonego nie była kwestionowana przez żadną stronę. Szczegółową wysokość wynagrodzenia ubezpieczonego w poszczególnych latach Sąd ustalił, posiłkując się opinią biegłego z zakresu rachunkowości. W tym miejscu należy wskazać, iż według doktryny i praktyki, opinią biegłego jest osąd o okolicznościach faktycznych, stanach lub zdarzeniach, dla których poznania i wyjaśnienia wymagany jest określony zasób wiadomości specjalnych (wykraczających poza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego ogółu osób inteligentnych i ogólnie wykształconych) z różnych dziedzin nauki, techniki, sztuki, rzemiosła czy obrotu gospodarczego oraz doświadczenia zawodowego, sformułowany i wyrażony w toku postępowania przez osobę wyznaczoną w tym celu przez Sąd, niezainteresowaną rozstrzygnięciem sprawy (a spełniającą wskazane wyżej kryteria - biegłego), ułatwiający zarazem Sądowi właściwą ocenę faktów i rozstrzygnięcie konkretnej sprawy (Komentarz do art.278 kodeksu postępowania cywilnego (Dz.U.64.43.296), [w:] A. Jakubecki (red.), J. Bodio, T. Demendecki, O. Marcewicz, P. Telenga, M.P. Wójcik, Kodeks postępowania cywilnego. Praktyczny komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). Natomiast zgodnie z przepisem art. 233 § 1 k.p.c. - sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Opinia biegłych ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego w sprawie materiału wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Nie może ona natomiast być sama w sobie źródłem materiału faktycznego sprawy ani tym bardziej stanowić podstawy ustalenia okoliczności będących przedmiotem oceny biegłych. Ustalenie stanu faktycznego należy do sądu orzekającego, a biegli powinni udzielić odpowiedzi na konkretne pytania dostosowane do stanu faktycznego sprawy. Opinia biegłego jest bowiem tylko dowodem, którego ocena należy do Sądu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2006 roku, III UK 144/2005). Zdaniem Sądu, sporządzona przez wyżej wskazanego biegłego opinia została oparta o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Biegły, będący specjalistą z dziedziny rachunkowości, co do zasady prawidłowo dokonał obliczeń należności przysługujących ubezpieczonemu w zakresie wynagrodzenia będącego podstawą wymiaru składek w latach 1977-

1. Zgodnie ze wskazaniem Sądu, biegły wyliczył wysokość wynagrodzenia z uwzględnieniem wyłącznie składników wynagrodzenia, co do których na podstawie dostępnej dokumentacji płacowej można było ustalić, że z całą pewnością ubezpieczonemu przysługiwały. Ani ubezpieczony, ani organ rentowy nie wnieśli przy tym merytorycznych zarzutów odnośnie prawidłowości ustalenia przez biegłego czasu pracy ubezpieczonego w latach 1977-1979; strony nie zakwestionowały również wysokości przyjętych przez biegłego składników wynagrodzenia ubezpieczonego w latach 1980-1989 wynikających ze ściągniętych przez Sąd do akt sprawy kart wynagrodzeń ubezpieczonego z tego okresu. Organ rentowy zwrócił wyłącznie uwagę na drobne omyłki dotyczące pominięcia przez biegłego w latach 1982, 1986, 1987 i 1989 niektórych wypłaconych ubezpieczonemu składników wynagrodzenia, które są wliczane do dochodu stanowiącego podstawę wymiaru składki. Wyeliminowanie tych omyłek nie