z art. 58 § 1 k.c. poprzez uznanie, iż kwestionowany zapis wzorca umownego stosowanego przez pozwanego jest klauzulą abuzywną w rozumieniu art.
k.c., podczas gdy w sytuacji uznania, że zapis ten jest sprzeczny z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa, to jest on nieważny z mocy prawa zgodnie z art. 58 § 1 k.c., a tym samym nie mógł być uznany za klauzulę niedozwoloną, b) art. 6 k. c. poprzez uznanie, iż powód nie uczynił zadość wymogowi zawartemu w tym przepisie i nie udowodnił, że zmienił zapisy umowne w czasie poprzedzającym wytoczenie powództwa o co najmniej 6 miesięcy, podczas gdy to powód wywodził. Sąd Apelacyjny zważył: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Apelacyjny podziela ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji i przyjmuje je za własne. Także dokonana przez Sąd Okręgowy ocena prawna żądania pozwu jest prawidłowa. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 233 § 1 w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. poprzez przyjęcie, że niepoświadczony notarialnie wydruk ze strony internetowej stanowi dowód, iż pozwany posługiwał się postanowieniem wzorca umownego we wskazywanym przez powoda okresie. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że fakt ten nie został ustalony przez Sąd Okręgowy na podstawie dowodu w postaci wydruku ze strony internetowej, lecz został on przyjęty za uznany przez pozwanego, na podstawie art. 230 k.p.c. W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny oświadczeń pozwanego zawartych w sprzeciwie od wyroku zaocznego, skoro nie podnosił on zarzutu, aby nie posługiwał się zakwestionowanym postanowieniem, a jedynie twierdził, że jego treść uległa zmianie. Również w piśmie z dnia 8 lipca 2016 r., zatytułowanym „uzupełnienie sprzeciwu”, pozwany ograniczył się do formalnego zakwestionowania prawidłowości dowodu z wydruku, nie negując faktu uprzedniego korzystania z regulaminu zawierającego abuzywne postanowienie. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 232 k.p.c. poprzez przyjęcie, że powód wywiązał się z obowiązku udowodnienia okoliczności, iż pozwany stosował przedmiotową klauzulę w ciągu 6 miesięcy poprzedzających wniesienie pozwu. Jak trafnie wskazał Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie z dyspozycją art. 6 k.c. na powodzie spoczywał obowiązek wykazania, że pozwany stosował abuzywną klauzulę, a na pozwanym spoczywał ciężar udowodnienia, iż zaprzestał jej stosowania wcześniej niż na 6 miesięcy przed wniesieniem pozwu. Ponieważ pozew w niniejszej sprawie został wniesiony w dniu 25 lutego 2014 r., zaś pozwany przedstawił wydruk zmienionego regulaminu z dnia 8 lipca 2016 r., powyższa okoliczność nie została przez niego wykazana. Z wyżej wskazanych przyczyn niezasadny jest więc również zarzut naruszenia art. 6 k. c. poprzez uznanie, iż powód nie udowodnił, że zapisy umowne zostały zmienione w czasie poprzedzającym wytoczenie powództwa o co najmniej 6 miesięcy. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał bowiem na pozwanym, a nie na powodzie. Nie ma racji też pozwany twierdząc, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 316 § 1 k.p.c. poprzez oparcie się przez Sąd Okręgowy na nieaktualnym stanie prawnym, tj. ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego, podczas gdy od 25 grudnia 2014 r. prawo rękojmi przy dokonywaniu zakupów przez konsumenta jest uregulowane w Kodeksie cywilnym. Pozwany nie dostrzegł bowiem, że Sąd pierwszej instancji odwołał się do stanu prawnego obowiązującego w dacie wniesienia pozwu, a więc w okresie, gdy pozwany stosował niedozwoloną klauzulę. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art.
z art. 58 § 1 k.c. poprzez uznanie, iż kwestionowany zapis wzorca umownego stosowanego przez pozwanego jest klauzulą abuzywną w rozumieniu art.
k.c., podczas gdy w sytuacji uznania, że zapis ten jest sprzeczny z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa, to jest on nieważny z mocy prawa zgodnie z art. 58 § 1 k.c., a tym samym nie mógł być uznany za klauzulę niedozwoloną. Pozwany nie ma racji twierdząc, że zakwestionowany zapis jest sprzeczny z bezwzględnie obowiązującym przepisem prawa. Trafnie bowiem wyjaśnił Sąd pierwszej instancji, że kwestionowane postanowienie jest abuzywne, ponieważ zmusza konsumenta w celu realizacji swojego uprawnienia do przedkładania określonych dowodów, aby przedsiębiorca ustosunkował się do jego żądania, pomimo, że ustawodawca takiego obowiązku nie nałożył. Podstawą orzeczenia Sądu Apelacyjnego był art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.