na podstawie art. 66 § 1 kk, art. 67 § 1 kk uznając, iż wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, postępowanie karne wobec oskarżonego B. U. co do zarzucanego mu czynu, polegającego na tym, że w okresie od 6 czerwca 2011 roku do 10 grudnia 2013 roku w M., wysyłając liczne wiadomości tekstowe oraz multimedialne, listy oraz wielokrotnie telefonując, uporczywie nękał K. C.
kk), wysyłając liczne wiadomości tekstowe i multimedialne, listy oraz telefonując uporczywie nękał K. C.
stalkingu. Przepis tego artykułu stanowi, że „kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność podlega karze pozbawienia wolności do lat 3”. S.to zachowania sprawcy wobec pokrzywdzonego, których on sobie nie życzy. Zachowania takie są zaliczane do przemocy emocjonalnej, które godzą w psychikę i emocje pokrzywdzonego wywołując u niego negatywne skutki. Przestępstwo stalkingu narusza wolność, godność i cześć ofiary. Przy czym zachowania sprawcy mają charakter powtarzalny. Przez nękanie należy rozumieć ustawiczne dręczenie, trapienie, niepokojenie lub dokuczanie – ogólnie rzecz ujmując niedawanie spokoju. Są to zasadniczo powtarzające się zachowania, które powodują przykrość pokrzywdzonemu, wyrządzają mu krzywdę lub powodują dyskomfort – z czego sprawca zdaje sobie sprawę. Zachowania, które mieszczą się w pojęciu nękania to np. telefonowanie (zwłaszcza w porze nocnej oraz w postaci tzw. głuchych telefonów), przebywanie w pobliżu miejsca zamieszkana i/lub pracy pokrzywdzonego, nawiązywanie kontaktu za pomocą innych osób, wypytywanie o ofiarę w jej otoczeniu, wysyłanie listów, e-maili, sms-ów, mms-ów, prezentów, kwiatów itp., składanie w imieniu pokrzywdzonego zamówień, śledzenie lub kontrolowanie ofiary, rozpowszechnianie fałszywych informacji, plotek o pokrzywdzonym, ale także włamanie do domu, mieszkania czy samochodu pokrzywdzonego, kradzież rzeczy należących do pokrzywdzonego, nagabywanie, grożenie rodzinie i przyjaciołom pokrzywdzonego itp. (por. szerzej Magdalena Budyn-Kulik komentarz do art.
Przy czym zachowanie sprawcy nie zawsze musi być podyktowane niską pobudką, tj. złośliwością czy chęcią dokuczenia ofierze (por. art. 107 kw). Mogą być to także zachowania, które polegają po prostu na nawiązaniu – w jakiejkolwiek formie – uciążliwego dla pokrzywdzonego kontaktu. Co więcej mogą być to także takie zachowania, które z pozoru są błahe, tj. nie są rozpoznawalne przez osoby trzecie jako istotne naruszenia, ale uderzają one w psychikę pokrzywdzonego, gdyż sprawca zna ofiarę (zna jej przyzwyczajenia, zdarzenia z przeszłości, intymne szczegóły) i wie, że zostaną one w pełni (tj. zgodnie z intencją sprawcy) zrozumiane tylko przez pokrzywdzonego. Dodatkowo ustawa wymaga aby nękanie miało charakter uporczywy, tj. zachowanie sprawcy musi być rozciągnięte w czasie lub powtarzać się kilkakrotnie (ta cecha zasadniczo mieści się już w pojęciu nękania) i dlatego zachowania sprawcy musi jeszcze cechować pewien ładunek złej woli, tj. musi mieć on świadomość powtarzalności swoich działań oraz tego, że ofiara sobie ich nie życzy. W realiach sprawy oskarżony B. U. dopuszczał się w dużej rozpiętości czasowej, a przy tym wielokrotnie szeregu zachowań takich jak wysyłanie wiadomości tekstowych i multimedialnych, listów oraz telefonowanie. Oskarżony miał pełną świadomość, że pokrzywdzona sobie nie życzy takich kontaktów z oskarżonym, a mimo tego powtarzał swoje zachowania. W konsekwencji działania oskarżonego należy ocenić jako uporczywe nękanie pokrzywdzonej istotnie naruszające jej prywatność (była podejrzewana o zdradę małżeńską, musiała zmieniać nr telefonu, nie mogła go normalnie użytkować, spokojnie spędzać dnia). Przepisy art.66 §1 kk stanowią, iż sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy, niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Oceniając stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, Sąd wziął pod uwagę katalog okoliczności o tym decydujących, tj. rodzaj i charakter naruszonego dobra (prawo do prywatności), rozmiar wyrządzonej szkody (problemy rodzinne pokrzywdzonej, stan psychiczny), sposób i okoliczności popełnienia czynu (znaczna rozpiętość czasowa, mnogość wysyłanych pokrzywdzonej wiadomości oraz połączeń telefonicznych o każdej porze, ich treść, która nie była wulgarna, obraźliwa ani zastraszająca), zachowanie oskarżonego po popełnieniu przestępstwa (dążenie do pogodzenia się z pokrzywdzoną) oraz motywację sprawcy (żywione do pokrzywdzonej uczucie). Z tych względów Sąd uznał, że stopień winy i społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu nie są znaczne. Mając na uwadze powyższe, jak również stanowisko stron zajęte podczas rozprawy oraz że okoliczności popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu nie budzą wątpliwości, oskarżony nie był dotychczas karany sądownie, a nadto właściwości i warunki osobiste B. U. (ustabilizowana sytuacja życiowa i zawodowa), dotychczasowy sposób jego życia uzasadnionym jest przypuszczenie, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego na przyszłość i nie popełni ponownie przestępstwa. W związku z tym Sąd, na podstawie art.66 §1 kk. w zw. z art.67 §1 kk. warunkowo umorzył postępowanie wobec oskarżonego na okres próby dwóch lat. Na podstawie art.67 §3 kk, Sąd orzekł nadto wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 1000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Orzeczenie w tym zakresie winno zadośćuczynić społecznemu poczuciu sprawiedliwości i jest – w ocenie Sądu – współmierną do stopnia społecznej szkodliwości czynu i zawinienia, realną dolegliwością dla oskarżonego. Sąd orzekł również na zasadzie art.67 §3 kk o zakazie bezpośredniego kontaktowania się oskarżonego z pokrzywdzoną w celu utrwalenia prawidłowej postawy oskarżonego oraz zapobieżenia ponownemu popełnieniu przez niego przestępstwa. W związku z tym, że na podstawie art.67 §3 kk nie można nakładać obowiązku świadczenia zadośćuczynienia, które nie jest rekompensatą szkody wywołanej bezpośrednio popełnionym przestępstwem (por. wyrok SN z dnia 16 maja 2002 r., III KK 189/02, Orz. Prok. i Pr. 2002, nr 12, poz.5) Sąd, pomimo wyrażenia na to przez oskarżonego zgody nie nałożył na niego takiego obowiązku. Na podstawie art.627 kpk w zw. z art.629 kpk Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwotę 1000 złotych z tytułu ustanowienia w sprawie pełnomocnika. Ustalając koszty w tym zakresie Sąd uwzględnił niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Orzeczenie o kosztach, w związku z treścią wyroku oraz sytuacją majątkową oskarżonego (stałe zatrudnienie) uzasadnia treść przepisów prawa cytowanych w pkt. V wyroku. Zarządzenie: 1. (...) 2. kal. 14 dni; P., 3 lutego 2014 r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.