wymagało wiadomości specjalnych i sporządzenia opinii uzupełniającej, stąd też Sąd we własnym zakresie dokonał korekty opinii w tym zakresie dokonując prostego przeliczenia wynagrodzenia otrzymywanego przez ubezpieczonego w tych latach przy uwzględnieniu uwag organu rentowego. Pozostałe zarzuty organu rentowego – odnośnie ewentualnych nieprawidłowości w wyliczeniu dochodu ubezpieczonego w latach 1977,1978, 1981, 1983, 1984 i 1990-1991 - Sąd uznał natomiast za bezzasadne. Organ rentowy ograniczył się bowiem de facto do wskazania, że nie przedłożono mu do wglądu dokumentacji płacowej w oparciu o którą biegły dokonał wyliczenia. W tym miejscu trzeba więc zwrócić uwagę, że biegły wyliczenia należnych ubezpieczonemu wynagrodzeń w okresie od 1977 do 1979 roku dokonał w oparciu o dokumentację płacową ubezpieczonego, która znajdowała się w aktach rentowych (plik I k. 15a i następne), z kolei wyliczenia wynagrodzeń ubezpieczonego za lata 1990-1991 r. dokonano w oparciu o dokumentację znajdującą się w zielonym segregatorze, który został przesłany organowi rentowemu do wglądu w styczniu 2013 r. (k. 69). Pozostała dokumentacja znajdowała się natomiast przez cały czas w jawnych aktach sprawy – dostępnych w każdym czasie dla pełnomocników organu rentowego w sekretariacie Sądu. Wyraźnie trzeba też podkreślić, iż organ rentowy jest zwykłą stroną procesu cywilnego, niewyposażoną przez ustawodawcę w żadne szczególne uprawnienia, w szczególności w zakresie dostępu do akt sprawy. Jeśli więc organ rentowy miał wątpliwości co do treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, mógł je swobodnie i bez przeszkód zweryfikować przez cały czas trwającego dość długo procesu. Miarodajności opinii nie podważyły również zarzuty ubezpieczonego. T. I. co do zasady zgodził się przy tym z wyliczeniem biegłego, podnosząc wyłącznie, że w jego ocenie w latach 1977-1979 jego wynagrodzenie powinno być wyliczone tożsamo jak w roku 1980, tj. z uwzględnieniem wszystkich wypłacanych mu dodatków i premii. Nie przedstawił jednak żadnych dodatkowych dowodów, które pozwoliłyby na wyliczenie wynagrodzenia za te lata zgodnie z jego wnioskiem. Sąd nie neguje przy tym tego, że z całą pewnością w tych latach wynagrodzenie T. I. wynosiło znacznie więcej aniżeli wynika to z opinii biegłego, jednak uznał (mając na względzie orzecznictwo Sądu Najwyższego), że brak jest możliwości ustalenia wysokości tego wynagrodzenia w przybliżeniu, a jedyne co można zrobić, to ustalić minimalną jego wysokość, jaka z całą pewnością mu w tym czasie przysługiwała. Reasumując - w zakresie spornych należności – Sąd uznał wydaną w sprawie ekspertyzę za miarodajną - z uwzględnieniem części zarzutów organu rentowego oraz po wyeliminowaniu we własnym zakresie drobnych omyłek biegłego w zakresie wynagrodzenia z lat 1977 –
