ponosi odpowiedzialność na podstawie art.
do momentu zatarcia wcześniejszego skazania w myśl zasad ogólnych, określonych w rozdziale XII ustawy kodeks karny. Tym samym fakt zatarcia z mocy prawa wcześniejszego prawomocnego skazania za przestępstwo określone w art.
lub wymienione w art.
k.k., zaistniały w dacie wyrokowania co do popełnienia czynu określonego w art.
k.k., uniemożliwia przyjęcie odpowiedzialności sprawcy na podstawie art.
k.k., także wtedy gdy do popełnienia tego czynu doszło przed upływem okresu niezbędnego do zatarcia wcześniejszego skazania. (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 sierpnia 2012 r. sygn. akt IV KK 59/12 OSNKW 2013/1/3, Biul. SN 2013/1/16, Lex nr 1261016). Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż oskarżony M. H. został prawomocnie skazany za przestępstwo z art.
wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie sygn. akt VI K 592/07 na karę 150 stawek dziennych grzywny. Karę tę wykonał w dniu 18 sierpnia 2008 r. (k. 18). Stosownie do art. 107 § 4 k.k. w razie skazania na karę grzywny, zatarcie skazania następuje z mocy prawa m. in. z upływem 5 lat od wykonania kary. M. H. był co prawda następnie prawomocnie karany wyrokiem Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 20 stycznia 2009 r. w sprawie sygn. akt II K 80/08, jednakże za czyn popełniony w okresie od października 2006 r. do dnia 23 grudnia 2006 r. Tym samym w przypadku oskarżonego nie ma zastosowania przepis art. 108 k.k. Tylko bowiem w sytuacji gdy sprawcę skazano za dwa lub więcej, nie pozostających w zbiegu przestępstw, jak również jeżeli skazany po rozpoczęciu, lecz przed upływem okresu wymaganego do zatarcia skazania ponownie popełnił przestępstwo, dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań. Skoro zatem przestępstwa popełnione przez skazanego pozostają w zbiegu to każde ze wskazanych skazań podlega zatarciu niezależnie od siebie. Mając zatem na uwadze, że z dniem 18 sierpnia 2013 r. nastąpiło wobec oskarżonego zatarcie skazania wyrokiem Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie sygn. akt VI K 592/07 to Sąd Okręgowy zobowiązany był wyeliminować ustalenie o uprzednim skazaniu M. H. tymże wyrokiem i przypisany mu czyn zakwalifikować z art.
Zastrzeżeń Sądu Okręgowego - w kontekście dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 kk - nie budzi wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonego M. H.. Kary 3 miesięcy pozbawienia wolności w świetle całokształtu okoliczności sprawy, tak dotyczących przypisanego oskarżonemu czynu, jak i stopnia jego winy oraz tych, które charakteryzują jego samego, w żadnej mierze nie można uznać za rażąco niewspółmierną. Sąd I instancji prawidłowo wyeksponował okoliczności, które miały wpływ na wymiar kary, słusznie wskazując zwłaszcza na stopień upojenia sprawcy, które stanowiły o wysokim stopniu winy oskarżonego i społecznej szkodliwości dopuszczonego się przez niego występku w szczególności, że jednocześnie był on sprawcą kolizji drogowej. W tych realiach, pomimo zatarcia uprzedniego skazania oskarżonego za występek z art.
wymierzoną karę 3 miesięcy pozbawienia wolności należało uznać za sprawiedliwą, która przy tym spełni cele prewencji indywidualnej i ogólnej. Natomiast w sytuacji, gdy M. H. w świetle prawa nie jest osobą karaną za takie samo przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, to tym samym istnieje możliwość postawienia wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej. W szczególności, że w tym zakresie Sąd orzekający I instancji przede wszystkim odwołał się do uprzedniej karalności oskarżonego i obostrzeń wynikających z art. 69 § 4 k.k. Sąd odwoławczy tym samym doszedł do przekonania, że w stosunku do oskarżonego istnieją podstawy do zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej mu kary pozbawienia wolności. Podstawową przesłanką uzasadniającą stosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary jest bowiem pozytywna prognoza, wyrażająca się w przekonaniu sądu, że sprawca wykona nałożone obowiązki próby i nie powróci do przestępstwa, a zatem wykonanie wymierzonej mu kary nie jest konieczne. O pozytywnej prognozie decyduje zaś całościowa ocena przesłanek wskazanych w art. 69 § 2 kk, a mianowicie przede wszystkim postawy sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowania się po popełnieniu przestępstwa. Jeżeli się tym samym weźmie pod uwagę, iż M. H. wszedł w konflikt z prawem w 2006 r. za co został skazany prawomocnym wyrokiem z dnia 20 stycznia 2009 r. i to za przestępstwo innego rodzaju niż obecnie, to względem wymienionego uzasadnione jest postawienie pozytywnej prognozy kryminologicznej, o której mowa w art. 69 § 1 kk. W szczególności postawa oskarżonego stwarza bowiem domniemanie, iż M. H. ponownie nie dopuści się popełnienia czynu zabronionego. Realna zaś groźba wykonania wymierzonej oskarżonemu kary trzech miesięcy pozbawienia wolności będzie dla niego wystarczającą przestrogą na przyszłość. Takie ukształtowanie rozstrzygnięcia o karze wdroży oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego i zapobiegnie jego powrotowi do przestępstwa. Trzyletni natomiast okres próby pozwoli zweryfikować słuszność postawionej wobec oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej. Rozstrzygnięcie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności znajdowało podstawę w treści art. 69 § 1 i § 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk . Ponadto Sąd odwoławczy obniżył orzeczony wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów w ruchu drogowym do lat dwóch, albowiem odpadła główna przyczyna, dla której Sąd I instancji określił jego wymiar na okres trzech lat tj. niepoprawność M. H.. Z powyższych względów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 437 § 1 kpk, orzekł jak w pkt. I wyroku. Przy rozpoznawaniu apelacji wniesionej przez oskarżonego Sąd odwoławczy nie dopatrzył się nadto podstaw do stosowania dyrektywy z art. 439 kpk tudzież art. 440 kpk. Wobec powyższego, w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok – jako trafny i prawidłowy – został utrzymany w mocy (art. 437 § 1 kpk). Sąd Okręgowy, na podstawie przepisów art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, kierując się zasadami słuszności. AP
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.