2. Sąd dostrzegł nadto, że biegły przyjął w okresie od lutego do kwietnia 1977 r. zaniżoną stawkę godzinową (8,00 zł), zamiast prawidłowej wynikającej ze znajdującego się w aktach osobowych T. I. angażu (8,5 zł); dodatkowo w latach 1978-1979 biegły nie uwzględnił wyliczając wysokość wynagrodzenia faktu, iż od 30 marca 1978 r. ubezpieczonemu przysługiwał stały dodatek stażowy w wysokości 5% (co także jasno wynika z dokumentów znajdujących się w aktach osobowych T. I.). Także i w tym zakresie Sąd dokonał więc samodzielnie korekty opinii. Ustalając wysokość przysługującego ubezpieczonemu wynagrodzenia w latach 1977-1979 Sąd zauważył, iż ze znajdujących się w aktach rentowych (plik I) angaży wynikało, że stałe miesięczne wynagrodzenie ubezpieczonego w okresie zatrudnienia było określane według stawki godzinowej i wynosiło od dnia 1.01.1976 r. – 8,50 zł/godz., od dnia 2.05.1977 r. – 9,50 zł/godz., od dnia 1.06.1978 r. – 10,50 zł/godz. Dodatkowo ubezpieczonemu od 1.02.1977 r. wypłacano stały dodatek spedycyjny za obsługę codzienną w wysokości 26 zł dziennie (nie więcej niż 650 zł miesięcznie), a od 30.03.1978 r. dodatek stażowy w wysokości 5%. W tym miejscu podkreślenia wymaga - mając na uwadze zastrzeżenia organu rentowego – że fakt wypłacania ubezpieczonemu w latach 1977-1979 dodatku za obsługę codzienną w kwocie 26 zł dziennie oraz dodatku w wysokości 5% wynikał wprost z dokumentacji płacowej znajdującej się w aktach osobowych ubezpieczonego z okresu zatrudnienia w (...). Mianowicie w aktach tych znajduje się karta osobowa z 30 lutego 1980 r., w której wskazano, że od 30.03.1978 r. ubezpieczonemu przysługuje dodatek za staż w wysokości 5% wynagrodzenia zasadniczego, od 1.10.1980 r. w wysokości 10%, a od 21.12.1984 r. w wysokości 15%. W aktach tych znajdują się również zlecenia z 16 czerwca 1976 i 14 lipca 1976r., w których wskazano, że od 1 maja 1976r. powierzono ubezpieczonemu wykonywanie czynności spedycyjnych (odbiór i zdanie ładunku, załatwianie formalności dokumentacyjnych, nadzór nad ładunkiem), za których wykonywanie otrzymać miał wynagrodzenie dzienne w wysokości 26 zł (nie więcej niż 650 zł miesięcznie). Mając na uwadze powyższe, Sąd przyjął, że wynagrodzenie ubezpieczonego w okresie zatrudnienia w (...) w roku 1977 (w okresie od lutego do grudnia, bowiem w styczniu pracodawcą T. I. było jeszcze (...)) wyniosło co najmniej 26.337 zł. Biegły wyliczył, że w okresie zatrudnienia w (...) ubezpieczony w okresie od lutego do marca 1977 r. przepracował 63 dni po 8 godzin oraz 10 dni po 6 godzin. Stawka godzinowa w tym okresie wynosiła 8,50 zł (angaż z 3 lutego 1976 r. znajdujący się w aktach osobowych ubezpieczonego z okresu przedmiotowego zatrudnienia). Tym samym wynagrodzenie zasadnicze w tym czasie (luty – kwiecień) wyniosło 4794 zł ( 63 dni x 8 godzin pracy x 8,50 zł/godz. = 4.284 zł + 10 dni x 6 godzin pracy x 8,50 zł/godz. = 510 zł) – w tym zakresie Sąd dokonał korekty opinii biegłego. Z kolei wynagrodzenie zasadnicze za okres kwiecień – grudzień 1977 r. wyniosło 14.497 zł. Biegły wyliczył (i to jego wyliczenie przyjęto jako prawidłowe), że ubezpieczony przepracował w tym czasie 169 dni po 8 godzin oraz 29 dni po 6 godzin. Stawka godzinowa wynosiła w tym czasie 9,50 zł (169 dni x 8 godzin pracy x 9,50 zł/godz. = 12.844,00 zł + 29 x 6 godzin pracy x 9,50 zł/godz. = 1.653,00 zł). Dodatkowo doliczyć należało dodatek za obsługę codzienną w wysokości 26 zł dziennie (nie więcej niż 650 zł miesięcznie). Skoro ubezpieczony przepracował w okresie od lutego do grudnia 1977 r. łącznie 271 dni, przyjąć należało że wypłacono mu łącznie 7046 zł tytułem tego dodatku (271 x 26 zł). Reasumując, w 1977 r. ubezpieczony z tytułu zatrudnienia w (...) w okresie od lutego do grudnia 1977 r. otrzymał wynagrodzenie wynoszące co najmniej 26.337 zł. Do wynagrodzenia tego doliczono kwotę 5511,00 zł (wynagrodzenie za styczeń 1977 r. otrzymane w (...) niesporne). Łącznie w roku 1977 r. ubezpieczony otrzymał więc wynagrodzenie wynoszące co najmniej 31.848 zł. Wynagrodzenie ubezpieczonego w roku 1978 wyniosło co najmniej 31.693,20 zł. Biegły wyliczył bowiem, że w okresie zatrudnienia w (...) w roku 1978 ubezpieczony w okresie od stycznia do maja przepracował 107 dni po 8 godzin i 16 dni po 6 godzin. Stawka godzinowa w tym okresie wynosiła 9,50 zł (niesporne). Stąd biegły przyjął, że wynagrodzenie zasadnicze w tym czasie wyniosło 9044 zł (107 dni x 8 godzin pracy x 9,50 zł/godz. = 8.132,00 zł + 16 dni x 6 godzin pracy x 9,50 zł/godz. = 912,00 zł). Z kolei wynagrodzenie za okres od maja do grudnia 1978 r. biegły wyliczył na kwotę 13.850 zł. Biegły ustalił, że ubezpieczony przepracował w tym czasie 147 dni po 8 godzin oraz 24 dni po 6 godzin. Stawka godzinowa wynosiła w tym czasie, co było niesporne, 10,50 zł (147 dni x 8 godzin pracy x 10,50 zł/godz. = 12.348,00 zł + 24 dni x 6 godzin pracy x 10,50 zł/godz. = 1.512,00 zł). Dodatkowo biegły doliczył do wynagrodzenia zasadniczego otrzymanego przez ubezpieczonego w tym roku wypłacony mu dodatek za obsługę codzienną w wysokości 26 zł dziennie (nie więcej niż 650 zł miesięcznie). Skoro ubezpieczony przepracował w 1978 r. łącznie 294 dni biegły przyjął, że ubezpieczonemu wypłacono łącznie 7644 zł tytułem tego dodatku (294 x 26 zł). Sąd dokonał jednak korekty opinii biegłego w zakresie wyliczenia należności za rok 1978, gdyż z dokumentacji osobowej ubezpieczonego z okresu zatrudnienia w (...) wynikało, że od marca 1978 r. przysługiwał mu stały dodatek stażowy wynoszący 5% wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten należało w ocenie Sądu doliczyć do dochodu ubezpieczonego stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, czego biegły jednak nie uczynił. Mając na uwadze powyższe Sąd wyliczył, że wynagrodzenie ubezpieczonego za okres styczeń – maj 1978 r. wynosiło de facto łącznie 9496,20 zł (9044 zł x 5% dodatek stażowy), zaś wynagrodzenie za okres czerwiec – grudzień 1978 r. - 14.544 zł (13850 zł x 5% dodatek stażowy). Reasumując, przyjąć należało, że w 1978 r. ubezpieczony z tytułu zatrudnienia w (...) otrzymał wynagrodzenie wynoszące co najmniej 31.693,20 zł (wynagrodzenie zasadnicze + dodatek stażowy + dodatek za obsługę codzienną). Tożsame składniki wynagrodzenia (wynagrodzenie zasadnicze + dodatek stażowy + dodatek za obsługę codzienną) były ubezpieczonemu wypłacane również w 1979 r. Biegły wyliczył, że w 1979 ubezpieczony przepracował 255 dni po 8 godzin i 40 dni po 6 godzin. Stawka godzinowa wynosiła wówczas 10,50 zł, stąd biegły przyjął, że wynagrodzenie zasadnicze ubezpieczonego w tym czasie wynosiło 23940 zł (255 dni x 8 godzin pracy x 10,50 zł/godz. = 21.420,00 zł + 40 dni x 6 godzin pracy x 10,50 zł/godz. = 2520,00 zł). Biegły dokonując wyliczenia ponownie jednak nie dostrzegł, że ubezpieczonemu przysługiwał stały dodatek stażowy w wysokości 5%. Stąd Sąd dokonał tożsamej jak w 1978 r. korekty tego wyliczenia, poprzez doliczenie tego dodatku do wynagrodzenia wyliczonego przez biegłego. I tak Sąd wyliczył, że wynagrodzenie zasadnicze ubezpieczonego w 1979 r. wynosiło łącznie 25.137 zł (255 dni x 8 godzin pracy x 10,50 zł/godz. = 21.420,00 zł + 40 dni x 6 godzin pracy x 10,50 zł/godz. = 2520,00 zł x 5% dodatek stażowy). Sąd zwrócił również uwagę, że biegły pominął w swoim wyliczeniu fakt wypłacania ubezpieczonemu stałego dodatku za obsługę wynoszącego 26 zł dziennie, mimo iż z dokumentacji znajdującej się w aktach nie wynikało, aby pracodawca w roku 1979 zaprzestał wypłaty tego dodatku przyznanego ubezpieczonego od 1976 r. na czas nieokreślony. Stąd Sąd dokonał dodatkowo korekty wyliczenia biegłego poprzez doliczenie do dochodu ubezpieczonego również wypłaconego mu w roku 1979 dodatku za obsługę codzienną w łącznej kwocie 7670,00 zł. Wyliczenia dokonano poprzez pomnożenie liczby przepracowanych przez ubezpieczonego dni przez stawkę dzienną (295 dni x 26 zł.). Po dokonanych korektach Sąd przyjął więc, że wynagrodzenie ubezpieczonego w roku 1979 wynosiło co najmniej 32.807 zł. Ustalając wysokość przysługującego ubezpieczonemu wynagrodzenia w latach 1980-1989 Sąd zauważył, że do akt sprawy złożono oryginały kart wynagrodzeń z tego okresu, z których wynika, że ubezpieczonemu wypłacano wynagrodzenie, którego składnikami były m.in.: pensja zasadnicza, akord, różne dodatki (m.in. za nadgodziny 50%, nadgodziny 100%, oszczędność ogumienia, obsługę codzienną, stażowy, funkcyjny, CWN, za pranie odzieży, spedycję). Ubezpieczonemu wypłacano również nagrody i premie. Na podstawie tych kart wynagrodzeń biegły dokonał prawidłowego wyliczenia wysokości wynagrodzenia ubezpieczonego w kolejnych latach, przyjmując przy wyliczeniu wyłącznie te składniki, które były brane pod uwagę przy obliczaniu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w tych latach (wynagrodzenie dniówkowe, akord, dodatki (specjalne, dodatki za dyżur, obsługę codzienną, spedycję, stażowy, dodatek ST. OOO, funkcyjny, CWN, warsztat, dodatek nocny), wynagrodzenie za przestoje, premie, wyrównania, dodatki nadgodziny 50% i nadgodziny 100%, wynagrodzenie za urlop, wynagrodzenie chorobowe), a pominął przy wyliczaniu wszystkie te składniki wynagrodzenia, które nie podlegały oskładkowaniu (w 1980r. pominął dodatek za oszczędność ogumienia, PSK, posiłki regeneracyjne; w 1981 r. pominięto dodatek szkolny, posiłki regeneracyjne; w 1982 r. pominięto „ws”, posiłki regeneracyjne, PSK, nagrodę 0.5, ekwiwalent za pranie odzieży; w 1983 r. pominięto nagrodę z okazji 22 lipca, ekwiwalent za pranie odzieży roboczej i posiłki regeneracyjne oraz premię za oszczędność ogumienia i PSK; w 1984 r. pominięto ekwiwalent za pranie odzieży, nagrodę z okazji 22 lipca, nagrodę z ZFP; w 1985 r. pominięto nagrodę NM, nagrodę z ZFP, ekwiwalent za pranie odzieży; w 1986 r. pominięto nieokreśloną jednorazową wypłatę w wysokości 21.214 zł; w 1987 r. pominięto nagrodę 0,5, nagrodę z ZFN; w 1988 r. pominięto nagrodę z ZFN; w 1989 r. pominięto nagrodę 0,5, nagrodę z ZFN). Sąd uznał wyliczenia biegłego za prawidłowe w tym zakresie. Sąd miał przy tym uwagę, że organ rentowy de facto nie zakwestionował poprawności wyliczenia przez biegłego dochodów ubezpieczonego w tych latach, podzielając ustalenia biegłego w zakresie przyjętych do wyliczenia składników wynagrodzenia. Co więcej, organ rentowy – trafnie - wskazał dodatkowe składniki wynagrodzenia ubezpieczonego, które biegły pominął, a które podlegały uwzględnieniu w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne (w 1982 r. dodatek ST. OOO, 1986 r. i 1987 r. premie motywacyjne, 1989 r. nagroda jubileuszowa oraz dodatek cenowy). Zastrzeżenia organu rentowego sprowadzały się wyłącznie do zakwestionowania zaliczenia przez biegłego do dochodu ubezpieczonego stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w roku 1981 dodatku załadunkowego, a w latach 1983-1984 dodatku CWN, ze wskazaniem, że brak jest informacji co oznacza ten składnik wynagrodzenia. Sąd nie podzielił zastrzeżeń ZUS w tym zakresie. Odnośnie dodatku CWN wypłaconego ubezpieczonemu latach 1983 i 1984 Sąd zwrócił uwagę, że analiza dostępnej dokumentacji płacowej i osobowej z okresu zatrudnienia ubezpieczonego w (...)oraz pisemnych zeznań R. M.(dyrektora naczelnego (...)) nie nasuwa żadnych wątpliwości, że pod pojęciem dodatku CWN należy rozumieć dodatek za pracę na terenie (...)w S.((...)) przy ul. (...). Mianowicie Sąd zwrócił uwagę, że skrótem CWN pracodawca posłużył się na dokumencie w postaci karty obiegowej zwolnienia z grudnia 1989 r., gdzie wskazano jako przyczynę „agent CWN od 1.01.1990 r.” (od 1 stycznia 1990 r. ubezpieczony jako agent przejął warsztat naprawczy). R. M.w pisemnych zeznaniach wskazał, że ubezpieczony podjął pracę jako Agent (...)na terenie (...). Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę, że podobny dodatek wypłacono ubezpieczonemu w 1981 r. – wypłata została jednak odnotowana jako „warsztat”. Odnośnie zaś wypłaconego ubezpieczonemu w 1981 r. dodatku załadunkowego Sąd zwrócił uwagę, że dodatek ten był wypłacany ubezpieczonemu na podstawie umowy o pracę dodatkową zawartej w dniu 22 grudnia 1980 r. (umowa – k. 15L plik I akt rentowych). Od dnia 1 stycznia 1981 r. pracodawca powierzył ubezpieczonemu wykonywanie dodatkowych czynności niewchodzących w zakres normalnych obowiązków kierowcy samochodu, tj. czynności ładowacza i czynności spedycyjnych. W umowie wskazano że za czynności ładowacza ubezpieczony będzie otrzymywał wynagrodzenie wg stawek akordowych, zaś za wykonywanie czynności spedycyjnych wynagrodzenie ryczałtowe w wysokości 1200 zł za miesiąc. W tabeli wynagrodzeń płaca za czynności ładowacza ujęto w rubryce dotyczącej pracy w akordzie. W ocenie Sądu nie powinno zatem budzić wątpliwości, że wynagrodzenie to stanowiło podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, gdyż było „zwykłym” wynagrodzeniem za wykonywanie czynności w ramach umowy o pracę (tyle że pracę dodatkową, nie zaś żadną ekstra należnością, wypłacaną ze źródeł niepodlegających oskładkowaniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd ustalając wysokość wynagrodzenia wypłacanego ubezpieczonemu w latach 1980-1989 przyjął, iż T. I.niewątpliwie otrzymywał wynagrodzenie odpowiadające wysokości wynagrodzenia w wysokości określonej przez biegłego sądowego (z uwzględnieniem uwag organu rentowego odnośnie zarobków z lat 1982, 1986-1987 i 1989). I tak, Sąd przyjął za biegłym, iż w roku 1980 dochody ubezpieczonego stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne wyniosły łącznie 109.400 zł, w roku 1981 - 136.076 zł, w roku 1982 - 153.920 zł (Sąd dodatkowo do wyliczenia biegłego doliczył dodatek ST. OOO zgodnie z wnioskami ZUS k. 192v), w roku 1983 – 208.194 zł, w roku 1984 – 213.593 zł, w roku 1985 – 232.344 zł, w roku 1986 – 283.538 zł (Sąd dodatkowo do wyliczenia biegłego doliczył wypłaconą ubezpieczonemu premię motywacyjną zgodnie ze stanowiskiem ZUS k. 192v), w roku 1987 – 408.618 zł (Sąd dodatkowo do wyliczenia biegłego doliczył wypłaconą ubezpieczonemu premię motywacyjną zgodnie ze stanowiskiem ZUS k. 192v), w roku 1988 – 596.824 zł, w roku 1989 (Sąd dodatkowo do wyliczenia biegłego doliczył wypłaconą ubezpieczonemu nagrodę jubileuszową i dodatek cenowy zgodnie ze stanowiskiem ZUS k. 192v). Na zakończenie, jako dodatkowy dowód na prawidłowość powyższych wyliczeń, trzeba zwrócić uwagę na fakt, że ubezpieczony w latach 1977-1984 zatrudniony był na stanowisku kierowcy. Na tożsamym stanowisku w tym samym okresie i w tym samym zakładzie zatrudniony był A. P.

§ 2

k.p.c., Sąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję, orzekając jak w punkcie I.b sentencji. W punkcie III wyroku Sąd oddalił odwołanie ubezpieczonego w pozostałym zakresie, tj. w zakresie jego wniosku o ustalenie wysokości należnego mu świadczenia przy przyjęciu, że do wynagrodzenia ustalonego przez biegłego dla lat 1977-1979 należy dodać wszystkie dodatki uwzględnione w roku 1980, wynikające z karty wynagrodzeń. Oceniając wniosek ubezpieczonego w tym zakresie Sąd zwrócił w pierwszej kolejności, że żadna ze stron niniejszego postępowania nie kwestionowała iż rzeczywiście w latach 1977-1979 ubezpieczony poza pensją zasadniczą, dodatkiem stażowym oraz dodatkiem za obsługę codzienną mógł mieć wypłacane podobnie jak w 1980 r. jeszcze inne należności. W ocenie Sądu w analizowanym stanie faktycznym należało jednak podzielić stanowisko organu rentowego w tym zakresie poprzez przyjęcie, że brak było podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku ubezpieczonego. Sąd zwrócił bowiem uwagę, że brak jest w aktach pracowniczych i płacowych T. I. dokumentów wskazujących wysokość wypłaconych ewentualnie w tych latach innych niż już uwzględnione dodatków czy premii. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że o ile strona pragnie uzyskać korzystne dla siebie rozstrzygnięcie, musi na okoliczność twierdzeń przedstawić sądowi dowody. Nie gołosłowne, hipotetyczne założenia, nie mające pokrycia w jakimkolwiek innym dowodzie, ale rzeczywiste dowody, pozwalające ustalić (tu – na gruncie niniejszej sprawy), jakie zarobki wnioskodawca faktycznie osiągnął w latach 1977-1979. Sąd zważył, iż dla celów ustalenia podstawy wymiaru świadczenia w żadnym razie nie może być wystarczające ustalenie wysokości wynagrodzenia jedynie "w przybliżeniu", w sposób jedynie prawdopodobny. Uzasadnione w ocenie Sadu okazało się również odwołanie ubezpieczonego od decyzji z dnia 6 marca 2012 r. odmawiającej mu prawa do wcześniejszej emerytury. T. I.

§ 1i 2 k.p.c. Sąd zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w ten sposób, że przyznał T. I.